بریده‌هایی از کتاب از شرم برادرم

این مرد که در خون و خطر می‌رقصد یک روز قرار بود داماد شود

در رقص گلوله، دلنشین می‌میرند روی هیجان سرخ مین می‌میرند خاکستر پیکر تو هم گم شده است مردان بزرگ این چنین می‌میرند

آن روز در آن معرکه مجنون رقصید بیخود شد و در کنار کارون رقصید خورشید فرو رفت به اعماق زمین از شرمِ برادرم که در خون رقصید

تا اول و آخر سفر باختن است در بازی عشق برد در باختن است از پیکر بی‌سرم تعجب نکنید سرباز شدن برای سر باختن است

پاهایت کو؟ به پای کی جنگیدی؟ کو دستانت؟ به جای کی جنگیدی؟ این‌ها که تو را نمی‌شناسند هنوز بابای گلم! برای کی جنگیدی؟

او رودِ جنون بود که دریا می‌شد با بیرق آفتاب بر پا می‌شد پرواز اگر نبود، معلوم نبود این مرد چگونه در زمین جا می‌شد

خاکستر پیکر تو هم گم شده است مردان بزرگ این چنین می‌میرند

آن روز در آن معرکه مجنون رقصید بیخود شد و در کنار کارون رقصید خورشید فرو رفت به اعماق زمین از شرمِ برادرم که در خون رقصید

سخت است میان خاک و خون رقصیدن؟ این کار بزرگ را به ما بسپارید

انشام دوباره بیست، بابای گلم! موضوع: «کسی که نیست» بابای گلم! دیشب زن همسایه به من گفت «یتیم» معنای یتیم چیست؟ بابای گلم!

من قطعه ولی سپید برمی‌گردم در یک غزل جدید برمی‌گردم با حسّ چهارپاره... در طرح جنون یک مثنوی شهید برمی‌گردم

پاهایت کو؟ به پای کی جنگیدی؟ کو دستانت؟ به جای کی جنگیدی؟ این‌ها که تو را نمی‌شناسند هنوز بابای گلم! برای کی جنگیدی؟

ای نخل! زوال دامنت را نگرفت زخم تو شکوه کهنت را نگرفت وقتی که بریدند سرت را، دیدم بی‌سرشدن ایستادنت را نگرفت

در خواب و خیال هم نرفتیم به جنگ بی رنج و ملال هم نرفتیم به جنگ ما نسل سپیدبخت سوم بودیم از راه شمال هم نرفتیم به جنگ

خورشید فرو رفت به اعماق زمین از شرمِ برادرم که در خون رقصید

۲۴ او رودِ جنون بود که دریا می‌شد با بیرق آفتاب بر پا می‌شد پرواز اگر نبود، معلوم نبود این مرد چگونه در زمین جا می‌شد

یک دختر و آرزوی لبخند که نیست یک مرد پر از کوه دماوند که نیست یک مادر گریان که به دختر می‌گفت: بابای تو زنده است... هرچند که نیست

در رقص گلوله، دلنشین می‌میرند روی هیجان سرخ مین می‌میرند خاکستر پیکر تو هم گم شده است مردان بزرگ این چنین می‌میرند

این خاک به لطف استقامت سبز است پاییز اگر کند ملامت سبز است پرواز کنید، ای کلاغان سمج! این مزرعه تا روز قیامت سبز است

آن روز در آن معرکه مجنون رقصید بیخود شد و در کنار کارون رقصید خورشید فرو رفت به اعماق زمین از شرمِ برادرم که در خون رقصید

ما را به تب گلوله‌ها بسپارید خاکسترمان را به خدا بسپارید سخت است میان خاک و خون رقصیدن؟ این کار بزرگ را به ما بسپارید

در دفتر کهنه، قصة خون خواناست هرجا که نگاه می‌کنی مشق خداست دیوار فروریختة مدرسه را بردار و ببین چند نظامی آنجاست؟!

انشام دوباره بیست، بابای گلم! موضوع: «کسی که نیست» بابای گلم! دیشب زن همسایه به من گفت «یتیم» معنای یتیم چیست؟ بابای گلم!

در نامه نوشتی که دلت تنگ شده تا فکر کنم که زود برمی‌گردی!

آن روز در آن معرکه مجنون رقصید بیخود شد و در کنار کارون رقصید خورشید فرو رفت به اعماق زمین از شرمِ برادرم که در خون رقصید

من قطعه ولی سپید برمی‌گردم در یک غزل جدید برمی‌گردم با حسّ چهارپاره... در طرح جنون یک مثنوی شهید برمی‌گردم

با ما کمی از بهار خون حرف بزن از غیرت شهر واژگون حرف بزن وقتی پدرم شهید شد مجنون بود آقای معلم! از جنون حرف بزن!

تا اول و آخر سفر باختن است در بازی عشق برد در باختن است از پیکر بی‌سرم تعجب نکنید سرباز شدن برای سر باختن است

من منتظرم عزیز! حتماً برگرد از این سفر دراز لطفاً برگرد دعوت شده‌ای به مدرسه، بابا جان یک لحظه فقط بیا و فوراً برگرد

خاکستر پیکر تو هم گم شده است مردان بزرگ این چنین می‌میرند