کتاب دور بهار را، سیم خاردار، نمی‌شود کشید

خانه تکانیِ بهار، خانه تکانیِ دل هاست. هر چه در خورِِ شماست، در خودِ شماست.   خانه تکانیِ بهار، آب و جارو کردنِ بود و نبودهاست.

بیا که از همه‌ی دشت ها، سوال کنیم: -کدام قُلّه، چُنین سرفراز و پا برجاست؟ "   اگرچه باغچه‌ها را، کسی لگد کرده‌ست؛ ولی، بهار – فقط در تصّرفِ گل هاست!  سهیل محمودی

این دل‌های خاک گرفته، تشنه تر از لب‌هایند: اَلَم یَانِ لِلَّذینَ امَنُوا اَن تَخشَعَ قُلُوبُهُم لِذِکرِ اللّهِ وَ ما نَزَلَ مِنَ الحَقِّ؟!... آیا هنوز، وقت آن نرسیده است، که مومنان، دل هاشان – در هوای یاد خدا، و آن حقیقت‌ها که فرو باریده است – بلرزد و، بریزد؟!...

به نام خدای زمین و زمان خداوند بخشنده‌ی مهربان خدای زمستان، خدای بهار خدای دگرگونیِ روزگار خداوندِ توفان، خداوندِ رعد خداوندِ اکنون، خداوندِ بعد...

روز هجران و، شبِ فُرقَتِ یار آخر شد. زدم این فال و، گذشت اختر و، کار آخر شد.   شُکرِ ایزد! که به اقبالِ کُلَه گوشه‌ی گل نَخوتِ بادِ دِی و، شوکتِ خار آخر شد.

خانه تکانیِ بهار، خانه تکانیِ دل هاست. هر چه در خورِِ شماست، در خودِ شماست.   خانه تکانیِ بهار، آب و جارو کردنِ بود و نبودهاست.

هر گُلی، یک قاصدکِ بهاری‌ست؛ و هر شهیدی، یک قیامتِ برخاسته. با یک گُل، هم، همه می‌توانند خبردار شوند که بهار است؛ و با یک شهید، هم، همه می‌توانند بفهمند که خُدا هست.

بهار، مدرسه‌ی شکوفایی‌ست. در مدرسه‌ی بهار، جرأت‌های سرسبزی را، تدریس می‌کنند.   اگر بهار نبود هیچ گلی، سینه چاک از خاک بر نمی‌آمد...

عشق از کسی اجازه نمی‌گیرد!

تقصیرِ بهار نیست؛ آن که نمی‌شنود، بیمار است.   با یک گُل، هم، می‌شود بهار را شنید؛ بویید؛ و بهاری شد و، تراوید...

هر گُلی، یک قاصدکِ بهاری‌ست؛ و هر شهیدی، یک قیامتِ برخاسته. با یک گُل، هم، همه می‌توانند خبردار شوند که بهار است؛ و با یک شهید، هم، همه می‌توانند بفهمند که خُدا هست.

خانه تکانیِ بهار، خانه تکانیِ دل هاست. هر چه در خورِِ شماست، در خودِ شماست.   خانه تکانیِ بهار، آب و جارو کردنِ بود و نبودهاست.

خانه تکانیِ بهار، خانه تکانیِ دل هاست. هر چه در خورِِ شماست، در خودِ شماست.   خانه تکانیِ بهار، آب و جارو کردنِ بود و نبودهاست.

هر گُلی، یک قاصدکِ بهاری‌ست؛ و هر شهیدی، یک قیامتِ برخاسته. با یک گُل، هم، همه می‌توانند خبردار شوند که بهار است؛ و با یک شهید، هم، همه می‌توانند بفهمند که خُدا هست.

بهار، وقتی می‌آید – که هر خانه یی، گُلخانه‌یی شود و هر دانه یی، درختی؛ و هر باغی، بهشتی؛ و هر استعدادی، "دنیا"یی؛ و هر دلی، "دریا"یی!...

بهار، پیشنهادِ پیشروی، برای ِ نیل به پیروزی‌ست. سقوط، سرنوشتِ انسان نیست. پیروزی، سرنوشتِ قطعیِ انسانی‌ست. بهار بیانیه‌ی بیداری‌ست!

در ذاتِ هیچ گُلی نیست که بهار نباشد.

خانه تکانیِ بهار، خانه تکانیِ دل هاست. هر چه در خورِِ شماست، در خودِ شماست.

جان و جهانِ بهار، این صورتک‌ها و صورتِ تنها نیست. اندرونِ عالم و آدم، آزادی‌ست. اهلِ بهار، اهلِ بی قراری اند. خانه‌ی بهار، در درونِ شماست: اِنّ اللّهَ لا یَنظُرُ اِلی صُوَرِکُم وَ اَعمالِکُم، بَل یَنظُرُ اِلی قُلُوبِکُم و نیّاتِکُم   خداوند، بر این صورت‌ها و کارهاتان، نظر نمی‌کند. بل، نگاهِ وی، بر دل‌ها و درون هاتان – هم – هست!   خانه تکانیِ بهار، خانه تکانیِ دل هاست.

در نبودِطرحی نو"، نمیشود به شرح و شناختِ راه و رفتاری نو، فرا رسید.   بهار، همان طرحِ تازهی حکایتِ حیاتیِ ماست. حکایتی دور و دراز و ریشه دار، و از بهانه‌های بیداری، سرشار:   طرحِ تازه و با طراوتِ هستی، برای بودن و سرودن و، موانعِ راه را، از سرِ راه زدودن

حکایتِ حالِ گُل‌ها – این زبان و زبانهی شکوفایی‌های بهار – حکایتِ حالِ دلاویزان و دل انگیزانی‌ست از عالمِ خاک، که دستی در افلاک دارند؛ با رایحه‌یی روحبخش و پاک و حیاتی کوتاه و رازناک...

بیا که از همه‌ی دشت ها، سوال کنیم: -کدام قُلّه، چُنین سرفراز و پا برجاست؟ "   اگرچه باغچه‌ها را، کسی لگد کرده‌ست؛ ولی، بهار – فقط در تصّرفِ گل هاست!  سهیل محمودی

هیچ حرفی، به پایِ بهار نمی‌رسد:   خونِ شکوفه می‌چکد، از رگِ نوبهاری ام باز مسیحِ فَرودَین، سبز نموده دار را!