کتاب آشیانه اشراف

ما باید خودمان را با همان چیزی درمان کنیم که از آن آسیب دیده‌ایم.

نزدیکان را فقط پس از جدایی می‌توان کاملا شناخت.

اگر انسان نتواند خود را فریب دهد، زندگی در این دنیا برایش ممکن نخواهد بود

در نقاشی، و کلا زندگی، سبُکی و جسارت مهم‌ترین چیز است.

چه می‌توان گفت دربارهٔ انسان‌هایی که هنوز زنده‌اند، ولی دیگر از کار و بار زندگی زمینی دست شسته‌اند.

مردم روس آسان می‌ترسند و آسان دل می‌بندند، ولی به‌سختی می‌توان احترامشان را جلب کرد؛ این کار به زمان نیاز دارد و از عهدهٔ هرکسی برنمی‌آید.

«نمی‌خواستم به جاده‌ای بیفتم که همه از آن گذشته‌اند. می‌خواستم شریک زندگی‌ام را با عشق و علاقه انتخاب کنم. ولی ظاهرآ تقدیر چیز دیگری رقم زده. بدرود، آرزوهای من!»

مگر می‌شود یک موردِ ــ به قول معروف ــ خاص را به قانونی کلی و قاعده‌ای بی‌چون وچرا تبدیل کرد؟

«دل را تا روز پیری باید جوان نگه داشت»

فقط احمق‌ها از شنیدن حقیقت عصبانی می‌شوند.

وقتی جوان باشی و کاری از دستت برنیاید، تحمل می‌کنی. ولی ناتوانی در پیری خیلی سخت است. این ناراحتت می‌کند که اصلا نمی‌فهمی قوایت چه وقت از تو جدا می‌شوند.

مردم روس آسان می‌ترسند و آسان دل می‌بندند، ولی به‌سختی می‌توان احترامشان را جلب کرد؛ این کار به زمان نیاز دارد و از عهدهٔ هرکسی برنمی‌آید.

مگر آدم بی‌عیب هم پیدا می‌شود، عمه‌جان؟

اگر انسان نتواند خود را فریب دهد، زندگی در این دنیا برایش ممکن نخواهد بود

تو می‌خواستی دوباره در زندگی‌ات طعم خوشبختی را بچشی، اما فراموش کرده بودی که اگر خوشبختی فقط یک بار هم درِ خانهٔ کسی را بزند، لطف و مرحمتی نثار او شده که سزاوارش نبوده است. لابد می‌گویی آن خوشبختی کامل نبود، دروغین بود. ولی آخر تو چه حقی برای خوشبختی کامل و راستین داری؟ نگاهی به دوروبرت بینداز. چه‌کسی در اطرافت از زندگی راضی است و لذت می‌برد؟

پایبندی به این مَثَل معروف که می‌گوید «دل را تا روز پیری باید جوان نگه داشت»، هم دشوار است و هم اندکی مضحک. کسی می‌تواند از زندگی‌اش راضی باشد که ایمان به نیکی، ثبات قدم و دلبستگی به کار و کوشش را از دست نداده باشد.

هیچ‌کدام از اطرافیانش را دوست نداشت... وای بر قلبی که از نوجوانی طعم دوست‌داشتن را نچشیده باشد...

گاه چنین اتفاق می‌افتد که دو آشنای نه‌چندان نزدیک در چند لحظه، سریع و ناگهانی، با هم احساس نزدیکی می‌کنند و علم به این نزدیکی در نگاه‌هایشان، در لبخندهای دوستانه و نامحسوسشان و در تمام حرکاتشان بازتاب می‌یابد.

آدم سیاه‌بخت سیاه‌بختی مثل خود را از چندفرسخی تشخیص می‌دهد، ولی در سنین پیری به‌ندرت با او گرم می‌گیرد. جای تعجب هم نیست؛ چیزی ندارد که بخواهد با او سهیم شود، حتی امید.

«آدم مسیحی نمی‌شود که زندگی آسمانی... یا... زمینی را بشناسد، بلکه همه‌اش بدین خاطر است که آدم روزی باید بمیرد.»

گوش به ندای قلبتان بسپارید. فقط قلب است که حقیقت را به شما می‌گوید. تجربه، عقل، همهٔ این‌ها باد هواست!

پایبندی به این مَثَل معروف که می‌گوید «دل را تا روز پیری باید جوان نگه داشت»، هم دشوار است و هم اندکی مضحک.

فقط کسی موفق است که راه خود را بی‌شتاب باز کند، درست مانند شخم‌زنی که با خیش در زمین شیار می‌کشد

به مگس‌ها حسودی می‌کردم. می‌گفتم مگس‌ها از زندگی‌شان کمال لذت را می‌برند. ولی یک شب شنیدم که مگسی زیر دست وپای عنکبوت چه ناله‌ای می‌کرد. فهمیدم که نخیر، آن‌ها هم گرفتاری‌های خودشان را دارند.

فقط مرگ است که درمان ندارد!

از این ازدواج‌های عاشقانه هیچ‌وقت چیز به‌دردبخوری عاید آدم نمی‌شود.»

همه‌چیز مُرده و ما هم مرده‌ایم (todt sind wir und todt, ist Alles).

لحظاتی و احساساتی در زندگی هست که... تنها باید اشاره‌ای به آن‌ها کرد و از کنارشان گذشت.

(کسانی که در جنگ جراحات شدیدی برمی‌دارند، همواره زخم‌های خود را «چرند» می‌نامند. اگر انسان نتواند خود را فریب دهد، زندگی در این دنیا برایش ممکن نخواهد بود).

اگر انسان نتواند خود را فریب دهد، زندگی در این دنیا برایش ممکن نخواهد بود