کتاب تعطیلات شکلاتی

پسر عموهای عزیز، برای لباس‌های کهنه‌ای که فرستادید متشکریم. اگر فکر کرده‌اید ما شلوارک‌های کهنه و پاره‌پورهٔ شما را می‌پوشیم، کور خوانده‌اید. راستی، هنوز گوش‌های‌تان به اندازهٔ تابستان سال قبل برآمده است یا نه؟ به ما خیلی کنار دریا خوش می‌گذرد... همه از خنده روده‌بر شدیم و زیر نوشته را امضا کردیم.

ما آنجا را با کادوهایی که زیر بغل‌مان زده بودیم ترک کردیم. مادر چطور می‌خواست این خرت و پرت‌ها را توی چمدان‌ها جا بدهد... ولی اصلاً حرفش را نزنید که چیزی را دور بریزیم؛ یادگاری‌های تور دوچرخه‌سواری فرانسه مقدسند.

او و ژان ـ آ طرفدار ادی مرکیس هستند ولی من ریموند پولیدور را ترجیح می‌دهم. اول اینکه او فرانسوی است، البته من یک وطن‌پرست متعصب نیستم، و دوم اینکه همیشه نفر دوم می‌شود، یک‌جورهایی مثل من که بچهٔ دوم هستم.

پدر پزشک خیلی ماهری‌ست ولی نمی‌دانم چرا هروقت یک ایدهٔ عالی دارد همیشه به فاجعه تبدیل می‌شود. حتی در یک عصرانهٔ خانوادگی، آن هم یک روز مانده به تعطیلات تابستانی.

کنار دبیرستان مغازهٔ کوچکی است که بوی آبنبات توت‌فرنگی و گرد و خاک می‌دهد؛ توی آن همه جور خرت و پرت جورواجور و وسایل مدرسه پیدا می‌شود.

ما تعطیلات‌مان را در یک هتل سه ستاره با یک‌عالمه سیب‌زمینی سرخ‌کرده گذراندیم.

و همان‌طور که فریاد می‌زدیم دست‌های‌مان را بالا بردیم: «هورآآآ!» طوری که انگار تیم ما توی رده‌بندی اول شده بود. آن عکس را توی دفترچهٔ مخصوص تور دوچرخه‌سواری فرانسهٔ ۱۹۷۰ چسباندم. هر بارکه آن را نگاه می‌کنم با خودم می‌گویم، ما خیلی خوش‌شانس هستیم که پدربزرگی مثل او داریم.

پدر با صدایی یخ‌زده گفت: «می‌تونی توضیح بدی این چیه؟» ‫ژان ـ آ ژست بی‌گناهی به خودش گرفت و گفت: «پاکت... ام... سیگار. برای چی؟» ‫پدر تکرار کرد: «برای چی؟ من مچت رو با پاکت سیگار گرفتم، حالا می‌پرسی برای چی؟» ‫از لحن صدایش فهمیدیم که کار ژان ـ آ دیگر تمام است. به‌جز ژان ـ س که معمولاً چیزی نمی‌فهمد. ‫پدر گفت: «این سیگار بَستوس بدون فیلتره! من خیلی دوستش دارم!»