بریده‌هایی از کتاب این کتاب حذف شده است

پیامبر (ص) فرمود: دوستی دنیا یک بیماری بزرگی است که همه‌ی بیماری‌های آدم از شاخ و برگ اوست و یادآوری از مرگ داروی آن بیمار است.

هیچ‌کس در دنیا به تمام آرزوهایش نمی‌رسد حتی پیامبر (ص)؛

اگر کسی خواهان عاقبت به خیری است؛ امام صادق (ع) دو توصیه به او دارد؛ اگر بخواهی در حالتی بمیری با بهترین اعمال، اول آن‌که خدا را بزرگتر از این بدان که نعمتش را صرف در معصیتش کنی. دوم آن‌که هر کس را دیدی با ما اهل بیت اظهار دوستی می‌کند اکرامش کن و او را گرامی بدار ... اگر این‌طور کردی عاقبت بخیر می‌شوی.

هرکس شیفته دنیا شود، خدا به اندازه شیفتگی او به دنیا، دلش را کور سازد؛

هیچ قانونی مثل اندیشه معادباوری بازدارندگی ندارد؛

دیروز پند است و امروز غنیمت و فردا معلوم نیست از آن کیست

من از یک سرنوشت به سرنوشت دیگر فرار می‌کنم.

موقع مرگ هر کس به اندازه‌ی معرفتش علی (ع) را می‌بیند

بر مردم روزگاری فرامی‌رسد که اگر دنیایشان تامین باشد؛ هر چه از دینشان آسیب ببینند، باکی ندارند.

حضرت رسول (ص) فرمود: دیدم زمینی را که بدون عمارت است و ملائکه مشغول ساختن عمارت بودند؛ یک خشت از طلا و یک خشت از نقره، گاهی می‌ایستادند و کار نمی‌کردند، گفتم چه می‌کنید؟ عرض کردند برای امت تو خانه می‌سازیم. گفتم چرا گاهی می‌ایستید؟ گفتند هر وقت «سُبحان اللهِ وَالحَمدُلله وَ لااِلهَ اِلّا اللهُ وَ اللهُ اَکبَر» بخوانند ما می‌سازیم وقتی که نمی‌خوانند ما باز می‌ایستیم.

مصیر یعنی بازگشت، آیات متعددی به خوبی تصریح بر بازگشت به سوی خدا دارد؛ این تعبیرات که نظائر فراوانی در قرآن مجید دارد نشان می‌دهد که رستاخیز و قیامت از دیدگاه قرآن یک نوع بازگشت است؛

پیامبر (ص) بر کسی که حق الناس به گردن داشت نماز نمی‌خواند

اموات مؤمن و کافر در شکل کبوتر لطیف، گنجشک و یا کوچکتر از آن به خانواده سر می‌زنند.

امام صادق (ع) خطاب به «ام خالد معبدیه» که طبیبان عراق برای شکم درد او آبجو تجویز کرده بودند فرمود: تو را در خوردن حتی یک قطره‌ی آن اذن نمی‌دهم، همانا هنگام جان دادن از خوردن آن پشیمان خواهی شد.