کتاب فتنه‌‌ی تغلّب

فرق ما با آنهایی که خدا ندارند، «لا مولا لهم» این است که اگر چشم، کار آنها را نبیند کار آنها هدر رفته است و اگر چشمی کار ما را نبیند، چون کار ما خالصانه است، این ماندگار است.

شما می‌بینید دو نفر بر سرِ اینکه باید این دست را یک بار آب کشید یا دو بار آب کشید، به سر و کلّهٔ هم میکوبند، امّا حقیقت توحید و معنای توحید در جامعه دارد حذف میشود و از بین میرود، حسّاسیّتشان برانگیخته نمیشود

اگر حرکتی کردیم که دیدیم این دشمن را خشمگین میکند، بدانیم که راهمان راهِ درست است... این معیارها را در نظر داشته باشید. این معیارها حقایق را روشن خواهد کرد. در بسیاری از موارد آنجایی که اشتباهی پیش می‌آید، با این معیارها میشود آن اشتباه را برطرف کرد.

منطقِ رفتارِ دشمن واضح است: کوتاه آمدن در صورت اقتدار، فشار آوردن در صورت ضعف. اگر همهٔ مسئولین به‌عنوان خدمتگزاران ملّت و خواص و نخبگان به‌عنوان امنای ملّت، فقط به همین منطقِ رفتاری دشمن، باور داشته و به آن در شعار و عمل پایبند باشند، به‌آسانی میتوانیم بفهمیم راه کدام است و بیراهه کدام.

منطقِ رفتارِ دشمن واضح است: کوتاه آمدن در صورت اقتدار، فشار آوردن در صورت ضعف

نخست دقّت در حجم اتّفاقها و ادّعاها درمورد یک مسئلهٔ خاص در طول زمان است. از ماه‌ها پیش از انتخابات دهم ریاست‌جمهوری، احتمال تقلّب توسّط برخی به میان کشیده شد. با تشکیل کمیتهٔ «صیانت از آراء» عدم امانت‌داری نظام در برگزاری انتخابات، القا شد. همچنین مردم شعارهای بسیاری را در خاطر دارند که آن روزها به تردید در سلامت انتخابات دامن میزد؛ مثل «اگر تقلّب بشه، ایران قیامت میشه». برخی حتّی هنگام رأی‌دهی به تحریک رأی‌دهندگان پرداختند و گفتند: «اگر تقلّب شد، بریزید به خیابون». یکی از نامزدها در روز شنبهٔ پس از انتخابات از یک صحنه‌آرایی خطرناک برای خیانت به آراء مردم سخن گفت و بر طبل تقلّب کوبید: «مردم آگاهند و در برابر کسانی که با تقلّب روی کار بیایند تمکین نخواهند کرد.». شعارهای دسته‌ای از مردم تهران که با «تجاوب نسبی» این ادّعا برای اعتراض به خیابانهای تهران آمده بودند نیز بر همین محور بود: «رأی من کو؟»، «رأی ما رو پس بدید» و... .

در صفّین بود که حضرت امیر دیدند دو سه نفر از اصحاب به نیروهای معاویه فحش میدهند. ایشان گفتند چه میکنید؟ گفتند آقا فحش دادند، داریم جوابشان را میدهیم. حضرت فرمودند: «إنّی أکره أن تکونوا سبّابین...»؛ بدم می‌آید شما فحش بدهید. گفتند آقاجان آنها دارند فحش میدهند، ما چه‌کار کنیم؟ فرمودند شما افشا کنید؛ سخنرانی کنید، توضیح بدهید که ما چه میگوییم، بگویید دعوا سر چیست؟ استدلال کنید؛ بگذارید آنها فحش بدهند.

ابطال، یعنی زدن توی دهن مردم!

رهبر انقلاب بارها تأکید کرده‌اند، منطقِ رفتارِ دشمن واضح است: کوتاه آمدن در صورت اقتدار، فشار آوردن در صورت ضعف.

ای سیّد ما! ای مولای ما! ما آنچه باید بکنیم، انجام میدهیم؛ آنچه باید هم گفت، هم گفتیم و خواهیم گفت. من جان ناقابلی دارم، جسم ناقصی دارم، اندک آبرویی هم دارم که این را هم خود شما به ما دادید؛ همهٔ اینها را من کف دست گرفتم، در راه این انقلاب و در راه اسلام فدا خواهم کرد؛ اینها هم نثار شما باشد. سیّد ما، مولای ما، دعا کن برای ما؛ صاحب ما تویی؛ صاحب این کشور تویی؛ صاحب این انقلاب تویی؛ پشتیبان ما شما هستید؛ ما این راه را ادامه خواهیم داد؛ با قدرت هم ادامه خواهیم داد؛ در این راه ما را با دعای خود، با حمایت خود، با توجّه خود، پشتیبانی بفرما.

