بریده‌هایی از کتاب آوای یخ و آتش (جلد دوم)

چه دورغ‌هایی که به خاطر عشق نمی‌گوییم. خدایان خودشان ببخشند

«این درس را یاد بگیر برن. کسی که به جادو تکیه کند مثل کسی است که با شمشیر شیشه‌ای می‌جنگد

شاید هم برادرم سر شما را به من هدیه داد

«شایسته‌ترین شوالیه هم نمی‌تواند یک پادشاه را از حماقت خودش نجات بدهد.

«ترس عمیق‌تر از شمشیر می‌برد.»

تنها کاری که لازم است باز کردن چشم‌هاست. قلب دروغ می‌گوید مغز فریب‌مان می‌دهد اما چشم‌ها حقیقت را می‌بینند. با چشم‌هایت نگاه کن. با گوش‌هایت بشنو. با دهانت بچش. با دماغت بو کن. با پوستت حس کن. بعدش نوبت به فکر می‌رسد و به این ترتیب حقیقت عریان می‌شود.

«باید این رویاها را کنار بگذاری. فقط باعث سرخوردگی‌ات می‌شوند.»

پاهای خرد شده بهبود می‌یابند اما زخم‌های خیانت چرک می‌کنند و روح را به نابودی می‌کشانند.

چه دورغ‌هایی که به خاطر عشق نمی‌گوییم.

«کلمات دروغ گفتند. چشم‌ها و بازو حقیقت را فریاد می‌زدند. اما تو ندیدی.»

فاصلهٔ عقل و جنون چقدر است؟

«خواب شفابخش اصلی است.»

اما انگار مروز زمان شیرهٔ حافظه را می‌مکد. حتا برای کسانی هم که سوگند خورده بود هرگز فراموش‌شان نکند.

«دشمن مرده چیز قشنگی است.»

«حماقت و ناامیدی گاهی قابل تشخیص از هم نیستند.»

هیچ وقت ترست را نشان نده.

«زندگی ترانه نیست. دختر شیرین. متأسفانه روزی متوجه این خواهی شد.»

چقدر فاصلهٔ شکست و پیروزی و مرگ و زندگی کم بود. تقریبا هیچ بود.

تنها کاری که لازم است باز کردن چشم‌هاست. قلب دروغ می‌گوید مغز فریب‌مان می‌دهد اما چشم‌ها حقیقت را می‌بینند.

خنده، ترس را مسموم می‌کند.

با این همه دیر یا زود در زندگی هر انسانی روزی می‌رسد که دیگر آسان نیست. روزی که باید انتخاب کند.

تیریون برای این‌که مطمئن شود، یک‌بار از او خواسته بود زبانش را درآورد و بعد گفته بود «بدون شک زبان است. باید طرز استفاده‌اش را یاد بگیری.»

ترس می‌تواند ذهن انسان را به‌هم بریزد و افکار عجیبی ایجاد کند.

آدم‌ها ترجیح می‌دهند واقعیت‌های تلخ را انکار کنند تا با آن روبه‌رو شوند.

باید همیشه حقایق تلخ را در ذهنت نگه داری.

چیزهایی که عاشق‌شان هستیم همیشه ما را می‌کشند پسر. یادت بماند.

انگار مروز زمان شیرهٔ حافظه را می‌مکد.

هر چقدر هم محکم روی میخی بکوبی در قلع و آهن فرو نمی‌رود. اما به این معنی نیست که قلع بی‌فایده است.

تنها کاری که لازم است باز کردن چشم‌هاست. قلب دروغ می‌گوید مغز فریب‌مان می‌دهد اما چشم‌ها حقیقت را می‌بینند. با چشم‌هایت نگاه کن. با گوش‌هایت بشنو. با دهانت بچش. با دماغت بو کن. با پوستت حس کن. بعدش نوبت به فکر می‌رسد و به این ترتیب حقیقت عریان می‌شود.

این‌بار از هیولاها نمی‌ترسید. مثل دوستان قدیمی‌اش بودند.