کتاب این عاشقانه‌های کوچک یک روز بزرگ می‌شوند

خدا تو را آفرید تا عاشقت شوم

تو نذری بیاور من در را باز می‌کنم تولبخندبزن من من م م ن... بشقاب شکست!

برای یک‌بار هم که شده از ته قلبت بگو دوستت دارم تفنگی که دقیق نشانه نرود می‌تواند عمری یک نفر را عذاب دهد

قطارها مسافر می‌برند کلاغ‌ها خبر تو با قطارها رفتی لعنت به همه‌ی کلاغ‌ها

تو تابلویی زینتی بودی من روزنامه‌ای که دور آن پیچید و زمانه دست‌های مردی ثروتمند!

عجیب نیست درآمدن خرگوش یاکبوتر ازکلاه یک شعبده‌باز وقتی تو ازلای موهایت بهاررا بیرون می‌آوری

سرد شده‌ای درست مثل این چایی اما نمی‌دانم چرا از دهان نمی‌افتی!

برای آمدنت برگ‌ها را دانه‌دانه شمردم حالا نوبت ب ر ف ها ست

به انتظار نشسته‌ام چون پرنده‌ای در برف به کمی خورده نان مهمانم کن فقط بوی دستانت را بدهند!

دنیا جای کوچکیست برای کسی که واقعاً عاشق باشد

خورشید روسری‌اش را پهن کرده روی میز گنجشک‌ها سروصدایی به پا کرده‌اند که نپرس مانده‌ام چایی اول صبحم را با شکرخنده‌ات بخورم خنده لبت!

می‌روی که خوشبخت شوی و من حال کودکی را دارم که نخ بادبادکش پاره شد مانده برای اوج گرفتنش ذوق کند یا برای برنگشتنش گریه

اولین شعرها را من برایت گفته‌ام

نگران نیستم که دیگر شعرنمی‌گویم! شعر ازدل می‌آید که تو آن رابرده‌ای

شال و ‌کلاه را برای خودت بافتی خیالت را برای من

این برکه هم مثل من عاشق است وگرنه هر شب عکس ماهش را در آغوش نمی‌گرفت

خط‌های روی پیشانی‌ام ربطی به سنم ندارد! دارم روزهای بعد رفتنت را علامت می‌زنم

پیراهنم فقط با معجزه‌ی انگشتان تو دهان باز می‌کند

هنوز وسط کوچه خم می‌شوم باز بودن بند کفش‌هایم را بهانه می‌کنم تا تو با چادر گل‌دارت بیایی و رد شوی... هنوز بند کفش‌هایم را پروانه‌ای می‌بندم!

جنگ تو را به من نزدیک‌تر کرد شب‌ها با هر منوری که رد می‌شد برایت آرزویی می‌کردم و روزها پشت دوستت دارم‌هایت سنگر می‌گرفتم جنگ تو را به من نزدیک‌تر کرد آن‌قدر که برایت کشته شدم

بعد تو همه‌چیز از پشت پنجره اتفاق افتاد هیچ‌کس در این خانه را نزد حتی مرگ! سرنوشت سیاهی دارد کلاغی که خبر آمدن پرندگان دیگر را می‌دهد و خودش کوچ کردن بلد نیست

می‌روی که خوشبخت شوی و من حال کودکی را دارم که نخ بادبادکش پاره شد مانده برای اوج گرفتنش ذوق کند یا برای برنگشتنش گریه

اولین شعرها را من برایت گفته‌ام روی دیواره غارها به شکل شکار، نیزه و آتش و هنوز هیچ‌کس نفهمیده شکار، نیزه و آتش فقط استعاره هستند!

جنگ تو را به من نزدیک‌تر کرد شب‌ها با هر منوری که رد می‌شد برایت آرزویی می‌کردم و روزها پشت دوستت دارم‌هایت سنگر می‌گرفتم جنگ تو را به من نزدیک‌تر کرد آن‌قدر که برایت کشته شدم

باد موهایت را تکان می‌دهد باد چقدر ازانگشتان من خوشبخت‌تراست

سر تمام قرارها می‌کاشتی‌ام می‌خواهم تلافی کنم! به خانه‌ام که بیایی در تمام گلدان‌ها می‌کارمت

کاش پدری که قلعه‌ای شنی را در ساحل برای کودکش می‌ساخت از موج‌ها هم می‌گفت

نقشه جغرافیا را قبول ندارم! هر جا که تو رفته‌ای دورترین نقطه‌ی دنیاست

خط‌های روی پیشانی‌ام ربطی به سنم ندارد! دارم روزهای بعد رفتنت را علامت می‌زنم

حال کودکی را دارم که نخ بادبادکش پاره شد مانده برای اوج گرفتنش ذوق کند یا برای برنگشتنش گریه