بریده‌هایی از کتاب خانه‌های برکت‌زا

بهترین «وسیله» ای که به وسیله و مدد آن، می‌توان به خدا نزدیک شد، ایمان به خدا و پیامبر او (ص) و جهاد در راه خداست که قلّۀ کوهسار اسلام است؛ همچنین جملۀ اخلاص (لا اله الّا الله) که همان فطرت توحید است و برپا داشتن نماز که آئین اسلام است و زکات که فریضۀ واجب است و روزۀ ماه رمضان که سپری است در برابر گناه و کیفرهای الهی و حجّ و عمره که فقر و پریشانی را دور می‌کند و گناهان را می‌شوید و صلۀ رحم که ثروت را زیاد و عمر را طولانی می‌کند و انفاق‌های پنهانی که جبران گناهان می‌نماید و انفاق آشکار که مرگ‌های ناگوار و بد را دور می‌سازد و کارهای نیک (که انسان را از سقوط نجات می‌دهد).»

«وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُری آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَیهِمْ بَرَکاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْارْضِ وَ لکنْ کذَّبُوا فَأَخَذْناهُمْ بِما کانُوا یکسِبُون؛ اگر اهالی شهرها ایمان می‌آوردند و تقوا پیشه می‌ساختند، ما برکاتی از آسمان و زمین بر آنها می‌گشودیم؛ ولی ایشان تکذیب کردند و ما آنان را به واسطۀ اعمال [ناپسندشان] مؤاخذه کردیم.»

خداوند در آنچه مبارک گردیده، خیر کثیر قرار داده و برکت‌افزایی در آن، ثابت و دائمی است؛ به عبارت دیگر، «خیر و ثبوت خیر» دو مشخّصۀ اصلی مکان، زمان یا هر شیء دیگری است که از سوی خداوند مبارک گردیده است. «برکه» و محلّ تجمّع آب را که انسان و حیوان از آن بهره می‌برند نیز به سبب ثبوت آب در آن و نفع رسانی‌اش «برکه» خوانده‌اند.