کتاب کتاب‌بازها؛ جلد دوم

امیلی پرسید: «اینجا همون قسمت مرکزی سان‌فرانسیسکو نیست؟» راهنما گفت: «خودشه.» مرکز سان‌فرانسیسکو پر بود از آسمان‌خراش‌ها و ساختمان‌های عظیم. خیلی عجیب بود که فکر کنی زمانی به جای آن ساختمان‌ها فقط آب بوده. یک‌جورهایی سست بودند. انگار آب می‌توانست برگردد و نفوذ کند به جایی که بهش تعلق داشت

اینکه ما در برابر ناملایمات چطوری رفتار می‌کنیم مشخص می‌کنه که ما چه‌جور آدمی هستیم؛

«این‌جور که توی ویکی‌پدیا نوشته، تقریباً پنجاه‌تا کشتی زیر سان‌فرانسیسکو مدفون شده. از دورهٔ تبِ طلا.»

جنوبی رفتند؛ توی ماشین، خانهٔ کوچک در چمن‌زار گوش می‌کردند و امیلی پیش خودش خیال می‌کرد دارند با واگن سرپوشیدهٔ کوچکشان به غرب می‌روند. برای آن سفر طولانی و خسته‌کننده، خیال‌بافی مناسبی به نظر می‌رسید.

اگر جیمز و امیلی کنار هم می‌ایستادند و دست‌هایشان را دراز می‌کردند، اندازهٔ طولش می‌شد و خیلی هم باریک بود. عرضش تقریباً اندازهٔ شانه‌های امیلی بود.

اسکلهٔ خیابان هاید لنگر انداخته بود

عرضش تقریباً اندازهٔ شانه‌های امیلی بود. امیلی نمی‌توانست تصور کند که این قطعه قبلاً بخشی از یک کشتی بزرگ بوده.

هر لحظه ممکن است چیزهایی را که قدرشان را نمی‌دانستی، از دست بدهی

بعضی وقت‌ها جالب بود که روی حساب سن‌وسالت رفتار نکنی.

یک چیز معمولی این قابلیت را دارد یک چیز بی‌نظیر توی خودش داشته باشد

پس آنجا بودنش زیاد هم عجیب نبود؛ ولی خب آدم وقتی معلم‌ها را جایی بیرون از زیستگاه طبیعی‌شان می‌بیند، غافلگیر می‌شود؛

مثبت فکر کن، اون‌وقت همه‌چی درست می‌شه

خودت انتخاب می‌کنی و یا دنیا برایت انتخاب می‌کند.

مثبت فکر کن، اون‌وقت همه‌چی درست می‌شه.

یا خودت انتخاب می‌کنی و یا دنیا برایت انتخاب می‌کند.

آقای گریس‌ولد گفت: «من هالیستر رو می‌شناسم. به این قضیه مثل یه چالش نگاه می‌کنه و قوی‌تر و مهربون‌تر و دلسوزتر از قبل برمی‌گرده. بعضی‌ها می‌ذارن سختی‌ها و شکست‌ها از پا درشون بیارن، ولی هالیستر این‌جوری نیست.»

هرکسی که به جای مسیر، روی مقصد تمرکز کند نه‌تنها دارد اشتباه می‌کند، بلکه به احتمال زیاد در آخر کار ناامید می‌شود.

تنها چیزی که شما می‌توانید کنترلش کنید خودتان هستید

هرچیزی که ما با علاقه و کنجکاوی دنبالش برویم می‌تواند ما را درمان کند.

هیچ سؤالی احمقانه نیست، فقط بعضی سؤال‌ها نسنجیده‌ان

اصلاً من که می‌گم همهٔ آدم‌ها باید یه تکونی به خودشون بدن، بقچه‌بندیلشون رو بردارن و برن دنبال ماجراجویی. نظر من که اینه.

آقای گریس‌ولد گفت: «خودت رو دست‌کم نگیر. تجربه به من ثابت کرده ایده‌هایی که فکر می‌کردم از همه افتضاح‌تر و مسخره‌ترن تبدیل شدن به بزرگ‌ترین موفقیت‌هام.»

به همهٔ چیزهای مورد علاقه‌اش توی کتاب‌فروشی فکر کرد. مبل بنفش که وقتی تویش فرو می‌رفت و کتاب می‌خواند، انگار قشنگ او را بغل می‌گرفت. آن بالش کوچک شکل گربه که هالیستر گذاشته بود بالای یکی از قفسه‌ها و بعضی‌ها فکر می‌کردند گربهٔ واقعی است. دفتر مهمان‌ها که نویسنده‌هایی که به آنجا سر می‌زدند امضایش می‌کردند. چوب‌الفی که شکل هِرب کان بود و امیلی و جیمز جایش را لای کتاب‌ها عوض می‌کردند تا مشتری‌ها را غافلگیر کنند.

آدم وقتی معلم‌ها را جایی بیرون از زیستگاه طبیعی‌شان می‌بیند، غافلگیر می‌شود

هر لحظه ممکن است چیزهایی را که قدرشان را نمی‌دانستی، از دست بدهی.

اینکه ما در برابر ناملایمات چطوری رفتار می‌کنیم مشخص می‌کنه که ما چه‌جور آدمی هستیم

هر لحظه ممکن است چیزهایی را که قدرشان را نمی‌دانستی، از دست بدهی.

هرچیزی که ما با علاقه و کنجکاوی دنبالش برویم می‌تواند ما را درمان کند.

ما خودمون تعیین می‌کنیم چه‌جور زندگی‌ای داشته باشیم

تجربه به من ثابت کرده ایده‌هایی که فکر می‌کردم از همه افتضاح‌تر و مسخره‌ترن تبدیل شدن به بزرگ‌ترین موفقیت‌هام.