بریده‌هایی از کتاب سپر گنجشک ها

ولی اگر از اینکه از من محافظت شود خسته شده باشم، چه؟ اگر دیگر نمی‌خواستم همیشه منتظر بمانم تا یک مرد بیاید و نجاتم بدهد، چه؟

روز زیبایی بود. آسمان صاف بود و هوا طراوتی شیرین داشت. اما به نظر این زیبایی هدر می‌رفت. اینجا هیچ‌کس از آن لذت نمی‌برد؛ من که قطعاً نه. مردم با سرهای پایین در خیابان‌ها قدم می‌زدند. تمام شادی‌ها سلاخی شده بودن

چقدر ساده‌لوح بودم. فراموش کرده بودم پدرم به عشق اعتقادی نداشت.

عشق هم می‌تواند ما را بسازد... هم می‌تواند نابودمان کند.

«خیلی دوست‌داشتنیه. ولی فکر نمی‌کنم کنار هم آینده‌ای داشته باشیم.»

دنیا درحال سوختن بود.

با شمشیر اشاره‌ای به مرکز میدان کرد. «غریزۀ اولت اینه که عقب‌نشینی کنی. باید سر جات بایستی. به کناره‌ها حرکت کن. یه روزنه برای حمله باز کن. اما عقب نرو. چون این‌جوری فقط دوباره روی باسنت فرود می‌آی.»

او گفت: «من می‌خوام ملکه باشم.» گفتم: «من نمی‌خوام. ولی هیچ‌کدوممون حق انتخاب نداریم.»

وقتی دل آدم‌ها می‌شکند، تغییر می‌کنند.

اگر واقعاً می‌خواستم سرنوشتم را خودم کنترل کنم، نمی‌توانستم منتظر بمانم تا کسی بیاید و از خطر نجاتم دهد. تنها کسی که همیشه برای من می‌جنگید، خودم بودم.

رویم را به سمت هیولا برگرداندم، به امید اینکه اگر مستقیم جلو را نگاه کنم، هیچ‌کدام از آن‌ها متوجه نشوند صورتم از خجالت آتش گرفته.

«فقط احمق‌ها و دروغ‌گوها کتاب و خونۀ مردم رو آتیش می‌زنن.»

این روزها لبخندها خیلی زود محو می‌شدند.

«دوستت دارم.» «آره، دوستم داری. یادت نره.» «هرگز.»

پناه بر خدایان... از خاکستری متنفر بودم.

رَنسِم مال من بود؛ با همۀ نقص‌هایش، با همۀ کمالش. «این انتخاب منه.» کف دستم را در دستش گذاشتم.

برای پیشینیان. برای داستان‌هایی که ما را به اینجا رساندند. برای خطرهایی که می‌کنیم. برای رؤیاهایی که دنبال می‌کنیم. برای پرواز به بال‌هایتان اعتماد کنید.

عشق هم می‌تواند ما را بسازد... هم می‌تواند نابودمان کند.

«وقتی پای امنیت خودم یا بقیه وسط باشه، گوش می‌دم. تمام تلاشم رو می‌کنم که گند نزنم. ولی برای همۀ خواسته‌های تو سر خم نمی‌کنم. فقط چون من رو بی‌ارزش می‌دونی، دلیل نمیشه خودم رو خوار کنم. اگه می‌خواستی ساکت بمونم، باید می‌ذاشتی ماروئیل من رو بکشه. من یکی از جنگجوهات نیستم که بخوای رهبریم کنی. همسرت هم نیستم که فرمان بدی. پس نه، هیچی بین ما وجود نداره.»

مادر جاسلین. همچنان دست تکان می‌داد. حتی یک لحظه هم توقف نکرد. حتماً دست‌هایش خسته شده بود، اما باز هم برای دخترش دست تکان می‌داد. تاج روی سر من بود اما واقعاً این جاسلین بود که ثروتمند بود، نه؟

این روزها لبخندها خیلی زود محو می‌شدند.

تنها کسی که همیشه برای من می‌جنگید، خودم بودم.

اشک‌هایی داغ روی خاک و کنار چکمه‌هایم چکیدند. «دوستت دارم.» «آره، دوستم داری. یادت نره.» «هرگز.»

مستقیم به چشم‌های سبزش زل زدم، به این امید که بالاخره یک نفر به من فرصت بدهد. که بیشتر از بقیه به من ایمان داشته باشد.

اصلاً تا حالا به ذهنت رسیده که شاید در قفست همیشه باز بوده، گنجشک؟ فقط کافی بود هلش بدی و بری بیرون؟

همۀ هیولاها زادۀ خدایان نیستن، علیاحضرت. بعضی از ما بعداً ساخته شدیم

ولی اگر از اینکه از من محافظت شود خسته شده باشم، چه؟ اگر دیگر نمی‌خواستم همیشه منتظر بمانم تا یک مرد بیاید و نجاتم بدهد، چه؟