بریده‌هایی از کتاب کوری

ما آن‌قدر از مرگ می‌ترسیم که همیشه سعی داریم عذری برای مرده‌ها بتراشیم و از گناه آن‌ها بگذریم، انگار می‌خواهیم پیشاپیش برای مرگ خودمان هم عذری بیاورند و از ما بگذرند

شوهرش همراه با اولین مرد کور به‌آهستگی به طرف در می‌رفتند، کنار تخت‌های دو طرف می‌ایستادند و اشیای قیمتی کورها را می‌گرفتند، بعضی‌شان اعتراض می‌کردند که این غارت بی‌شرمانه است، درست هم می‌گفتند، سایرین هم با لاقیدی دارایی خود را می‌دادند و استدلال هم می‌کردند که هیچ‌چیز دنیا برای آن‌ها نمی‌ماند و آدم مالک مطلق چیزی نیست، این هم حقیقتی شفاف بود

اگر نمی‌توانیم کاملاً مثل آدم زندگی کنیم، دست‌کم هرچه در توان داریم به‌کار بگیریم تا کاملاً حیوان نشویم

شاگرد دوافروش گفت کور شدن من خیلی ساده بود، شنیدم کوری بین مردم شایع شده، می‌خواستم بدانم اگر کور شوم چطور می‌شوم، چشم‌هایم را بستم و وقتی باز کردم کور شدم،

زندگی با آدم‌های دیگر مشکل نیست، درک کردن‌شان مشکل است.

اگر نمی‌توانیم کاملاً مثل آدم زندگی کنیم، دست‌کم هرچه در توان داریم به‌کار بگیریم تا کاملاً حیوان نشویم،

گریه به‌نوعی خلاصی به حساب می‌آید، گاهی وقت‌ها اگر گریه نکنیم می‌میریم.

ما اصلاً برای مردن به دنیا آمده‌ایم، به همین دلیل هم بعضی می‌گویند ما مرگ را زاده‌ایم

معمولاً حقیقت را توی دروغ پنهان می‌کنند تا نتیجهٔ دیگری بگیرند

از خود پرسید کشتن کی لازم است، خودش هم جواب داد وقتی آنچه هنوز زنده است، مرده باشد.

ذهن اسیر اوهام می‌شود، مخصوصاً وقتی جلوی دیوهایی که خود خلق کرده، زانو می‌زند

امروز، امروز است، فردا هم که بیاید فرداست، من امروز مسئول هستم، نه فردایی که کور می‌شوم