بریده‌هایی از کتاب سوشیانت

هیچکس خدا را برای خدا نمی‌خواست.

بودن سخت نیست، به پیش رفتن سخته..

اگر واقعا زندگی کنی دیگه لازم نیست نگران مردن باشی. نگران زندگی باش، مرگ خودش بی صبرانه منتظرته!

در واقع مطمئن نبود که هیچ وقت خودش را واقعا دوست داشته باشد. فقط همواره در پی برآورد نیازهای جسمی و روحی و سیراب کردن عطشش بود، عطش دانستن،‌ عطش پیشرفت،‌ عطش پول، عطش عشق،‌ اما بی تردید خودش چیزی بالاتر از همهٔ اینها بود

بالاخره که می‌مردند و هر چه بیشتر به آن می‌اندیشدند نه مردن آسان‌تر می‌شد و نه زندگی کردن. انسان‌ها نمی‌خواستند به مرگ فکر کنند اما شاید این مرگ بود که به آنها فکر می‌کرد.

بدبختی، نفرت خشم و دلتنگی همگی به نوعی قابل تحمل بودند گویی انسان می‌توانست هر چند به طور موقت، آنها را ساکت کند و به زندگیش ادامه دهد اما عذاب وجدان، تنها ابزاری بود که روح را متلاشی و نابود می‌کرد.

آدم‌ها می‌خوان که همه حقیقت رو بدونن اما وقتی فهمیدن با تمام وجود پسش می‌زنن!

عشق آرام و بی کران و مطیع بود و روح را همچون مادری مهربان نوازش می‌کرد، چیزی که سرکش و سوزان و پلید بود هوس بود.

- اگر واقعا زندگی کنی دیگه لازم نیست نگران مردن باشی. نگران زندگی باش، مرگ خودش بی صبرانه منتظرته!

حالا دلش برای خودش می‌سوخت. حس می‌کرد خودش را بیشتر از همهٔ مواقع روی زمین دوست دارد. در واقع مطمئن نبود که هیچ وقت خودش را واقعا دوست داشته باشد. فقط همواره در پی برآورد نیازهای جسمی و روحی و سیراب کردن عطشش بود، عطش دانستن،‌ عطش پیشرفت،‌ عطش پول، عطش عشق،‌ اما بی تردید خودش چیزی بالاتر از همهٔ اینها بود

شاید بتونم بگم که مردن بهتر از زندگی کردنه اما با این شرط که تو قبل از مردن یک بار واقعا زندگی کرده باشی

عادت کردن هنر مشترک همهٔ انسان‌ها بود. حتی تغییرات و چیزهای نو و آدم‌های جدید و متفاوت هم به سرعت رنگ می‌باختند و جزیی از دکور زندگی می‌شدند.

مردن بهتر از زندگی کردنه اما با این شرط که تو قبل از مردن یک بار واقعا زندگی کرده باشی