امام (قدّس‌سرّه) گفتند اینهایی که از آمریکا میترسند، برای این است که تهذیب نفس نکردند. تهذیب نفس چه ربطی به سیاست بین‌الملل دارد؟ ایشان معتقد بود اگر آنها تهذیب نفس میکردند، میفهمیدند که منشأ قدرت خدا است و توکّل میکردند.

خانم کروبی تأکید میکند که برخی از دستگیرشدگان در اعتراضات روزهای اخیر، بچّه‌های شهدا هستند. امّا رهبر انقلاب پاسخ میدهند: «شما بهتر از من میدانید منافاتی ندارد؛ چون بعضی از بچّه‌های شهدا هم خلاف میکنند.». خانم کروبی میگوید: «ما که ارادتمند به شما هستیم، شما علاقهٔ من را نسبت به خودتان میدانید.». رهبر انقلاب میگویند: «آن را که میدانم. (امّا) بحث من این نیست خانم کروبی؛ بحث این است که بچّهٔ شهید مصونیّت نباید داشته باشد؛ یعنی این معنی ندارد که بگوییم چون بچّهٔ شهید است، چون آخوند است، چون دانشجو است، (مصونیّت دارد).

حضرت امیر فرمودند: «لولا التّقیٰ، لکنت أدهی العرب»؛ اگر تقوا نبود من از همهٔ عرب زرنگ‌تر بودم

امّا میخواهم بگویم اینکه شما میگویید «آرامش، آرامش»، من آرامش دارم؛ من هیچ ناراحت (نیستم). بعضی‌ها می‌آیند میگویند «ما دلمان به حالتان خون است.»؛ میگویم بیخود! من راحتم، من دارم حرکت میکنم، من دارم حرکت را میبینم، برای من روشن است که دارد چه اتّفاقی در کشور می‌افتد

امیرالمؤمنین (علیه‌السّلام) برای هر کاری دلیل می‌آورد، حتّی برای دشمن. وقتی میخواست بجنگد، میگفت ما به این دلیل داریم با شما میجنگیم؛ هم برای اینکه بعداً تحریف نشود، هم برای اینکه اگر کسانی در آن طرف هستند که نمیدانند دعوا سر چیست، بدانند. این هم یک بُعد سیاست اسلامی است. استدلال کن، ولو برای دشمن!

چرا حمله به بسیج و تلاش برای تصرّف آن و دستیابی به اسلحهٔ موجود در پایگاه را محکوم نکردید؟ چرا وقتی حمایت مقامات آمریکایی و صهیونیستی را دیدید، از آنها اعلام بیزاری نکردید؟ اگر فقط همین دو پرسش رهبری انقلاب را پاسخ میدادند، برادری‌شان را با انقلاب و مردم ثابت کرده بودند. افسوس که چنین نکردند و خود و کشور و ملّت را به دردسر انداختند.

در هر بنایی ستونهای اصلی‌ای باید وجود داشته باشد که هر چیزی را بشود به آنها متّکی کرد و اگر یک جایی هم سُست است، با تکیهٔ به آن ستون بتواند سرِ پا بایستد. ستونهای اصلی در جامعه بایستی محکم باشد. ستونهای اصلی چه کسانی‌اند؟ رئیس فلان اداره ستون اصلی است؟ نه؛ پیش‌نماز فلان مسجد لزوماً ستون اصلی است؟ نه؛ ستون اصلی، ایمانهای آدمهایی است که صادقانه و از روی بصیرت، قضیّه را فهمیده‌اند و پایَش ایستاده‌اند؛ اینها ستونهای اصلی‌اند و به نظر من بیشترِ این ستونهای اصلی هم در خانواده‌های شهدا و جانبازها پیدا میشوند.

اعتماد به مسئولان، مانع نقد و اعتراض نیست | اعتماد به مسئولین و همراه بودن با آنها معنایش این نیست که ما به مسئولین تذکّر ندهیم؛ آنجایی که لازم است از آنها انتقادی بشود، انتقاد نکنیم؛ نه، امّا باهم باشیم... وظیفهٔ مسئولان، کار کردن، وقت را مغتنم شمردن برای خدمت، خدمت دادن به مردم، هر لحظه‌ای را، هر ساعتی را مغتنم شمردن برای کار، که گره‌ها را باز کنند، مشکلات را برطرف کنند؛ و وظیفهٔ عمومی مردم در قبال مسئولین، اعتماد، همراهی، پشتیبانی و کمک است. اگر کسی نظری دارد برای کمک، نظر بدهد؛ اگر کسی یک‌وقت اعتراضی دارد، اعتراض هم اشکالی ندارد، ولی اعتراض باید مقابله نباشد؛ همراهی باشد، مثل دو هم‌سنگر که در یک سنگر نشسته‌اند، ممکن است این به آن اعتراض کند که چرا پایت را دراز کردی یا چرا خوابت برد؟ اینها روبروی هم قرار نمیگیرند. (۶ بهمن ۱۳۸۸)

رهبر انقلاب بارها تأکید کرده‌اند، منطقِ رفتارِ دشمن واضح است: کوتاه آمدن در صورت اقتدار، فشار آوردن در صورت ضعف.

