بریده‌هایی از کتاب سرخی خون، سفیدی برف

در عشق مسئله این نیست که چقدر برای کسی مهم هستی، بلکه مسئله این است که دیگری چقدر برای تو مهم است،

در عشق مسئله این نیست که چقدر برای کسی مهم هستی، بلکه مسئله این است که دیگری چقدر برای تو مهم است،

ما می‌دانیم که این جنگ روزی تمام می‌شود، وقتی به قدر کافی کشته دهد؛ ولی سربازها این را نمی‌دانند. آنها آن‌قدر جنگیده‌اند که نمی‌دانند برای چه می‌میرند.

روبه‌رویم، صندلی کنار آتش خالی است. همه باید کسی را داشته باشند تا عزلتِ کنار آتش‌شان را با او تقسیم کنند

جادو زیر نور روز دوام نمی‌آورد، جادو متعلق به تاریکی و ظلمت و دنیای سیاه و سفید شب است، به همین ترتیب، قصه‌ها هم نمی‌توانند در جهان امروزین رنگ‌ها زنده بمانند.

چرا آدم‌هایی وجود داشتند که آن همه از خودشان مطمئن بودند، چنان که باعث می‌شدند او در مقام مقایسه احساس حقارت و جهالت کند و انگار نوشته‌ای برای زندگی داشتند که تمام پاسخ‌ها در آن بود؟ خودش که حس می‌کرد حتی پرسش‌ها را هم نمی‌داند.

در عشق مسئله این نیست که چقدر برای کسی مهم هستی، بلکه مسئله این است که دیگری چقدر برای تو مهم است

سال‌ها به سرعت می‌گذرند. روبه‌رویم، صندلی کنار آتش خالی است. همه باید کسی را داشته باشند تا عزلتِ کنار آتش‌شان را با او تقسیم کنند

او هم مثل تمام نویسنده‌ها اول خواننده بود و فکر می‌کرد قصه‌های روسی بهترین قصه‌های عالمند.

داستان‌ها پیچ و تاب می‌خورند و رشد می‌کنند و به هم می‌پیوندند و داستان‌های دیگری از آنها متولد می‌شود. اینجا و آنجا، تنهٔ یک داستان به تنهٔ داستان دیگری می‌رسد و شخصیتی آشنا، گاهی یک قهرمان، از روی پل به داستان دیگری می‌رود.