کتاب تماشایی

گیرم که بمانیم بر آن پیمان هم گیرم برویم تشنه در میدان هم دینی دارد حسین بر گردن ما دینی که ادا نمی‌شود با جان هم

من آن نهال انارم به سبزی‌ام منگر که تازه قصّه‌ی خون جگر شروع شده

رها خواهم شد از دنیا که چون زندانِ تودرتوست عسل شیرینی آزادی از سلّولهای کوچک کندوست

گفتی که چگونه می‌توان شاعر شد؟ با خویش دلی شکسته داری یا نه؟

او جز دل تنگ مبتلا هیچ نبود جز پای سفر، دست دعا هیچ نبود در خلوت من خداست، من هم هستم در خلوت او غیر خدا هیچ نبود

دیگر ای دنیا، سراغم را مگیر من که دارم رفع‌زحمت می‌کنم

این سوخته‌نردبان افتاده‌به‌خاک جز حسرت آسمان چه معنا دارد؟

عمر آینه‌ی عذاب شد بعداز تو دل‌تنگی ما کتاب شد بعداز تو ای گرم‌ترین سلام دنیا! برگرد سرما سر ما خراب شد بعداز تو

مرگ هم آن‌چنان‌که فکر می‌کنی مرگ نیست مرگ ادامه‌ی همین شادی و غم است غم مخور سادگی مکن زنده‌زنده مردگی مکن

از گلوی دشمنانت تیغ اگر برداشتی لااقل آن را به قلب دوستان خود مزن

خدایا حکمت دل‌بستنم را دیر فهمیدم مقدّر کرده بودی دل‌بریدن را بیاموزم

ای ناب‌ترین صبح خداوند! بیا ای نور دریچه‌های پیوند! بیا آن آینه‌های صاف را یادت هست؟ آن آینه‌ها خاک گرفتند بیا

ای خسته نشسته! اسب رفتن زین کن خود را به بهشت تازه‌ای آذین کن این‌بار اگر بار امانت دادند ای روح! تو اندکی سبک‌سنگین کن

با خود بنشین و صحبتی داشته باش اشکی بفشان طراوتی داشته باش این شاخه به آن شاخه پریدن تا کی؟ گاهی قفسی، فراغتی داشته باش

غم مخور سادگی مکن زنده‌زنده مردگی مکن

بگو به عشق اگر راه آسمان بلد است برای اهل زمین نردبام بگذارد

در شهر شلوغ خلوتی پیدا کن در خلوت خود قیامتی برپا کن این چشم چموش را دواندن تا کی؟ پلکی به تماشای خودت هم وا کن

کسی باید از عشق صحبت کند که خود را مهیّای غربت کند دلم را به دیوانگی می‌برند اگر بر تو ای گل، دلالت کند ملالی ندارم؛ به‌جز دوری‌ات چه باکم که عالم ملامت کند مرا از تو و مرگ، ترسانْد عقل که او را خداوند رحمت کند بدون تو ای عشق، کفر است دین یکی واعظان را نصیحت کند

نه! صدای ما به هیچ‌کس نمی‌رسد مثل ماهیان نعش ما به‌روی آب اوّلین و آخرین صدای ماست

بی سیروسلوک، جان چه معنا دارد؟ انسان بی آرمان چه معنا دارد؟ این سوخته‌نردبان افتاده‌به‌خاک جز حسرت آسمان چه معنا دارد؟

برخیز! نبینم که سرت پایین است برخیز و بجنگ! راه دریا این است از رو مرو ای رود، مدارا کن باز هرچند که با تو صخره سرسنگین است

ای عشق! به جسم خسته جانی بفرست تنگ است جهان ما جهانی بفرست ما خاک به‌اندازه‌ی مردن داریم تا زنده شویم آسمانی بفرست

با خود بنشین و صحبتی داشته باش اشکی بفشان طراوتی داشته باش این شاخه به آن شاخه پریدن تا کی؟ گاهی قفسی، فراغتی داشته باش

افسوس هرآن‌که را صدا کردم رفت با هرکه نگاهی آشنا کردم رفت چون خاک در این زمانه‌ی تنهایی آغوش به‌روی هرکه وا کردم رفت

به تن پوشیده دنیا جامه و زیور، حریر و زر ولی بااین‌همه، اندازه‌ی حسرت‌کشیدن نیست کمی از چشم کالاهای رنگارنگ پنهان شو تو خود را بی‌بها مفروش، خیری در خریدن نیست

در شهر شلوغ خلوتی پیدا کن در خلوت خود قیامتی برپا کن این چشم چموش را دواندن تا کی؟ پلکی به تماشای خودت هم وا کن

دین آر که دینار نمی‌ارزد هیچ بازآی که بازار نمی‌ارزد هیچ بشمار هرآن‌چه داری از ثروت عمر جز لحظه‌ی دیدار نمی‌ارزد هیچ

بسیار امید مرده در مردابش تب دارد و هیچ‌کس ندارد تابش آن خرده‌گشایشی که دارد دنیا خمیازه‌ی بخت ماست قبل‌از خوابش

کیستم؟ هم‌سفر دربه‌دری‌های قدیم گل خشکیده‌ای از کوزه‌گری‌های قدیم باغ سرخی‌ست دلم، در دل هر دانه انار خاطراتی‌ست از آن خون‌جگری‌های قدیم نرسیدیم به‌هم، قصّه‌ی طولانی ما شده قربانی کوته‌نظری‌های قدیم دست تقدیر چنین بال‌وپرم را بسته‌ست و تو دور از دستی! مثل پری‌های قدیم گفته بودی چه خبر؟ گفتمت ای عشق! که نیست خبر تازه به‌جز بی‌خبری‌های قدیم

پلکی به تماشای خودت هم وا کن