بریده‌هایی از کتاب نهج البلاغه موضوعی (کتاب ششم؛ علی شناسی ۲)

فرزندم، بدان که خودپسندی، بیراهه و آفت اندیشه‌هاست. از دسترنجت ببخشای و گنجور دیگران مباش. و چون به هدفت راه یافتی بیش از هر چیز در برابر آستان قدس ربوبی فروتن باش و سر تسلیم و اطاعت فرود آر.

فرزندم، بدان که دنیا کوچک‌تر از آن است که نمایشگاه عظمت انسان باشد، بلکه جلوه‌گاه ابعاد و بازتاب کامل کردار او آخرت است. پس تو برای ماندن در این سرا آفریده نشده‌ای و ناچار باید از آن کوچ کنی، که زندگی جاوید و بی‌نقص آنجاست، و مرگ مرکب تندپای انتقال از «محدودیت» به «بی‌نهایت» است. و تو در اقامتگاهی درنگ می‌کنی که از آنِ تو نیست و ندانی کی از آن سفر خواهی کرد، نیز در محدودیت «گذران زیستن» و گذرگاه آخرتی. و تو صید در کمین نشسته صیادی که هیچت گریزگاهی نیست، و صیاد مرگ گریبان هیچ آدمی زاده‌ای را رها نکند و سرانجام در هر کجا، به صید خود دست یازد.

پسر جانم، مرگ را بسیار به یاد آر و نیز پس از آن را از رویدادها و موقعیتهای خطرناک و پراضطرابی که به ناگاه خود را در آن می‌یابی، تا آنگاه که پیک اجل دررسد، پیشاپیش توشه خود را برگرفته و بار خود را بسته باشی، نه آنکه غافلگیرانه گریبانت گیرد و فرصت هیچ کارت ندهد.