کتاب وحشی بافقی

دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند از گوشهٔ بامی که پریدیم ، پریدیم

گر بدانی حال من گریان شوی بی‌اختیار ای که منع گریه بی‌اختیارم می‌کنی

به سودای تو مشغولم ز غوغای جهان فارغ

مرا دیوانه کرد این درس خواندن نمی‌دانم چه می‌خواهید از من

چه غصه‌ها که نخوردم ز آشنایی تو خدا ترا به کسی یارب آشنا نکند

گفتم ز کار برد مرا خنده کردنت خندید و گفت من به تو کاری نداشتم

روزی که نماند دگری بر سر کویت دانی که ز اغیار وفادار ترم من

ما را چه بی‌گناه گرفتار کرده‌ای

من بودم و دل بود و کناری و فراغی این عشق کجا بود که ناگه به میان جست

آنچه هرگز شرح نتوان کرد یعنی حال من

دلتنگم و با هیچکسم میل سخن نیست

بیش از این ما صبر نتوانیم آن ایوب بود

دل پشیمان است لیکن ما پشیمان نیستیم

آزاد کن ز راه کرم گر نمی‌کشی ما را چه بی‌گناه گرفتار کرده‌ای

هر روز تو عید باد و نوروز

هر درد را که می‌نگری هست چاره‌ای درد محبت است که درمان پذیر نیست

دلتنگم و با هیچکسم میل سخن نیست کس در همه آفاق به دلتنگی من نیست

مجروح را جراحت و بیمار را مرض عشاق را مفارقت یار می‌کشد

شوق می‌گوید که آسان نیست بی او زیستن صبر می‌گوید که باکی نیست گو دشوار باش

مرا دیوانه کرد این درس خواندن نمی‌دانم چه می‌خواهید از من به یکدیگر دریدی دفتر خویش که این مکتب نمی‌خواهم از این بیش

شده نزدیک که هجران تو، مارا بکشد

ما نباشیم که باشد که جفای تو کشد

چه غصه‌ها که نخوردم ز آشنایی تو خدا ترا به کسی یارب آشنا نکند

ای که گویی پیش او اظهار درد خویش کن خوب می‌گویی ولی او را نمی‌دانی هنوز

منع مهر غیر نتوان کرد یار خویش را هر که باشد، دوست دارد دوستار خویش را

چها با جان خود دور از رخ جانان خود کردم مگر دشمن کند اینها که من با جان خود کردم طبیبم گفت درمانی ندارد درد مهجوری غلط می‌گفت خود را کشتم و درمان خود کردم

راندی ز نظر، چشم بلا دیدهٔ ما را این چشم کجا بود ز تو، دیدهٔ ما را

امتحان صبر خود کردم شکیبایم هست

این خانهٔ اندوه را بگذار تا ویران کند

خمش کن صابر ازین گفت پرپیچ که دنیا نیست غیر از هیچ در هیچ