کتاب خسوف در بیروت

خدایا! این پرچم، این سه رنگِ پر از عشق، روزی کاغذ کادوی تابوت چوبی‌ام باشد...

بله، قربانیِ این جمعیت، عزیزترینِ عزیزانش بود.

خون، خونِ تازه، حرکت این آدم‌ها را سریع‌تر کرده است،

توی کوچه‌های تنگ ضاحیه پیچ پیچ می‌خوردیم. بلوک ساختمان‌ها مثل دندان‌های نامرتبی بودند که جرم‌گیری لازم داشتند. بین‌شان هم یک‌دفعه یک ساختمان فروریخته بود، دندانی شکسته.

ما اینجا پسرها را بزرگ می‌کنیم که شهید شوند.

مارون‌الرأس فقط چند دقیقه با بنت‌جبیل فاصله دارد. از یک جایی راه آسفالت خاکی شد. قبلاً این مسیر خاکی نبود. بلدوزرهای اسرائیلی آسفالت‌ها را خراب کرده بودند.

وقتی سوار ماشین شدیم و دور زدیم، تازه متوجه درخت‌ها شدم، درخت‌هایی که از ریشه درآورده شده بودند. معلوم بود چیزی مثل بولدوزر تیغه‌اش را گذاشته به کمر درخت‌ها و فشار آورده تا درخت خم شود و بن‌کن. ریشهٔ درخت‌های افتاده از خاک بیرون مانده بود. اسرائیل حتی با قطع درخت‌ها می‌خواهد دلبستگی و وابستگی و امید مردم را از بازگشت قطع کند. زنده باد دین و آیینی که پیامبرش موقع جنگ به سربازان دستور می‌داد درخت‌ها را قطع نکنید. فکر می‌کنم اسرائیلی‌ها هم این حدیث پیامبر را خوانده بودند!