بریده‌هایی از کتاب تنفس هوای تازه

سروصدا آن‌قدر زیاد بود که «مرده» را بیدار می‌کرد، اما این «جماعت» را به خود نمی‌آورد

حتماً می‌گویی «مرده» کسی است که قلبش از کار بازایستاده باشد. بله، اما این فقط یک قرارداد است. بسیاری از مردم، جنازه‌های متحرک‌اند.

اگر جنگ کسی را نکشد، او را به فکر وامی‌دارد.

«غرور قبل از شکست پیداش می‌شه».

وقتی کسی نتواند عقاید تازه را درک کند مرده به حساب می‌آید. و پورتئوری پیر این‌گونه بود.

بلندگوها، عربده کشان می‌گویند که نیروهای ما صد هزار اسیر گرفته‌اند و من فریاد ضجه‌آور کودکی را می‌شنوم که نان طلب می‌کند

‫دیدن مغازه‌دار کم‌مایه‌ای که در حال سقوط است خوشایند نیست، اما بدتر از آن، تماشای کارگریست که مجانی گونی بر دوش می‌کشد. این نوعی زوال تدریجی است.

اگر از آن‌ها می‌پرسیدی که به زندگی پس از مرگ معتقدند جواب مثبت می‌شنیدی. اما یک نفر را هم ندیدم که واقعاً به زندگی آینده اعتقاد داشته باشد.

سروصدا آن‌قدر زیاد بود که «مرده» را بیدار می‌کرد، اما این «جماعت» را به خود نمی‌آورد. احساس کردم که تنها «فرد» بیدار، در شهر خواب‌زدگان «متحرک» هستم.

به راستی چه وحشتناک است که یک ماشین تبلیغات، ساعت‌ها، برای تو، حرف بزند و مرتب هم یک چیز بگوید، «تنفر، تنفر، تنفر بیایید، با هم یک متنفر خوب باشیم.»

گذشته، چیز سمجی است. در تمام اوقات با شماست و به نظر من، ساعتی نبوده که درباره‌ی اتفاقات ده یا بیست سال گذشته که مثل اراجیف تاریخی، واقعیت هم نداشته‌اند، فکر نکرده باشید. گاه با دیدن یک منظره، شنیدن یک صدا و یا استشمام یک رایحه به گذشته برمی‌گردید، اما گذشته فقط در شما زنده نمی‌شود، شما درون گذشته می‌روید و در آن لحظه، برای من این چنین شد.

اگر شکمت پر نباشد و خانه گرم نداشته باشی به چیدن گل هم فکر نمی‌کنی.

به نظر من این آقا با نوشتن کتاب و کوبیدن «هیتلر» زندگی خود را می‌چرخاند. راستی قبل از آمدن «هیلتر» چه می‌کرد؟ و اگر «هیتلر» تمام شود، آن‌وقت به چه کار روی می‌آورد؟

شاید جالب باشد که بدانیم این آقا در زندگی خصوصی چه می‌کند؟! اما او زندگی خصوصی دارد؟ یا این‌که فقط از این تریبون به آن تریبون می‌رود و «حس تنفر» بیدار می‌کند؟ ‫شاید، رویاهایش هم شعاری بیش نباشند.

من نمی‌دانم منظور تو از علاقه چیست؟ آیا تو به صورت خودت علاقه داری؟ احتمالاً نه، اما خودت را هم جدا از آن نمی‌دانی.