کتاب مرگ در جنگل و ۲۵ داستان از نویسندگان دیگر

همیشه مهربان و صمیمی بود. مثل اغلب مردانی که از زن‌ها نفرت دارند، می‌دانست چگونه وانمود کند که می‌پرستدشان.

«ما نمی‌توانیم خودمان را تسلیم کنیم، ما به خودمان تعلق داریم»

«به یک آدم سرخورده ناامید می‌مانی!»

آن‌ها گفتند آیا مرگ آن چیزی نیست که به زندگی معنا می‌بخشد؟ و من گفتم نه، زندگی آن چیزی است که به زندگی معنا می‌بخشد.

کم‌کم مأیوس شد و حالا دیگر، رندان محل، همان‌گونه که معمولا سربازهای قدیمی را تشویق به صحبت از عملیات جنگیشان می‌کنند به مسخره وادارش می‌کردند داستان تکه ریسمان را برایشان تعریف کند.

هرچه می‌خواهید به گرگ غذا بدهید، سرانجام فکر و خیالش همه در جنگل است

«هدف غایی در دانستن نیست، در بودن است.»

«چه لذتی دارد صحبت کردن با کسی که واقعآ نقاشی را می‌فهمد.

در جایی‌که آدم نمی‌تواند حتی سیفون مستراح خانه خودش را هم بکشد، به خدا از کجا که همین فردا پس‌فردا این جمهوریخواهان و دموکرات‌ها و فلان و بهمان‌ها همه‌چیز آدم را قبضه خودشان نکنند.)

او «به هیچ‌گونه راه‌حل ویژه‌ای برای حل مشکلات اجتماعی و اقتصادی» اعتقادی نداشت.

درونش از غمی بی‌نام پر بود.

شب که شد، آرامشی کافی یافت تا سرش را در کتابی فرو کند و از شر افکارش خلاصی یابد.

هرچند خود او آدم کاملی نبود، آرمان او بود.

ادامه داد: «چیزهای پیر رو باید از فلاکتی که دارند نجاتشون داد. زحمتش فقط یه تیره، یه صدای بلند و شاید یه درد بزرگ توی سر باشه. همین، دیگه تموم میشه، این کلی از ناراحتی دائم و دندون درد بهتره.»

زنی که مرد، انسانی بود که زندگیش وقف خوراک دادن به حیوانات بود. این تنها کار همه دوران زندگیش بود. پیش از آنکه به دنیا بیاید، در کودکی و هنگامی که زن جوانی بود در مزرعه آلمانی‌ها و همچنین بعد از ازدواجش و وقتی دیگر پیر شده بود تا آن زمان که چشم از جهان فرو بست، به حیوانات خوراک می‌داد.

رنسانس، بیدار کننده و آگاهاننده مردم اروپا نسبت به امکانات و گستردگی‌های زندگی دنیوی بود. رنسانس موجب شد اروپاییان از این فکر و نظر قرون وسطایی رو برگردانند که زندگی دردناک و ملال‌آور است و انسان باید اصولا خود را برای زندگی پس از مرگ آماده کند. انسان دوره رنسانس، زندگی را پذیرا شد و خود را از تصورات ذهنی و ایدئالیسمی که مشخص قرون وسطی بود رهانید و نسبت به آنچه در زندگی، واقعی و قابل لمس بود کنجکاوی و توجه از خود نشان داد.

در این دنیا که می‌گویند اساسآ بر محور گرسنگی و عشق می‌چرخد،

هر دو دیر به خانه می‌رسیدیم و مادرم یا خواهر بزرگم مجبور بودند شام ما را گرم کنند. خوب، درعوض چیزی برای تعریف کردن داشتیم.

او عقیده داشت که هر نوع علاقه‌ای به اندوه و پشیمانی می‌انجامد.

«لارنس» در دفاع از نوشته‌های خود در جایی نوشت: «اعتقاد اصلی من، اعتقاد به گوشت و خون است که داناتر از عقل‌اند.»

درد، ذهنش را کند کرده بود به‌نحوی که دیگر معنی خویشتن‌داری را از یاد برده بود.

بعضی‌ها خیال می‌کنند که دوران رونق تا ابد ادامه دارد. احمق‌ها!

بعضی‌ها خیال می‌کنند که دوران رونق تا ابد ادامه دارد. احمق‌ها!

در ونیز، با عبور از امتداد رودخانه، آدم با نگاه ـفقط نگاه ــ ارضا می‌شود.»

«باز هم اعصابت ناراحته. امروز هم یکی از آن روزهاته.

«من مردی ادیب نیستم فقط مواقعی که هوا برای زراعت مساعد نیست چیز می‌نویسم.»

«فاکنر» همواره در برابر تبلیغ پایداری می‌کرد و در جواب مجله «لایف» که می‌خواست عکس و تفصیلات او را منتشر کند گفت: «تا زمان مرگ از این کار نفرت خواهم داشت. نمی‌گذارم عکس یا مقاله‌ای از من چاپ شود. خواست من به‌عنوان فردی محروم این است که نامم از تاریخ حذف شود و هیچ نشان یا رد پایی جز کتاب‌های چاپ شده‌ام در آن باقی نماند.»

مردن اهمیتی نداشت، مردن فقط ظاهری را که برای آسایش و دل‌خوشی‌ات می‌سازی، عین لباسی که به تن می‌کنی، متأثر می‌کند.

حالا آن‌ها هرگز این موضوع را درک نخواهند کرد، حتی بابام هم درک نخواهد کرد. و تنها من هستم که باید سعی کنم موضوع را به آن‌ها بفهمانم و راستی من چگونه می‌توانم به آن‌ها بگویم و بفهمانم؟ چگونه می‌توانم؟

روزی «استارنز»، روی صندلیش در ایوان خانه، جان داد ـمردم می‌گفتند که او بیش از آن تنبل بود که به نفس کشیدن ادامه بدهدــ