«ولایت فقیه است که جلوی دیکتاتوری را میگیرد؛ اگر ولایت فقیه نباشد، دیکتاتوری میشود. آن فقیهی که برای امّت تعیین شده است و امام امّت قرار داده شده است، آن است که میخواهد این دیکتاتوری‌ها را بشکند و همه را به زیر بیرق اسلام و حکومت قانون بیاورد. اسلام، حکومتش حکومت قانون است.».

ریزشهای بزرگان در تاریخ اسلام، نشان میدهد که باطل ممکن است در بیان و عمل چهره‌های موجّه در جبههٔ حق جلوه کند و سرانجام خود آنان را نیز به زمین بزند؛ که «تاریخ اسلام پر است از خیانت بزرگانش به اسلام.»

نظام حقیقتاً مدیون این حضور حماسی مردم است که آمدند از نظام خودشان که متعلّق به خودشان است، از انقلابی که متعلّق به خودشان است، دفاع کردند و این اقدام را کردند.

مشکل ما در نظام جمهوری اسلامی فقط این نیست که مردم به ما بدبین میشوند یا از ما عقیده‌شان برمیگردد، مشکل ما تکلیف شرعی هم هست ولو مردم نفهمند؛

یک نظامی در دنیا به‌وجود آمده که تنها هم هست و ما در دنیا دوّمی نداریم؛ یک نظامی است که بر اساس توحید و بر اساس اسلام به‌وجود آمده و هدفش و شعارش و راهش عبارت از اعتراض به وضع کنونی دنیا است که وضع کنونی دنیا ظلم است، گرسنگی است، فساد اخلاقی است، فساد جنسی است،‌ هم‌جنس‌بازی است؛ می‌بینید که دنیا چقدر به سمت لجن دارد پیش میرود! (امّا در مقابل) این نظامِ جمهوری اسلامی است؛‌ این نظام را باید حفظ کرد، از تضعیفش بایستی بشدّت خودداری کرد.

این انقلاب یک چیز عجیبی است؛ حتّی شماها هم که رفته‌اید در دلش و آن‌جور کار کرده‌اید، هنوز به آن اعماق و ریزه‌کاری‌هایش نرسیده‌اید؛ ما که بیشتر از شما نرسیده‌ایم؛ خیلی این انقلاب چیز عجیبی است. این برای اربابهای دنیا، حالاحالاها دردسرها خواهد داشت؛ این اوّل کار است.

آقا به آقای زنگنه یادآوری میکنند که شما گاهی آدم احساساتی‌ای هستید. الان هم یک مقدار از حرفهایتان ناشی از احساسات است، نه منطق.

به تعبیر رهبر انقلاب وقتی خواص رفوزه شوند، این‌گونه نیست که فقط یک سال عقب بیفتند، بلکه سقوط میکنند.

با ایجاد دشمنی همه‌تان مقابله کنید؛ این مخصوص یک نامزد یا یک ستاد، یک مجموعه نیست؛ همه وظیفه دارند که با ایجاد نقار و دشمنی و کدورت مقابله کنند.

سالی که جنگ تمام شده بود _ حالا یک سال یا دو سال بعد _ همه احساس راحتی میکردند؛ «همه» که میگویم، یعنی خیلی‌ها؛ خیلی‌ها از مسئولین و از بلندپایگان؛ (میگفتند) یک نفَسی کشیدیم، حالا بپردازیم به زندگی اقتصادی و همین حرفها. بنده همان‌وقت بارها در جلسات خصوصی هم گفتم، عمومی هم گفتم، گفتم جنگ تمام شد، (امّا) مبارزه تمام نشده؛ شکل آسان‌ترِ مبارزه تمام شد که همه چیز مشخّص بود، حق و باطل معلوم بود، (امّا) تهاجم فرهنگی که جنگ اصلی است، بعد از آن شروع شد و هنوز هم ادامه دارد؛

اخلاق خودمان هم برسیم. اخلاق اهمّیّتش از عمل هم بیشتر است. فضای جامعه را فضای برادری، مهربانی، حسن ظن قرار بدهیم.