کتاب قرص های کاغذی شهر سنگی

هر که با تو هر چه کرد، تو فقط پای خودت محکم بمان...

آدم‌ها تو را به‌جایی می‌رسانند که همیشه با لبخند تلخی بگویی: انتظارش را داشتم!...

اصلاً جنس فاصله‌ات هم فرق می‌کند...  خدای مهربانم! همیشه از فاصله‌ای که بینمان انداختم، پلی ساختی از جنس وفا...

دوست دارم انگشت دردهانم کنم و تمام خاطرات را تا ته بالا بیاورم

آن‌قدر بزرگ‌شده‌ام که بدانم غیر از خدا هیچ‌کس نبوده...

ای‌کاش تو می‌فهمیدی احترامم به تو به خاطر محترم بودن تو نیست!...

از آن هنگام برایم بگو، از آن هنگامی‌که مژده‌رسان پیراهن بر چهره‌ی یعقوب افکند، در دم بینا گشت و گفت: مگر نگفتم من از خدا چیزهایی میدانم که شما نمی‌دانید؟

شاید شعرها قرص‌های سفید کاغذی باشند برای تسکین درد دلها...

برخیز ای مسافر، هم‌سفرت را جاگذاشته‌ای...

گاهی مهم نیست که آدم‌ها تو را نمی‌فهمند، تو باید پای قول و قرارت بمانی...

چای هم خستگی‌ام را در نمی‌کند،

جسارت می‌خواهد داشتنت امروز!

و که می‌داند چه هست معنای هیچ؟؟؟... چه کسی جز دل من می‌داند؟!

مهربان نیستم، از جنگیدن به ستوه آمده‌ام!...

بعضی چیزها را نباید هرگز کنار گذاشت... گاهی چیزهایی تو را یاد روزهایی می‌اندازند که نباید فراموش کنی... گاهی باید از چشم دیگران افتاد تا از جایی بلند سقوط نکرد... گاهی مهم نیست که آدم‌ها تو را نمی‌فهمند، تو باید پای قول و قرارت بمانی...

جای خالی‌ات را گلدان نگذاشته‌ام... من جای خالی‌ات را می‌نویسم، دیوارهای خانه قاب می‌گیرند... خانه باید عطر تو را داشته باشد...

گاهی باید از چشم دیگران افتاد تا از جایی بلند سقوط نکرد...

شهر خالیُ من خالیُ تو نیستی... شهر غریبُ مردم غریبهُ من یکی از غریبه‌ها... پر از غریبهُ خالی از آشنا ُمن خالیُ شهر خالی...

می‌خواهم شب‌ها آسوده بخوابم...

خدایا با تو ملالی نیست، "به‌جز"هم ندارد... وجودت را شکر...

گر غمی می‌رسدت از روزگار، یا که خود کردی خطا یا که حکمتی رواست...

اصلاً جنس فاصله‌ات هم فرق می‌کند...  خدای مهربانم! همیشه از فاصله‌ای که بینمان انداختم، پلی ساختی از جنس وفا...

چشم‌هایم را که روی‌هم می‌گذارم، خاطرات تو بیدار می‌شود! تو چی؟ چشم‌هایت را که می‌بندی چه می‌بینی؟...خواب؟!

اصلاً به آن‌ها چه! بیا با پاک‌کن شعر بنویسیم، اگر خوشمان نیامد بامداد خط‌خطی کنیم... یا ظرف‌ها را در آب استخر بشوریم، خسته که شدیم سینک ظرف‌شویی را پر از آب کنیم و سرمان را فروکنیم داخلش... بیا لباس‌های چروک را در مایکروفر بگذاریم و غذایمان را با اتو گرم‌کنیم... در استکان چایمان یخ بیندازیم و در آب‌پرتقال تگریمان آب جوش... روی آفتاب اسکی کنیم و زیر برف با شلوارک قدم بزنیم، گوشمان هم که یخ کرد، جوراب تنش کنیم... چه می‌شود مگر؟!..

من هم گاهی دوست دارم مترسک باشم... دوام آوردن میان این آدم‌های دروغین که نقاب تو را بیشتر دوست می‌دارند، سخت است!

شاید شعرها قرص‌های سفید کاغذی باشند برای تسکین درد دلها...

و من باور دارم قدرت یک آه را... که از طوفانی که در دل‌ها به پا کرده‌اید کوبنده‌تر است...

بیا خورشید را صورتی کنیم، آن‌وقت زیاد که زیرش بایستیم، خسته هم که شویم، فوقش گوشه‌ی لپ‌هایمان بنفش می‌شود... یا رنگین‌کمان را فقط و فقط نارنجی! شاید بعضی‌ها دست از هفت‌خط بودنشان بردارند! اما دست به گل‌های مینا نزنیم، مینا همیشه همان‌طور که هست خوبست...

سهراب سلام شعرت از برکردم، حتی قایقی ساخته‌ام... چند صباحی ست میل رفتن دارم

من هستم، تو هستی، اما کنار من جای توخالی ست...