بریده‌هایی از کتاب بیت بازی

«در کوی نیکنامی ما را گذر ندادند» از بسکه گیر می‌داد نیروی انتظامی

«می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب» دارند پشت میکده پاسور می‌زنند

«به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم» از آن تاریخ دینم کاملاً سوراخ سوراخ است

آن‌شب که مست بودیم از جام تلخکامی ما را گرفت با هم نیروی انتظامی

«گویند رمز عشق مگویید و مشنوید» پسورد را ـ عزیز دلم ـ لو نمی‌دهند

تو تیغ می گذاری و هی ریش می‌زنی من ریش می‌گذارم و هی تیغ می‌زنم

دانش‌آموزان ما را بارها سوزانده‌اید ای بخاری‌های نفتی، معذرت‌خواهی کنید

هم حوزه رفته‌ام من و هم درس خوانده‌ام پس در نتیجه حجت‌الاسلام دکترم

«ساقی و مطرب و می جمله مهیاست، ولی» این وسط جای تو و سی‌دیِ اندی خالی است

«این دهان بستی دهانی باز شد» آن دهان را هم ببندی بهتر است

«تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد» علی‌الخصوص اگر عضو بیمه هم باشی

۷۱: زور زیاد «غلام همت آنم که زیر چرخ کبود» ز عمق دل بزند زور مثل ژان‌وال‌ژان

«جمیله‌ای است عروس جهان ولی هشدار» بدون تنبک و دف بندری نمی‌رقصد

«شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل» فقط کم مانده بوق کشتی دزدان دریایی

دست تنها ادعای کوه کندن کرده است من یقین دارم که این فرهاد شیرین می‌زند

«به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم» از آن تاریخ دینم کاملاً سوراخ سوراخ است

نگاه چپ به نوامیس دیگران نکنید حرمسرای خروس است مرغداری ما

۵۳: آبکش «به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم» از آن تاریخ دینم کاملاً سوراخ سوراخ است

«اشک خونین بنمودم به طبیبان، گفتند» چند ماهی است شما تومور مغزی داری

آن‌شب که مست بودیم از جام تلخکامی ما را گرفت با هم نیروی انتظامی

«از نامه سیاه نترسم، که روز حشر» همراه خویش لاک غلط‌گیر می‌برم

«من از آن حسن روزافزون که یوسف داشت دانستم» گریمش کرده‌اند انگار قبل از فیلمبرداری

«می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب» دارند پشت میکده پاسور می‌زنند

یک شهر هم دچارت؛ هم کشته ـ مرده تو کی می رسد به بازار لوح فشرده تو؟

«همیشه پیشه من عاشقی و رندی بود» که نام دیگر این پیشه هست علافی

«می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب» دارند پشت میکده پاسور می‌زنند

«چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی» ولی افسوس که گشت آمد و ما دررفتیم

«در کوی نیکنامی ما را گذر ندادند» از بسکه گیر می‌داد نیروی انتظامی

«غلام همت آنم که زیر چرخ کبود» ز عمق دل بزند زور مثل ژان‌وال‌ژان

«نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد» گشت عفت همه را باز فراری داده‌ست