این کلمات را چنان با حال طبیعی ادا میکرد که معلوم بود متوجه نیست چه مسئولیت بزرگی را به گردن خود استوار میسازد. این آرامش عجیب از همه چیز تعجبآورتر بود. آیا این آرامش از بیگناهی او بود یا تردستی نشان میداد؟ آیا نمیدانست چه واقع شده و ممکن است طرف سوءظن واقع شود؟ یا اینکه میدانست و با این تظاهر آنها را فریب میداد؟