کتاب باقر فداغی لارستانی

سرت بردار سراندازت ببینم رخت بنما که روبازت ببینم غلامت میشود صد سال باقر بیا برخیز کاندامت ببینم

دم دروازه شیراز تنگست بیاض گردن باقر قشنگ است شنیدم خلعتی دادن به باقر ندانم خلعت شاهان چه رنگست

سرت نازم سرانداز تو تور است شکر گرد لبانت تلخ و شوراست تویک ناری و صد بیمار داری اگر باقر نمی خواهی نه زور است

به زیر پیرهن پستان دلبر نمایان می کند چون حقۀ زر غزالون گرد باقر صف کشیدن زلیخا بود و شیرین و سمنبر

خداوندا به خر اوسار دادی به هر ناکس رسیدی یار دادی جوانی مثل باقر بی نصیبه خیار خوب برکفتار دادی

دلم خواهد که کفش پات باشم قدم برداری و همرات باشم چو دکمه سرنهم من روی سینه ات چو سرمه مرهم چشمات باشم