بریده‌هایی از کتاب زنان تروا

آندروماک: شد آنچه شد. او مُرده است. اما او که مُرده روزگارش بهتر از من است که هنوز زنده‌ام. هکوب: نه فرزند، اینکه می‌گویی خطاست. زندگی و مرگ یکسان نیستند. در زندگی امید هست، مرگ سراسر نیستی‌ست.

آه خدایان! شما که به گاهِ بینوایی به کاری نمی‌آیید، و با این حال آن‌گاه که گرفتار بلا می‌شویم، چاره‌ای جز یاری‌خواستن از شما نداریم.

آه خدایان! شما که به گاهِ بینوایی به کاری نمی‌آیید، و با این حال آن‌گاه که گرفتار بلا می‌شویم، چاره‌ای جز یاری‌خواستن از شما نداریم.

بنگر چگونه تنها به خاطر یک زن، یک طغیان شهوت، یونانیان به هلن دست یافتند و هزاران تن را از دم تیغ گذراندند.

آدمی را هر اندازه دارا باشد، تا روزی که از این جهان رخت برنبسته، سعادتمند مخوان.

آفرودیت، نامی‌ست که ما به شهوت می‌دهیم آن‌گاه که افسار می‌درد. نادانیِ مردان، نامش آفرودیت است.

و آن کس که مُرده، گُل به چه کارش می‌آید؟

ای وای بر سرزمینم، سرزمین ناشادم...

مرگ به‌مراتب از زندگیِ سرشار از رنج بهتر است. اما مردی که پس از خوشبختی گرفتار تیره‌روزی می‌شود، دوچندان آزار می‌بیند. هم از اینکه به پستی افتاده است، هم از آن رو که آن شادی را که از کف داده است به یاد می‌آورد.

احمق مَردا که دل در این جهان بندد. بخت همچون یکی مرد وحشی به هر سو می‌جهد و کس را یارای آن نیست که سعادت را دیرزمانی در آغوش کشد.

احمق مَردا که دل در این جهان بندد. بخت همچون یکی مرد وحشی به هر سو می‌جهد و کس را یارای آن نیست که سعادت را دیرزمانی در آغوش کشد.

احمق مَردا که دل در این جهان بندد.

عشق، کوری می‌آورد و دل‌باخته تا پایانِ جهان نابینا می‌ماند.

احمق مَردا که دل در این جهان بندد. بخت همچون یکی مرد وحشی به هر سو می‌جهد و کس را یارای آن نیست که سعادت را دیرزمانی در آغوش کشد.

در چشم من، مرگ و هرگززاده‌نشدن یکسان است، و مرگ به‌مراتب از زندگیِ سرشار از رنج بهتر است. اما مردی که پس از خوشبختی گرفتار تیره‌روزی می‌شود، دوچندان آزار می‌بیند. هم از اینکه به پستی افتاده است، هم از آن رو که آن شادی را که از کف داده است به یاد می‌آورد

این هولناک است که یکی گنهکار این‌گونه خوب می‌تواند سخن بگوید.

خدای من، از تو می‌پرسم چه در سر داشتی آن‌گاه که از آن اورنگ ستاره‌گون به شهرِ رو به ویرانی‌ای که خیزاب‌های آتش بر آن می‌کوفت، می‌نگریستی؟

سرانجام خدایان به سود ما کاری نکردند. تمام آنچه آن‌ها برای شهر من آوردند تنها هراس بود و هراس و بیش از آن بیزاری؛ و تمام قربانی‌های ما به هیچ نیرزیدند؛ و با این حال اگر مُشت خدایان، ما را در هم نشکسته بود، از ما چه آوازه‌ای بَر جا می‌ماند؟ ناشناخته می‌زیستیم بی‌آن‌که در سرودها برای آیندگان نامی‌از ما بَرَند.

وای، برای دردهایی که از یاد نخواهند رفت!

آدمی را هر اندازه دارا باشد، تا روزی که از این جهان رخت برنبسته، سعادتمند مخوان.

آن‌گاه که فلاکتْ شهری را دربرمی‌گیرد، دینْ سست می‌گردد و خدایان را پاس نمی‌دارند.

اکنون کاشانه‌مان اشکی‌ست که می‌ریزیم.

هکوب: نه فرزند، اینکه می‌گویی خطاست. زندگی و مرگ یکسان نیستند. در زندگی امید هست، مرگ سراسر نیستی‌ست. آندروماک: گوش کن مادر، بگذار کمی با تو بگومگو کنم، دست‌کم آن اندازه که تو را آرام کند. در چشم من، مرگ و هرگززاده‌نشدن یکسان است، و مرگ به‌مراتب از زندگیِ سرشار از رنج بهتر است. اما مردی که پس از خوشبختی گرفتار تیره‌روزی می‌شود، دوچندان آزار می‌بیند. هم از اینکه به پستی افتاده است، هم از آن رو که آن شادی را که از کف داده است به یاد می‌آورد.

زیرا آن‌گاه که فلاکتْ شهری را دربرمی‌گیرد، دینْ سست می‌گردد و خدایان را پاس نمی‌دارند.

آدمی را هر اندازه دارا باشد، تا روزی که از این جهان رخت برنبسته، سعادتمند مخوان.

هکوب: آی تو که تمام زمین را به دو دستت نگاه داشته‌ای و اورنگت بر بالای آن است، تو آن راز بی‌پایان که نامت زئوس است، خواه قانونِ پایدارِ طبیعتی خواه اندیشهٔ انسان‌هر که هستی، از تو یاری می‌جویم؛ زیرا خاموش، رَه می‌سپری و کارهای آشفتهٔ آدمیان را به راهِ داد می‌بری.

یک‌شب‌سرکردن در بستر مرد، نفرتِ زن را به عشق دگرگون می‌کند، اما من زنی را که از عشق کهنه دست می‌شوید و باز آسان دل می‌بازد خوار می‌دارم.

در چشم من، مرگ و هرگززاده‌نشدن یکسان است، و مرگ به‌مراتب از زندگیِ سرشار از رنج بهتر است. اما مردی که پس از خوشبختی گرفتار تیره‌روزی می‌شود، دوچندان آزار می‌بیند.

آدمی را هر اندازه دارا باشد، تا روزی که از این جهان رخت برنبسته، سعادتمند مخوان.