کتاب مگس‌ها

آنها آزادند، و زندگی انسان از آنسوی نااميدی آغاز می‌شود

اين آزادی معنوی که تو به‌من داده‌ای به‌آزادی تارهای عنکبوتی می‌ماند که باد آن را از کار تنک کنده باشد و در هوا سرگردان بماند. من تار عنکبوتی بيش نيستم و بين زمين و آسمان معلق می‌باشم. سرگردانم. من می‌دانم که اين سرنوشت من است و آنطوری‌که شايسته است به‌آن تن درمی‌دهم. (مکث) انسان‌هايی هستند که پای ـ بست به‌دنيا می‌آيند. از خودشان اختياری ندارند، آنها را روی جاده‌ای پرت کرده‌اند و در پايان جاده يک عمل در انتظار آنهاست، عمل خودشان؛ روی جاده راه می‌افتند، پای برهنه‌شان قايم به‌زمين کشيده می‌شود و به‌سنگ می‌خورد.

خوبه! برو از جلو چشمم دور شو، پتياره! کوشش کن در راه توبه و استغفار سقط شوی، اين يگانه راه نجات تو است (پيرزن فرار می‌کند) ای ولی نعمت‌های من، يا من سخت اشتباه می‌کنم يا اصول خداپرستی از همان قديم و نديم برپايه ترس و وحشت گذاشته شده.

ژوپيتر ـ همين که شعله آزادی در نهاد انسان زبانه کشيد، ديگر از دست خدايان هيچ کاری برضد انسان ساخته نيست. چون اين يک امر انسانی است و مربوط به‌انسان‌های ديگر است ـ فقط به‌خودشان مربوط است ـ که يا جلوی او را ول کنند يا بگيرند و خفه‌اش کنند.

آزادی من همين عمل من است.

می‌دانی، مردم اينجا را ترس و وحشت از ريخت انداخته، ولی مرا... ارست ـ تو را چی؟ الکتر ـ مرا بغض و کينه

ژوپيتر ـ اژيست، ای آفريده من، ای برادر فناپذير مردنی من، من به‌نام اين حکم و فرمانی که هر دو در خدمت آن هستيم به‌تو توصيه می‌کنم: ارست و خواهرش را دست به‌سر کن. اژيست ـ يعنی تا اين اندازه خطرناک هستند؟ ژوپيتر ـ برای اينکه: ارست پی‌برده که انسان آزاد است.

الکتر ـ می‌بينی فيليپ. يعنی می‌آيند روی پايت می‌افتند، قربان‌صدقه‌ات می‌روند که اقرار به‌جنايتکاری آنها را قبول کنی، ولی بايد مواظب باشی که آنها را فقط بايد درباره جنايت و خبط‌هايی که خودشان جلو تو اقرار می‌کنند محکوم کنی، و درباره بقيه گناه و جنايت‌هاشان حق‌نداری قضاوت کنی و اگر آنها را به‌رخشان بکشی از تو دلگير می‌شوند.

وجود تو در اين دنيا به‌خرده شيشه لای گوشت می‌ماند

انسان‌هايی هستند که پای ـ بست به‌دنيا می‌آيند. از خودشان اختياری ندارند، آنها را روی جاده‌ای پرت کرده‌اند و در پايان جاده يک عمل در انتظار آنهاست، عمل خودشان؛ روی جاده راه می‌افتند، پای برهنه‌شان قايم به‌زمين کشيده می‌شود و به‌سنگ می‌خورد.

انسان بايد خودش را فدای عشق خود، فدای نفرت خود کند

هيچ‌کس چشم به‌راه من نيست. هرجا که می‌روم، با همه بيگانه‌ام، با خودم هم بيگانه هستم، به‌هرجايی قدم می‌گذارم تمام درها برويم بسته است.