کتاب رهگذری در خواب پروانه ها

فصلی را که گم شد در خواب پروانه‌ها باید جست!

هفت پیکر ۱. شبانه‌ی لیلی به بازخوانی قیس بازو بگشا ای فیروزه بر چشم‌های تاریکم سپیده‌دم از گور برخاسته شبنم رنگی بر پاره‌های مستولی افشان چشمی گشوده می‌شود هزار نیزه بر جوشن دریا روان قلب قیس یورتمه می‌رود              به دنبال آهو. پلک بر هم بگذار و در این دقیقه‌ی آخر که ماه در کمین عقرب می‌خرامد نگاهم کن و نَفَسم را بیامرز.

ماهِ تلخ کمان پذیرفتنی! سلام به انحنای کشیده‌ات.

من اگر کفنی داشتم نگاهِ لیلا می‌کردم و می‌مردم.

شب تلخی است ماهِ تلخ کمان پذیرفتنی! سلام به انحنای کشیده‌ات.

کوتاه کنم این مرگ که تا مژه برهم زدم صاعقه بر او زد.

تو کیستی که وثاقِ مرا یشم ِسرآسیمه کرده‌ای

کجا می‌بری خون مرا ای بستر آشفته ای ارس! ای خجسته ی گذرا! من از آرامش پهناور درختان می‌آیم. آن‌جا که تبرها نیز رؤیای سبز دارند

به هم پیوستم تارهایی برای آن‌که آواز بخوانی

آواز سبز دستت بهار را بیدار کرده است تا من در ابدیت زنبق‌ها از چشم‌های تاریکت عبور کنم.

مقصود تویی هنگام تاری پلک‌هام.

شمشادی که بلند نیست، مطول است.

چه سبک می‌وزی ای باد!

تا ستارگانش زیبنده باشند به دستمالم و پیراهنش

پسرم جهان این گونه بود آمیزه‌ای از جسارت و وای من

شبی که بیایی با نیام پنهان بیا که جانوری ناشناس راه بر تو می‌بندد

تو کیستی که وثاقِ مرا یشم ِسرآسیمه کرده‌ای هراس در گفت‌وگوی ما روزانه‌ست وقتی که تو می‌مرگی یا من بر آبم همین.

باد نهاد تویی ای بَدرِ زرد صفرایی آفریده‌ی سفله شرم نمی‌کند از گل‌گونه رخ که تنگ آمده باد بیزنِ سایه‌ها پژولیده.

باد نهاد تویی ای بَدرِ زرد صفرایی آفریده‌ی سفله شرم نمی‌کند از گل‌گونه

رخ که تنگ آمده باد بیزنِ سایه‌ها پژولیده.