بریده‌هایی از کتاب دو (مجموعه شعر سپید)

تنهایی انسان را از پا در نمی‌آورد، چیزی که ما را نابود می‌کند راه‌هایی‌ست که برای فرار از آن انتخاب می‌کنیم

آیا می‌توانید میان ویرانی‌ها زیبایی‌هایِ واقعی را ببینید؟! یا تنها در دنیای خود به رقصِ بیهودگی ادامه می‌دهید بی‌خبر از درد دیگران؟! ... آیا نمی‌دانید که پیشتر همه‌چیز داریم و بیشتر هیچ‌چیز نداریم؟!...

حتا ماه و خورشید رازِ ادامه‌شان در جدایی‌ست

شنیده‌ای در پلک بر هم زدنی دنیا فرو می‌ریزد؟... انگار آمده باشی پلک زده باشم رفته باشی؛

و این‌که آدم گاهی یاد کسی بیاُفتد نامش فراموشی‌ست ...

و از جنگ پوکه‌یِ فشنگ‌ها می‌ماند از زیبایی زن هزار ته‌سیگار؛

باید سیگاری روشن کنم تا به تو بگویم: تصورِ زیبایی‌ات در لباسی سیاه دست از سَرِ شب برنمی‌دارد

چه حیایی دارد خورشید یک‌بار هم از غرب طلوع نکرد تا صورت کوهی را ببیند که هر روز از پشت سرش در می‌آید،

راستی تا یادم نرفته بگویم زیاد زرقُ برق‌تان را جدی نگیرید که حتا آن‌چیزها که می‌درخشند روزی به گورستان اشیا خواهند پیوست

در دور کسی نیست در نزدیک خبری نیست حتی گاهی سیگار را دور می‌اندازم بعد فکر می‌کنم کار بیهوده‌ایست چراکه می‌دانم می‌روم سراغش می‌آورمش نزدیک ... زندگی در پیچاپیچ تفکر می‌رسد به لحظه‌هایی که انگار جز بازیِ مسخره‌ای با سیگارت هیچ‌چیز در آن جریان ندارد ...