کتاب ابوسعید ابوالخیر

باز آ باز آ هر آنچه هستی باز آ گر کافر و گبر و بت‌پرستی باز آ این درگه ما درگه نومیدی نیست صد بار اگر توبه شکستی باز آ

یا رب تو چنان کن که پریشان نشوم محتاج برادران و خویشان نشوم بی منت خلق خود مرا روزی ده تا از در تو بر در ایشان نشوم

گر با دگران به ز منی وای بمن ور با همه کس همچو منی وای همه

با علم اگر عمل برابر گردد کام دو جهان ترا میسر گردد مغرور مشو به خود که خواندی ورقی زان روز حذر کن که ورق بر گردد

از چرخ فلک گردش یکسان مطلب

باز آ باز آ هر آنچه هستی باز آ گر کافر و گبر و بت‌پرستی باز آ این درگه ما درگه نومیدی نیست صد بار اگر توبه شکستی باز آ

نیش و دم مار و دم کژدم بستن بتوان نتوان دهان مردم بستن

از مردم صدرنگ سیه پوشی به وز خلق فرومایه فراموشی به

باز آ باز آ هر آنچه هستی باز آ گر کافر و گبر و بت‌پرستی باز آ این درگه ما درگه نومیدی نیست صد بار اگر توبه شکستی باز آ

القصه حدیث مطلق از من بشنو هر چیز که در جستن آنی آنی

خواهی که ترا چو تاج بر سر دارند دست همه گیر و خاک پای همه باش

گویند چرا تو دل بدیشان دادی والله که من ندادم ایشان بردند

گفتی که به دلشکستگان نزدیکم ما نیز دل شکسته داریم ای دوست

ای چرخ بسی لیل و نهار آوردی گه فصل خزان و گه بهار آوردی مردان جهان را همه بردی به زمین نامردان را بروی کار آوردی

اسرار ازل را نه تو دانی و نه من وین حرف معما نه تو خوانی و نه من هست از پس پرده گفتگوی من و تو چون پرده در افتد نه تو مانی و نه من

باز آ باز آ هر آنچه هستی باز آ گر کافر و گبر و بت‌پرستی باز آ این درگه ما درگه نومیدی نیست صد بار اگر توبه شکستی باز آ

شرمنده شوم اگر بپرسی عملم یا اکرم‌اکرمین بیامرز و مپرس

در دیده بجای خواب آبست مرا زیرا که بدیدنت شتابست مرا گویند بخواب تا به خواب‌ش بینی ای بیخبران چه جای خوابست مرا

هر کس به کسی و حضرتی مینازد جز حضرت تو ندارد این بی کس کس

مردم گویند بهشت خواهی یا دوست ای بیخبران بهشت با دوست نکوست

رباعی شمارهٔ ۴۷۰ یا رب تو چنان کن که پریشان نشوم محتاج برادران و خویشان نشوم بی منت خلق خود مرا روزی ده تا از در تو بر در ایشان نشوم

ای شاه ولایت دو عالم مددی بر عجز و پریشانی حالم مددی ای شیر خدا زود به فریادم رس جز حضرت تو پیش که نالم مددی

میدان فراخ و مرد میدانی نی مردان جهان چنانکه میدانی نی در ظاهرشان به اولیا می‌مانند در باطنشان بوی مسلمانی نی

آلودهٔ دنیا جگرش ریش ترست آسوده‌ترست هر که درویش ترست هر خر که برو زنگی و زنجیری هست چون به نگری بار برو بیش ترست

تا در نظر خلق نگردی کافر در مذهب عاشقان مسلمان نشوی

دیوانه دل کسیست کین عادت اوست کو دشمن جان خویش میدارد دوست

گر طالب راه حق شوی ره پیداست

آنم که توام ز خاک برداشته‌ای نقشم به مراد خویش بنگاشته‌ای کارم چو بدست خویش بگذاشته‌ای می‌رویم از آنسان که توام کاشته‌ای

آتش بدو دست خویش بر خرمن خویش چون خود زده‌ام چه نالم از دشمن خویش کس دشمن من نیست منم دشمن خویش ای وای من و دست من و دامن خویش

تو جان منی وداع جان آسان نیست