بریده‌هایی از کتاب بیمار بعدی

زنان ستاره‌ی دنباله‌دار می‌خواهند مرا ببخش که چیزی در آسمانم نیست

هرگز مرا مقایسه با دیگران نکن! این شعر را بخوان و فراموش کن، همین!

من آدمم عزیز! خطا نیز می‌کنم

تنهایی من جمعیت دارد

جز اعتماد بر قفسِ آسمان نکن بر شاخه‌ی شکسته‌ی من آشیان نکن من آدمم عزیز! خطا نیز می‌کنم من آدمم عزیز! مرا امتحان نکن! ارزان مرا خریده و ارزان فروختند با چون منی حراج زده سر گران نکن از تاجرانِ قبل، بپرس از بهای من من جز زیان نداشته‌ام پس زیان نکن آری... برو! برو! برو با دیگران ولی هرگز مرا مقایسه با دیگران نکن! این شعر را بخوان و فراموش کن، همین! این شعر را برای خودت داستان نکن...

هرگز ننشین متر نکن خوبی خود را اندازه‌ی خوبی به ندانستنِ آن است

دیگر بس است هرچه خدا حافظ تو شد ای دل از این به بعد خدا را تو حفظ کن!

نگاه‌دارِ تو باشد خدا، تو نیز به شُکرش «نگاه دار دلی را که بُرده‌ای به نگاهی»

در خیابانِ خودفروشی‌ها نانِ من آجر است شکر خدا سفره‌ی خانه‌ام اگر خالی‌ست سفره‌ی دل پُر است شکرِ خدا دوره‌ی اعتقادسازی‌هاست کافرِ مُطلقم خدا را شکر! روزگارِ زرنگ‌بازی‌هاست من هنوز احمقم! خدا را شکر!

مرگ در صفحه‌ی حوادث بود زندگی در نیازمندی‌ها

به ارزنی فروختم زمینِ خویش را کُنون فقط نگاه می‌کنم به خانه‌ی گران‌شده!

من یک عُقابِ در قفسم

زندگی آن‌چنان نبود که من آنچه باید که می‌شُدم باشم تو خودت باش و آنچه باید شو من بلد نیستم خودم باشم! من فقط روزنامه‌ای بودم بین انبوه دسته‌بندی‌ها مرگ در صفحه‌ی حوادث بود زندگی در نیازمندی‌ها سادگی کردم و پیاده شدم که سواران پیاده می‌خواهند که تمامی کارفرمایان کارگرهای ساده می‌خواهند...

مال و منال و ثروتم جاه و جلال و شوکتم علم و کمال و کسوتم سارقِ کاردانِ من! این‌همه را گذاشتی خواب مرا ربوده‌ای؟!

زنان ستاره‌ی دنباله‌دار می‌خواهند مرا ببخش که چیزی در آسمانم نیست مرا ببخش که می‌خواهی و نمی‌گویی مرا ببخش که می‌خواهم و توانم نیست...

به کویش هرکه عاقل رفت باید منتظر باشد که بعد از مُدّتی کوتاه با زنجیر برگردد! در این جنگل که سُلطانش یکی آهوست، نشنیدم که شیری تا شکارش رفته باشد، شیر برگردد...

رسول این زمان منم! گواهِ من همین که من به هرچه دست می‌زنم بدل به هیچ می‌شود!

شهر اگر خوابیده، باشد! درد می‌خوابد مگر!؟

ای حاکمان! چقدر بگوییم ما را برای خویش ندانید...

«خدا کند کنار او به عشق زندگی کنی» نمی‌توانم این‌چنین برای تو دعا کنم! نمی‌شود تو را برای خود نخواست عشق من! نمی‌شود... گزافه است هرچه ادعا کنم!

مثل شومینه‌ی برقی وسطِ فصلی سرد شعله را در بغلِ چوب نگه داشته‌ای آن گلی را که برایت شبِ عقد آوردم گرچه خشکیده ولی خوب نگه داشته‌ای روی هر طاقچه و توی هرآنچه کُمُد است آن‌همه شیشه‌ی مشروب نگه داشته‌ای! من در آن خانه فقط جنسِ اضافی بودم؟

میان این‌همه یاری که در کنار من است فقط غم است که با من کنار می‌آید اگرچه بعد زمستان فقط زمستان است بزک نمیر که روزی بهار می‌آید! همیشه منتظرم... گرچه خوب می‌دانم هرآنچه می‌کشم از انتظار می‌آید

من فقط روزنامه‌ای بودم بین انبوه دسته‌بندی‌ها مرگ در صفحه‌ی حوادث بود زندگی در نیازمندی‌ها

من آدمم عزیز! خطا نیز می‌کنم من آدمم عزیز! مرا امتحان نکن! ارزان مرا خریده و ارزان فروختند با چون منی حراج زده سر گران نکن از تاجرانِ قبل، بپرس از بهای من من جز زیان نداشته‌ام پس زیان نکن آری... برو! برو! برو با دیگران ولی هرگز مرا مقایسه با دیگران نکن! این شعر را بخوان و فراموش کن، همین! این شعر را برای خودت داستان نکن...

چقدر عمر کنم؟ این سؤال را تو جوابی که بستگی به تو دارد مرا چقدر بخواهی...

خود از برادرانِ خودت باشی خود را درونِ چاه بیندازی

هرچه مرهم می‌گذارم بند می‌آید مگر!؟ ای وطن! خون تو از اروند می‌آید مگر!؟ قصه‌ی پُرغصه‌ات پایان نمی‌گیرد مگر!؟ پس دعاهامان چه شد؟! باران نمی‌گیرد مگر...

من آن امیرکبیرم که خوب می‌دانم تمام مملکت من حمام فین شده است!

در این سرا که هر نری نشسته روی مِنبری خوشا به خانه ماندن و به مِنبری نداشتن

هرکه افتاد پی شیخ به محراب رسید ما پی میکده رفتیم رسیدم به شیخ!