کتاب او هنوز اینجاست

زیبایی حتی در سخت‌ترین شرایط زندگی نیز جاری است و عشق تا ابد پابرجاست

چرا پیش تو میاد، پیش من نه؟

قیافه‌اش با آن حوله مسخره شده بود!

«بالای کوهی توی پاکستان ایستادیم. تو با اربابتی.

نه چوب جادویی در کار بود و نه هیچ پاک‌کنی. هیچ دکمهٔ برگشت به عقبی هم نبود. نمی‌شد به عقب برگشت.

اما من از اینکه بردم خیلی کیف نکردم، چون مجبور بودم باخت گای را تماشا کنم.

عشق در همه‌چیز صبر دارد، همه‌چیز را باور می‌کند، به همه‌چیز امیدوار است، همه‌چیز را تاب می‌آورد.

ماشینی که نتوانست ترمز کند،‌ صدای تصادف، ماشینی که مهم‌ترین آدم برای من توی کل دنیا را کشت. گای مُرد.

«اتاقم رو دوست دارم.»

اما حالا هیچ‌کس آنجا نبود که کمکم کند.

خسته از تلاش برای ادامه دادن،

دارم تلاش می‌کنم. اما دقیقاً وقتی بلند می‌شم و شروع می‌کنم، دوباره می‌خورم زمین.

گای گفت: «چیزی که دارم می‌بینم خیلی بده. اربابت هر روز از کوه بالا و پایین می‌ره تا برای وقتی که شاه می‌شه تمرین کنه. هر مارمولکی رو که سر راهش می‌بینه جمع می‌کنه. اوه... حالا اومدیم توی بازداشتگاه. خیلی کثیف و تاریکه. من می‌بینمت، ماتیلدآ، توی یه مخزنی، گشنه‌ای، تشنه‌ای. این‌ها همه‌ش نقشهٔ اربابته. اون‌قدر مارمولک‌هاش رو گشنگی می‌ده که برای زنده موندن همدیگه رو بخورن. تو اون گوشه نشستی و دُمت رو محکم دور سرت پیچوندی.»

اما نمی‌توانستم آنجا باشم، چون او آنجا بود و من اینجا. سوسی و گای دیگر با هم نبودند.

حرف برای گفتن زیاد بود و هیچ حرفی برای گفتن نبود

تنهای تنها بودم و نمی‌توانستم گای را برگردانم.