کتاب درخت آرزو

دنیا جای خشنیه. فرقی نمی‌کنه یه خرگوش باشی یا یه مارمولک یا یه بچه.

درخت‌ها نمی‌توانند لطیفه بگویند؛ اما مطمئناً می‌توانند قصه بگویند. اگر تنها چیزی که می‌شنوید، صدای زمزمهٔ برگ‌هاست، نگران نباشید؛ بیشترِ درخت‌ها ذاتاً درون‌گرا هستند.

هرجور هستید، خودتان را دوست داشته باشید.

با درخت‌ها طورِ دیگری باش! آن بلوط سخنگو رویِ سخنش با کُهن‌مردمان است. اما هر درختی با من سخن می‌گوید. چه حقایقی می‌دانم من که آن‌ها را باغبانم. اما آن‌ها که تنها می‌گویند و می‌گویند و می‌گویند و مجالی برای شنیدنشان نیست، هرگز نخواهند شنید هیچ کلامی، از لب‌های هیچ درختی!

راستش نعمت بزرگی است که هرجور هستید، خودتان را دوست داشته باشید.

طبیعت هم یک راز خوب را ستایش می‌کند.

اما بعضی‌وقت‌ها اتفاق‌هایی می‌افتد که زیاد خوب نیست. یاد گرفته‌ام که در این‌طور مواقع، کار زیادی نمی‌شود کرد؛ فقط باید قرص و محکم سرِ جایت بایستی

راستش نعمت بزرگی است که هرجور هستید، خودتان را دوست داشته باشید.

پرنده‌ها؟ دوست‌داشتنی‌اند. قورباغه‌ها؟ بدعُنق، اما خوش‌قلب. مارها؟ اُه! افتضاح خبرچین‌اند. درخت‌ها؟ تاحالا به درختی برنخورده‌ام که دوستش نداشته باشم. خیله‌خُب، قبول! غیر از آن درختِ چنارِ سر پیچ؛ همان پُرحرفِ وِراج را می‌گویم.

راستش نعمت بزرگی است که هرجور هستید، خودتان را دوست داشته باشید.

بعضی‌وقت‌ها اتفاق‌هایی می‌افتد که زیاد خوب نیست. یاد گرفته‌ام که در این‌طور مواقع، کار زیادی نمی‌شود کرد؛ فقط باید قرص و محکم سرِ جایت بایستی.

نعمت بزرگی است که هرجور هستید، خودتان را دوست داشته باشید.

آن‌ها دربارهٔ قطع کردن من حرف می‌زدند؛ حتی بااینکه از سایهٔ شاخه‌های قشنگم لذت می‌بردند.

این دوروبَرها، هوش، اغواگری، حیله‌گری و زیرکیه که به‌حساب میاد.

گفتم: «راستش مهم نیست چه اندازه‌ای هستی، بانگو. ما همون‌قدری رشد می‌کنیم که باید؛ همون‌قدری که سال‌ها پیش توی دونه‌هامون مشخص شده.»

بهترین رفیقم، بانگو، یک کلاغ است که از وقتی هنوز سر از تخمِ خال‌خالی‌اش بیرون نیاورده بود، می‌شناسمش. گاهی باهم تفاهم نداریم؛ که خُب همهٔ دوست‌ها... گذشته از گونه‌شان... همین‌طورند.

یکی از مزیت‌های شنوندهٔ خوب بودن این است که از رسم روزگار چیزهای زیادی یاد می‌گیری.

حفره‌ها ثابت می‌کنند با امید و توجه و صرف زمان کافی، یک چیز بد می‌تواند به یک چیز خوب تبدیل شود.

به این هم فکر کردم که آیا دِینم را به دنیایی که این‌قدر دوستش دارم، ادا کرده‌ام یا نه؟ این را قبلاً هم از خودم پرسیده بودم، اما وقتی می‌دانی به همین زودی‌ها قرار است بمیری، حواست را بیشتر جمع می‌کند.

زمان همهٔ زخم‌ها رو خوب می‌کنه

بااین‌حال، اگر دیدید در یک روز به‌خصوص که روز خوش‌شانسی‌تان بود، کنار درخت به‌خصوصی ایستاده‌اید که به نظر صمیمی می‌آید، ضرری ندارد اگر دقیق گوش کنید. درخت‌ها نمی‌توانند لطیفه بگویند؛ اما مطمئناً می‌توانند قصه بگویند. اگر تنها چیزی که می‌شنوید، صدای زمزمهٔ برگ‌هاست، نگران نباشید؛ بیشترِ درخت‌ها ذاتاً درون‌گرا هستند.

حفره‌ها ثابت می‌کنند با امید و توجه و صرف زمان کافی، یک چیز بد می‌تواند به یک چیز خوب تبدیل شود.

عشق زیادی توی دلش بود، ولی کسی نبود که این عشق رو بهش بده.

«آرزو می‌کنم یه کسی پیدا بشه که با همهٔ وجود دوستش داشته باشم.»

«من مطمئنم مشکلی پیش نمیاد. من توی عمرم از این چیزا زیاد دیده‌م. چیزایی که می‌ترسیدم هیچ‌وقت نگذرن. می‌تونم ازشون یه کتاب بنویسم.» مکثی کردم و بعد ادامه دادم: «درواقع خودم می‌تونستم کتاب باشم.»

«داشتم فکر می‌کردم... نیازی نیست نگران فردا باشم. خودش به‌زودی از راه می‌رسه.»

فقط یک‌بار قبل از خداحافظی با این دنیا، می‌خواستم بدانم چه حسی دارد اگر جُز تماشا، کار دیگری هم انجام بدهم؟

اگه حرف به‌درد بخوری واسه گفتن ندارین، لطفاً اصلاً حرف نزنین.»

راستی، اسم من قرمز است. من شما را قبلاً ندیده‌ام؟! همان درخت بلوط نزدیک دبستان، همان درختِ بزرگ؛ البته زیاد هم بزرگ نه ها! همان‌که توی تابستان سایهٔ دلچسبی دارد و در پاییز خوش‌رنگ است، هان؟

بانگو گفت: «اون‌قدرام احمق نیستی. فقط امیدواری و همه هم به امید نیاز دارن، قرمز. حتی درخت‌های پیرِ دانا.»