بریده‌هایی از کتاب نجات ارداس؛ جلد دوم

من یه لحظه به سکوت احتیاج دارم.

«من یه‌بار یه جایی رو با عصبانیت ترک کردم. می‌دونم با عصبانیت رفتن، عاقبتش با پشیمونی برگشتنه. نمی‌خوام این اتفاق برات بیفته.»

کُنت مَک‌دانِل درحالی‌که رولان به اطراف نگاه می‌کرد تا ببیند اِسیکس ناگهان کجا رفته، گفت: «البته که نیازی نیست. سبزی شما کجا رفته جَوون؟» میلین با آرنج به رولان زد. کُنت مَک‌دانِل داشت با او صحبت می‌کرد. رولان گفت: «آها! من بیشتر عضو گروه بیاین اِرداس رو نجات بدیم هستم تا عضوِ شنل‌سبزها!

مهم‌ترین چیزی که رولان در تمرین‌ها یاد گرفته بود، این بود که میلین با یک تکه‌پارچه هم می‌تواند خطرناک باشد. اسب رولان از حواس‌پرتی او استفاده کرد و رانش را گاز گرفت. رولان افسارش را کشید و گفت: «نکن! این پای موردعلاقه‌مه!» تارِک از پایین جاده گفت: «اسبِ تو قبلاً یه حیوانِ درون بوده! صاحبش توی جنگ از بین رفته؛ به‌خاطر همین، تُندمزاج شده.»

«پیوند زرداب با پیوند شهد فرق داره؛ شهد ممکنه شیرین‌تر باشه، ولی زرداب بهتره. توی پیوند با زرداب، ما می‌تونیم فرایند رو بهتر کنترل کنیم؛ مثلاً لازم نیست نگران پیوند با اون عنکبوتی باشی که داری سعی می‌کنی بهت برخورد نکنه.»

همهٔ حیوان‌های درون این توانایی را داشتند که به حالت غیرفعال دربیایند؛ اگر اورازا تصمیم می‌گرفت به این حالت دربیاید، باید تا زمانی که دوباره فعال می‌شد، به‌صورت یک نقش، روی پوست اَبِک می‌ماند. نقش‌های روی پوست، هیچ‌وقت طعمهٔ حیوانِ درون دیگری نمی‌شدند.

استراتژی خوب، یعنی استفاده از همهٔ سرمایه‌ها.

میلین جواب داد: «خسته شدم. خیلی‌وقته وسایلم رو جمع کردم.» رولان گفت: «بذار حدس بزنم؛ فکر کنم برای این کار هم یه دوره کلاس گذروندی. فقط چهارتا معلم خصوصی بهت یاد دادن که چطوری لباس‌هات رو تا کنی.»

هیچ‌وقت در زندگی‌اش نمی‌توانست قانع شود که هرج‌ومرج هدفی دارد.

میلین با مهربانی گفت: «حتماً خیلی بهت سخت گذشته!» موهای سیاه میلین یک طرف صورتش ریخته بود. رولان جواب داد: «نه! یکی از بهترین مهارت‌های من، تحمل خیسی و سرماست!» میلین دوباره پرسید: «براش دوره دیدی؟» «خودم یاد گرفتم.» میلین لبخند زد؛ اما زود لبخندش را پنهان کرد. رولان خنده‌اش را دید و در ذهنش گفت: «هاهاها! یک هیچ به نفع من!»

تمام حواسش به لبخند دخترِ پُرافادهٔ یک ژنرال پَرت شده بود.

پیوند خیلی قویه و هرچی می‌گذره، قوی‌تر هم می‌شه. وقتی هم‌پیوندتون رو از دست بدین، انگار یکی از اعضای بدنتون رو از دست دادین.

یک توانایی غیرطبیعی برای تعبیر افراد و موقعیت‌ها در وجودِ آن‌ها بیدار شده بود. وقتی آن‌ها باهم کار می‌کردند، ارتباطشان فوق‌العاده می‌شد. البته واضح بود که چرا به اِسیکس، اَبَرجانور می‌گویند.

بریگان حتی در شب‌های سرد هم حداقل چند قدم با فاصله از کانِر می‌خوابید. سگ‌های نگهبان از اینکه به آن‌ها خیره شوی، متنفر بودند، اما اگر کانِر به بریگان خیره می‌شد، بریگان هم بدون پلک‌زدن، همین کار را تا جایی که کانِر خسته شود، انجام می‌داد.

میلین پرسید: «این اِسیکسه. یعنی برای کانِر و رولان اتفاقی افتاده؟» این فکر او را آزرده کرد. اگر قرار بود کسی به آن پسر آسیب بزند، میلین دوست داشت آن شخص، خودش باشد.