کتاب مرغ مگس خوار

این عادت دور نریختن هیچ‌چیزی، گویی با نگه داشتن یادگاری‌های بیهوده، بخشی از جوانی از دست‌رفته‌مان را حفظ می‌کنیم.

می‌توان اتاق را عوض کرد، می‌توان محله، شهر یا کشور را عوض کرد، اما اندوه و رنج را همه‌جا با خود می‌بریم.

اگر چیزی را در کودکی کمبود داشته باشی تا ابد هم کمبود خواهی داشت. به قول معروف: کسی که در خانهٔ پدری‌اش به اندازهٔ کافی غذا نخورده باشد، هیچ‌وقت سیر نخواهد شد.

فراموش کردن رؤیاهای کودکی آسان است، فقط کافی است دیگر به آن‌ها فکر نکنیم.

گاهی تمام عمر باید تاوان یک انتخاب را پس بدهیم

وقتی کلمات ناتوان‌اند باید وارد عمل شد.

نمی‌توانند او را از این افسردگی بیرون بکشند. از هیچ‌چیز خوشش نمی‌آید، علاقه‌ای به صحبت کردن ندارد. همه‌چیز حوصله‌اش را سر می‌برد.

او را خوب درک می‌کند. خودش هم یک بازماندهٔ تنهایی است. او هم خلأ و سکوت را می‌فهمد. آپارتمان‌هایی که در آن‌ها گم می‌شویم چون کسی را نداریم که با او حرف بزنیم. اضطرابی که با فرارسیدن شب خفه‌مان می‌کند. آشفتگی و تشویشی که صبح‌ها وقتی تنها از خواب بیدار می‌شویم به سراغمان می‌آید. دل‌شورهٔ آخر هفته‌ها و روزهای تعطیل که چیزی جز پیوستگی روزهای بلند تنهایی نیستند و در آن‌ها فقط زمان را می‌کُشیم چون نمی‌توانیم خودمان را بکشیم. این احساس که زمان مثل دانه‌های شن از میان انگشتانمان سُر می‌خورد. مثل قطاری که نمی‌خواستیم سوارش شویم و حالا نمی‌توانیم آن را متوقف کنیم.

به مسیر اجباری خود ادامه می‌دهد. فرصتی برای اندوه ندارد. فرصتی برای گریه کردن ندارد.

پیش‌روی شما سال‌های شکوهمند و پرافتخاری قرار دارد، به شرط اینکه آن را بخواهید. پس با دل‌وجرئت به پیش بروید.

او هیچ‌وقت قهوه نمی‌خورد، چای را ترجیح می‌دهد.