کتاب ویلون‌سل نواز سارایوو

« مواظب باش. » کنان لبخند می‌زند. این‌که هنوز زنش این کلمات را به زبان می‌آورد بیشتر مایهٔ آرامشش می‌شود تا مفهوم آن‌ها.

آفتاب همانسان از لا به لای درختان می‌تابید که از لا به لای پرده‌های تور، و همین او را یاد مادربزرگش انداخت و اشک از گونه‌هایش سرازیر شد. نه به خاطر مادربزرگش که آن وقت‌ها خیلی هم زنده و سرحال بود که به این سبب که حس می‌کرد خوشبختی‌ای فراگیر زنده است، حظی که قطعیت به پایان رسیدنش، آن را نیرومندتر می‌ساخت.

اما نانی که دراگان به خانه می‌آورد، وجودش را ضروری می‌کند و سقفی که آن‌ها بالای سر او می‌گذارند، آنجا به دامش می‌اندازد.

قریحه‌ای نادر لازم است تا کسی پی ببرد زندگی انسان امری شگفت‌انگیز است و تا ابد نمی‌پاید.

گفتنی زیاد است ولی هیچ کدام را نمی‌شود گفت، چون ارزش به زبان آوردن ندارد.

قیمت هر چیزی به راحتی بیست برابر پیش از جنگ بود. هر چیزی غیر از درآمدها.

می‌خواهند کاری کنند مردم یادشان برود چطور بوده‌اند و انسان‌های متمدن چه کار می‌کنند.

از دنیایی که در آن زندگی می‌کند خسته است، دنیایی که هیچ گاه آن را نخواسته و در آفریدنش نقشی نداشته و آرزو می‌کند ای کاش هرگز وجود نداشت!

ما هستیم و آن‌ها. هر کس و می‌خواهم بگویم هر کسی در یکی از این دو گروه قرار می‌گیرد. امیدوارم بدانی کجا می‌ایستی.