کتاب صائب تبریزی

طفل می‌گرید چون راه خانه را گم می‌کند چون نگریم من که صاحب خانه را گم کرده‌ام؟

ما را به کوچهٔ غلط انداختن چرا؟

از حادثه لرزند به خود قصر نشینان ما خانه بدوشان غم سیلاب نداریم

یک ذره وفا را به دوعالم نفروشیم هرچند درین عهد خریدار ندارد

دشمن خانگی از خصم برونی بترست

ز طوفان حوادث عاشقان را نیست پروایی نیندیشد نهنگ پر دل از آشفتن دریا

هر که را دیدیم در عالم گرفتار خودست

از قید خط و زلف امید نجات هست بیچاره عاشقی که شود مبتلای چشم

چرا خورم غم دنیا به این دو روزه اقامت؟

ساده لوحان غافلند از الفت بیجای هم می نهند از دوستی زنجیرها بر پای هم

چون وانمی‌کنی گرهی، خود گره مشو ابرو گشاده باش چو دستت گشاده نیست

گوهر خود را مزن صائب به سنگ ناقصان باش تا جوهرشناس کاملی پیدا شود

صحبت مردم افسرده سکون می آرد

چشم ترا به سرمه کشیدن چه حاجت است؟ کوته کن این بهانه دنباله دار را!

ریشهٔ نخل کهنسال از جوان افزونترست بیشتر دلبستگی باشد به دنیا پیر را

شکست شیشهٔ دل را مگو صدایی نیست که این صدا به قیامت بلند خواهد شد

در گشاد کار خود مشکل‌گشایان عاجزند شانه نتواند گشودن طرهٔ شمشاد را

تار و پود عالم امکان به هم پیوسته است

چشم مخمور ترا حاجت می نوشی نیست سرمه در چشم کم از داروی بیهوشی نیست

شود جهان لب پرخنده‌ای، اگر مردم کنند دست یکی در گره گشایی هم

دزدی بوسه عجب دزدی خوش عاقبتی است که اگر بازستانند، دو چندان گردد!

عالم پرست از تو و خالی است جای تو

من از همواری این خلق ناهموار میترسم

طومار صبر من به نهایت رسیده است

میان خوف و رجا حالتی است عارف را که خنده در دهن و گریه درگلو دارد

در بهاران مست و در فصل خزان دیوانه شو

هر آنچه با تو نیاید به خاک، مال تو نیست

سنگین نمی‌شد اینهمه خواب ستمگران گر می‌شد از شکستن دلها صدا بلند

آه اگر این حرف در بزم شهیدان بگذرد

از حادثه لرزند به خود قصر نشینان ما خانه بدوشان غم سیلاب نداریم