کتاب آهسته‌خوانی: مجموعه شعر کوتاه

او به دریاهای بی‌ماهی می‌اندیشد من به ماهی‌های بی دریا.

یک شهروند مضطرب، یک کارمند گیج یک شاعر سرگشته، یک انسان بی‌رؤیا؛ تنهایی من شکل‌هایی مختلف دارد.

چشم‌هایت را ارسطو هم اگر می‌دید دست بر می‌داشت از عقلِ ملال آور بی‌خیالِ منطق محزون خود می‌شد قهوه می‌نوشید عشق می‌ورزید «فن شعر» ش را به طرز دیگری شاید...

گاه با خاطره‌های دیروز گاه دلواپسی آینده؛ لحظه، بسیار عزیز است حرامش نکنی!

تا کی در شعرهای من به‌دنبال خودت هستی؟ یک‌بار هم در شعرهای من به دنبال خود من باش. لطفاً مرا آهسته‌خوانی کن!

تن‌های ما تنهاست دل‌های ما با هم دل، از تو لبریزست تنهای تنها هم.

دست آن کودک که ول شد در شلوغی خیابان‌ها... طعم آن دستم.

من از عشق داغم و از داغ سرشار.

نه این باران که هر باران دیگر بی‌تو باران نیست.

بهار، لبخندی است که از لبان تو تکثیر می‌شود در باغ.

تقویم ما، تمام ورق‌هایش تعطیل هم که باشد هر روز ذهن من در دفتر حضور شما تیک می‌خورد.

- چای یا قهوه؟ - نه عزیزم چشم‌های تو!

اندازه باران... ـ چه می‌گویم؟ اندازه احساس یک کودک به باران دوستت دارم.

تو اینجا نیستی تمام نیمکت‌های جهان خالی است.

گریبان را که بگشایی اجابت می‌شود دستم. هوای چیدنِ ماه است در باران پاییزی.

باد با خود می‌بَرَد ما را ناگهان ما را به‌خود می‌آوَرَد باران.

کسی این قدر بارانی کسی این قدر نارنجی... فقط پاییز گه گاهی شبیه توست.

مثل گلدان که دلتنگ نور است مثل صحرا که دلتنگ باران آآآآآآآآی دلتنگی من!

خانه‌های نیم‌ساز شهر را خسته می‌کنند عشق‌های ناتمام روح را.

خانه‌های نیم‌ساز شهر را خسته می‌کنند عشق‌های ناتمام روح را.

تاریخ را برای چه باید خواند؟ وقتی که جای عشق در لابلای این همه اوراق خالی است.

آفتابِ تراویده در مهرگانم! خون دلتنگی توست در رگانم.

از حرف‌ها چیزی نفهمیدم اما نگاه تو انشاءنویسِ کهنه‌کاری بود.

از همین بادی که می‌آید خوب می‌فهمم عطر تو یک شهر را دیوانه خواهد کرد.

اگر باران نگاهت را بلد باشد به اقیانوس هم راضی نخواهد شد.

خیره باشی به کسی بعد... ای داد ای داد خیرگی درد بدی است.

گاه با خاطره‌های دیروز گاه دلواپسی آینده؛ لحظه، بسیار عزیز است حرامش نکنی!

ازین دشوارتر، اما زمستان‌های بسیاری است در یادش کلاغ پیر.

و عشق و مرگ از ابتدای خلقت آدم کاری به‌غیر خاطره‌سازی نداشتند.

برف‌پاک‌کن‌ها از پسِ دلتنگی من بر نمی‌آیند.