بریده‌هایی از کتاب انسان شادکام

گل‌های گیلاسِ محکومِ به مرگ ازته دل می‌خندند.

نوشتن، ترسیم دری است بر دیواری غیرقابل عبور، و سپس گشودن آن در.

نوشتن، ترسیم دری است بر دیواری غیرقابل عبور، و سپس گشودن آن در.

صدایت می‌زنم. در این صفحات، صدایت می‌زنم. در این جنگل‌ها، در نزدیکی آن برکه، در جاده‌ها، در زمین‌هایی که با قدم‌هایمان طی کردیم و تا بی‌نهایت وسعت دادیم، صدایت می‌زنم.

خواندن، نوشتن، دوست داشتن تثلیثی مقدس است.

شما دوستم دارید. به من می‌گویید دوستم دارید، اما نمی‌دانید که چه می‌گویید.

ما در میان جانوران الهی ماقبل تاریخ که پوست قیری رنگ بدنشان می‌درخشد، تنها هستیم.

روح‌ها پرگارهایی‌اند که نوکشان در لحظه فرو رفتن در زمین، می‌لرزد.

نوشتن، ترسیم دری است بر دیواری غیرقابل عبور، و سپس گشودن آن در.

از دور، تلویزیون به وظیفه کسالت‌بار خود عمل می‌کند، مانند جلادی که بدون هیجان سرهای مقدس سکوت و رؤیا را از تنشان جدا می‌کند. قطار تبلیغات هوا را می‌شکافد و باران معجزات غمبار بر جهان فرو می‌ریزد، معجزاتی که افرادی جوان، با لبخندی زورکی پیامبران آنان هستند. چقدر بدبختیم که چنین رؤیاهای دلخوش‌کننده‌ای را تولید می‌کنیم.

آن‌ها به طور خارق‌العاده‌ای ساکتند. دو قطعه سنگ متفکر با زمردهایی به جای چشم.

اسمی که به خداوند می‌سپارند تا از آن مراقبت کند. و خدا برای همین کار این‌جاست، برای این‌که از نابودی ملکوت، از فرورفتن قلبی پاک در ظلمت و تاریکی و هراس درونیمان از رها شدن، جلوگیری کند.

نوشتن، ترسیم دری است بر دیواری غیرقابل عبور، و سپس گشودن آن در.

راه شیری از وجود ستارگان سفید جزجز می‌کند وجای سوختگی‌های سفیدش بر زمینه‌ای بی‌نهایت سیاه، آن را سحرآمیز می‌سازد.

من سرما را به این گرما ترجیح می‌دهم. ناراحت نشوید.من با عشقتان تغذیه کردم و بزرگ شدم. حالا که بزرگ شده‌ام، باید به جای دیگری و به دنبال چیز دیگری بروم. نمی‌توانم تمام عمرم را به تغذیه کردن از این عشق بگذرانم.عاقلانه نیست که کسی تمام عمرش را به خوردن بگذراند.

خدا کودکی است که قایم می‌شود اما در یک لحظه خود را لو می‌دهد، همان لحظه‌ای که از کنارش می‌گذریم و خنده بی‌اختیارش را می‌شنویم. می‌توانی خنده او را در نوای موسیقی یا در سکوت بشنوی.

زندگی حدود صد هزار بار زیباتر از چیزی است که تصور یا زندگی می‌کنیم.

موسیقی مانند عشق است: گام برداشتن در کوره راه زندگی است. از نقطه الف به نقطه ب می‌رویم، از نوری به نوری دیگر. بین این دو نور، در تاریکی سکندری می‌خوریم. در حالی که مراقب جنبش زندگی ظریف و شکننده در درون خود هستیم، بدون توجه به دیگر چیزها، با شک زندگی می‌کنیم و با تردید لبخند می‌زنیم.

نوشتن، ترسیم دری است بر دیواری غیرقابل عبور، و سپس گشودن آن در.

چیزی که همیشه در کنسرت‌ها آزارم داده، دیدن است. دیدن جلوی شنیدن را می‌گیرد. از یک طرف، موسیقی را گوش می‌کنیم و از طرف دیگر، نوازنده را تماشا می‌کنیم.

می‌دانید، گاهی از خودم می‌پرسم که آیا آدمی طبیعی هستم. جواب منفی است. اما از این جواب نگران نیستم. چیزی که اهمیت دارد آن نیروی شادی‌بخشی است که در پنجره دیدگانمان پدیدار می‌شود. تنها یک تجلی کافی است تا همه چیز رستگار شود.

