کتاب زنان تروا

آندروماک: شد آنچه شد. او مُرده است. اما او که مُرده روزگارش بهتر از من است که هنوز زنده‌ام. هکوب: نه فرزند، اینکه می‌گویی خطاست. زندگی و مرگ یکسان نیستند. در زندگی امید هست، مرگ سراسر نیستی‌ست.

ای وای بر سرزمینم، سرزمین ناشادم...

آدمی را هر اندازه دارا باشد، تا روزی که از این جهان رخت برنبسته، سعادتمند مخوان.

آه خدایان! شما که به گاهِ بینوایی به کاری نمی‌آیید، و با این حال آن‌گاه که گرفتار بلا می‌شویم، چاره‌ای جز یاری‌خواستن از شما نداریم.

و آن کس که مُرده، گُل به چه کارش می‌آید؟

وای، برای دردهایی که از یاد نخواهند رفت!

آفرودیت، نامی‌ست که ما به شهوت می‌دهیم آن‌گاه که افسار می‌درد. نادانیِ مردان، نامش آفرودیت است.

آه خدایان! شما که به گاهِ بینوایی به کاری نمی‌آیید، و با این حال آن‌گاه که گرفتار بلا می‌شویم، چاره‌ای جز یاری‌خواستن از شما نداریم.

عشق، کوری می‌آورد و دل‌باخته تا پایانِ جهان نابینا می‌ماند.

بنگر چگونه تنها به خاطر یک زن، یک طغیان شهوت، یونانیان به هلن دست یافتند و هزاران تن را از دم تیغ گذراندند.

مرگ به‌مراتب از زندگیِ سرشار از رنج بهتر است. اما مردی که پس از خوشبختی گرفتار تیره‌روزی می‌شود، دوچندان آزار می‌بیند. هم از اینکه به پستی افتاده است، هم از آن رو که آن شادی را که از کف داده است به یاد می‌آورد.

آدمی را هر اندازه دارا باشد، تا روزی که از این جهان رخت برنبسته، سعادتمند مخوان.

اکنون بیشه‌زاران مقدس خالی‌اند، و از معابد خدایان خون می‌چکد.

احمق مَردا که دل در این جهان بندد. بخت همچون یکی مرد وحشی به هر سو می‌جهد و کس را یارای آن نیست که سعادت را دیرزمانی در آغوش کشد.

احمق مَردا که دل در این جهان بندد. بخت همچون یکی مرد وحشی به هر سو می‌جهد و کس را یارای آن نیست که سعادت را دیرزمانی در آغوش کشد.

این هولناک است که یکی گنهکار این‌گونه خوب می‌تواند سخن بگوید.

خدای من، از تو می‌پرسم چه در سر داشتی آن‌گاه که از آن اورنگ ستاره‌گون به شهرِ رو به ویرانی‌ای که خیزاب‌های آتش بر آن می‌کوفت، می‌نگریستی؟

احمق مَردا که دل در این جهان بندد.

وای، برای دردهایی که از یاد نخواهند رفت!

آن‌گاه که فلاکتْ شهری را دربرمی‌گیرد، دینْ سست می‌گردد و خدایان را پاس نمی‌دارند.

وای، برای دردهایی که از یاد نخواهند رفت!

آدمی را هر اندازه دارا باشد، تا روزی که از این جهان رخت برنبسته، سعادتمند مخوان.

احمق مَردا که دل در این جهان بندد. بخت همچون یکی مرد وحشی به هر سو می‌جهد و کس را یارای آن نیست که سعادت را دیرزمانی در آغوش کشد.

اکنون کاشانه‌مان اشکی‌ست که می‌ریزیم.

در چشم من، مرگ و هرگززاده‌نشدن یکسان است، و مرگ به‌مراتب از زندگیِ سرشار از رنج بهتر است. اما مردی که پس از خوشبختی گرفتار تیره‌روزی می‌شود، دوچندان آزار می‌بیند. هم از اینکه به پستی افتاده است، هم از آن رو که آن شادی را که از کف داده است به یاد می‌آورد

سرانجام خدایان به سود ما کاری نکردند. تمام آنچه آن‌ها برای شهر من آوردند تنها هراس بود و هراس و بیش از آن بیزاری؛ و تمام قربانی‌های ما به هیچ نیرزیدند؛ و با این حال اگر مُشت خدایان، ما را در هم نشکسته بود، از ما چه آوازه‌ای بَر جا می‌ماند؟ ناشناخته می‌زیستیم بی‌آن‌که در سرودها برای آیندگان نامی‌از ما بَرَند.

در چشم من، مرگ و هرگززاده‌نشدن یکسان است، و مرگ به‌مراتب از زندگیِ سرشار از رنج بهتر است. اما مردی که پس از خوشبختی گرفتار تیره‌روزی می‌شود، دوچندان آزار می‌بیند.

‫هکوب: سرانجام خدایان به سود ما کاری نکردند. تمام آنچه آن‌ها برای شهر من آوردند تنها هراس بود و هراس و بیش از آن بیزاری؛ و تمام قربانی‌های ما به هیچ نیرزیدند؛ و با این حال اگر مُشت خدایان، ما را در هم نشکسته بود، از ما چه آوازه‌ای بَر جا می‌ماند؟ ناشناخته می‌زیستیم بی‌آن‌که در سرودها برای آیندگان نامی‌از ما بَرَند.

سرانجام خدایان به سود ما کاری نکردند. تمام آنچه آن‌ها برای شهر من آوردند تنها هراس بود و هراس و بیش از آن بیزاری؛ و تمام قربانی‌های ما به هیچ نیرزیدند؛ و با این حال اگر مُشت خدایان، ما را در هم نشکسته بود، از ما چه آوازه‌ای بَر جا می‌ماند؟ ناشناخته می‌زیستیم بی‌آن‌که در سرودها برای آیندگان نامی‌از ما بَرَند.

آن‌گاه که فلاکتْ شهری را دربرمی‌گیرد، دینْ سست می‌گردد و خدایان را پاس نمی‌دارند.