یک دسته‌گل پیچک خوشبو روی میز دیدم. گل‌های آبی و صورتی رنگ با عطری الهی و باطنی اشرافی، به ظرافت اندوه عشق بودند. بگذارید روشنتان کنم. معجزه همیشه در دو مرحله روی می‌دهد. بی‌شک، در ابتدا زندگی عادی وجود دارد. آن گل‌های پیچک خوشبو را خودم به خانه آورده بودم. به نظرم زیبا بودند، همین و بس. اما معجزه در مرحله دوم رخ می‌دهد و آن وقتی است که چیزی که در مقابل دیدگانمان خفته، به ناگاه برمی‌خیزد. سپس همان چیزی که برخاسته، چشمانمان را کور می‌کند و به جای آن‌ها، چشمانی الهی می‌گذارد. آن چشمان گشوده می‌شوند و با یک نگاه، نقاب از چهره زندگی و مرگ می‌افتد. سرانجام می‌بینیم، سرانجام می‌دانیم.

تلویزیون به وظیفه کسالت‌بار خود عمل می‌کند، مانند جلادی که بدون هیجان سرهای مقدس سکوت و رؤیا را از تنشان جدا می‌کند. قطار تبلیغات هوا را می‌شکافد و باران معجزات غمبار بر جهان فرو می‌ریزد، معجزاتی که افرادی جوان، با لبخندی زورکی پیامبران آنان هستند. چقدر بدبختیم که چنین رؤیاهای دلخوش‌کننده‌ای را تولید می‌کنیم.

زیبایی قدرت احیاکردن دارد. کافی است ببینیم و بشنویم. بی‌توجهیمان آری، فقط بی‌توجهی مانع ورودمان به بهشت زندگانی می‌شود.

نوشتن، ترسیم دری است بر دیواری غیرقابل عبور، و سپس گشودن آن در.

وقتی اتفاقی می‌افتد، وقتی حقیقتاً اتفاقی رخ می‌دهد، هیچ‌وقت در زمان رخ نمی‌دهد. وقتی مرگ، عشق و زیبایی، به یاری بخت یا به لطف الهی، از راه می‌رسند، هرگز در زمان رخ نمی‌دهند. هرگز، بجز خود زمان، چیزی در زمان رخ نمی‌دهد.

شما را ترک می‌کنم. هم به نفع من است و هم به نفع شماست که ترکتان کنم. شما دوستم دارید. به من می‌گویید دوستم دارید، اما نمی‌دانید که چه می‌گویید. مرا زیادی دوست دارید، آن‌قدر که دلتان می‌خواهد اسیرم کنید، در این‌جا، در کنارتان، گرم و نرم، در میان دیوارهای پیانوی سیاه و صندلی‌های قرمز. من سرما را به این گرما ترجیح می‌دهم. ناراحت نشوید.من با عشقتان تغذیه کردم و بزرگ شدم. حالا که بزرگ شده‌ام، باید به جای دیگری و به دنبال چیز دیگری بروم. نمی‌توانم تمام عمرم را به تغذیه کردن از این عشق بگذرانم.عاقلانه نیست که کسی تمام عمرش را به خوردن بگذراند.

عشق یعنی وقتی یک نفر مثل رودخانه، ستاره یا گلِ پیچ امین‌الدوله با شما صحبت می‌کند. همان گلی که رایحه‌اش مستم می‌کند و پیش‌تر کسی را مست می‌کرد که اکنون زیرخاک است.

اگر تنها یک بهار را می‌دیدم، انگار تمام بهارها را دیده بودم.اگر یک لحظه زندگی می‌کردم، انگار زندگی را تماماً زیسته بودم.

همیشه فقط برای تو نوشته‌ام، حتی قبل از این‌که تو را بشناسم، حتی در گذشته، در تیرگی بیکران زمان پیش از ملاقاتمان. در آن برهوت، در انتظار عشق، در انتظار آمدن عشق و غیرممکن بودن آن، می‌نوشتم. کلماتی پرآشوب‌تر وتیره‌تر از شب می‌نوشتم، به این امید که شب را پشت سر بگذارم، به این امید که با افزون‌تر کردن شب بر آن چیره گردم.