بریده‌هایی از کتاب فروشگاه فرصت دوباره

آدمی که همیشه دنبال کوچک‌ترین خطای دیگران می‌گردد، هرگز ذره‌ای به رفتار خودش فکر نمی‌کند

آخرسر، زندگی به روابط می‌رسید و روابط به گفت‌وگو.

این‌کیونگ فکر کرد: آدم‌های خوب آدم‌های خوب تربیت می‌کنن.

مگر اعضای یک خانواده مثل مشتری‌هایی نیستند که در مسیر زندگی با آن‌ها آشنا می‌شویم؟ اگر با آن‌ها هم مثل مشتری‌ها، چه مشتری‌های خوب و چه آن دردسرسازها، مؤدبانه رفتار کنیم شاید کمتر به یکدیگر آسیب بزنیم.

خوشبختی این نیست که توی جاده در راه رسیدن به چیزی باشیم؛ خوشبختی خودِ جاده‌ست. می‌گفت که باید مهربون باشیم، چون هرکسی داره توی جنگ سخت خودش مبارزه می‌کنه

«توی زندگی... هیچ‌چیزی صددرصد نیست.»

این فکر باعث شد سن‌وسالش را بیشتر احساس کند و افسرده شد. او بیست‌وهفت‌ساله شده بود، بدون مهارت خاص، بدون پول، بدون شریک زندگی؛ جوانی‌اش داشت از دست می‌رفت و سی‌سالگی چندان دور نبود؛ سنی که همیشه برایش پایان دوران خوب زندگی محسوب می‌شد.

یک بار به رودخانهٔ هان رفتم. رفته بودم بالای پل، با نیت پریدن، اما جرئتش را نداشتم. در حقیقت برای بعد از زمستان برنامهٔ پریدن را ریخته بودم، از پل ماپو یا وون‌هیو. ولی حالا می‌فهمیدم. رودخانه برای عبور است، نه برای پریدن به درونش. پل برای رسیدن به آن‌سوی راه است، نه برای پریدن از آن.

آدم‌ها تغییر نمی‌کنند. دستمال را اگر بشویی باز هم دستمال است.

در نهایت، مگر اعضای یک خانواده مثل مشتری‌هایی نیستند که در مسیر زندگی با آن‌ها آشنا می‌شویم؟ اگر با آن‌ها هم مثل مشتری‌ها، چه مشتری‌های خوب و چه آن دردسرسازها، مؤدبانه رفتار کنیم شاید کمتر به یکدیگر آسیب بزنیم

برای آشکار کردن شخصیت هر فرد، کافی است نشان بدهی در بزنگاه‌های زندگی چه مسیری را انتخاب می‌کند.

آدم‌های خوب آدم‌های خوب تربیت می‌کنن.

باید مهربون باشیم، چون هرکسی داره توی جنگ سخت خودش مبارزه می‌کنه.

هنوز سماجت می‌کنی که آدمی، درحالی‌که داری به چیزی کمتر از انسان تبدیل می‌شوی.

خوشبختی در همان دل دادن‌ها و حرف زدن‌ها با دوروبری‌هایمان بود

می‌دونی چرا موفقیت عالیه؟ چون بهت صدا می‌ده.

شاید کلید کمک به دیگران نزدیک شدنِ آهسته‌تر و صبورانه‌تر به آن‌ها بود

باید مهربون باشیم، چون هرکسی داره توی جنگ سخت خودش مبارزه می‌کنه.

«وقتی باب دیلن جوون بود، مادربزرگش بهش گفت خوشبختی این نیست که توی جاده در راه رسیدن به چیزی باشیم؛ خوشبختی خودِ جاده‌ست. می‌گفت که باید مهربون باشیم، چون هرکسی داره توی جنگ سخت خودش مبارزه می‌کنه.

خوب می‌دانست که آیندهٔ آدم‌ها اغلب با همان جراحت‌های گذشته‌شان شکل می‌گیرد و آنچه آدم‌ها می‌کوشند از آن محافظت کنند اغلب، آینده‌شان را رقم می‌زند.

آخرسر، زندگی به روابط می‌رسید و روابط به گفت‌وگو. خوشبختی؛ حالا می‌فهمیدم که چندان دور نیست. خوشبختی در همان دل دادن‌ها و حرف زدن‌ها با دوروبری‌هایمان بود

زندگی اساساً چیزی نیست جز یک‌سری مشکل برای حل‌وفصل کردن و چون درهرحال مشغول حل‌وفصل کردنشانیم، چرا آن‌هایی را انتخاب نکنیم که حل کردنشان جالب‌تر است؟

، کارمندی در دولت مگر چیزی شبیه کار در فروشگاهی بزرگ‌تر نیست؟ مگر خدمت به جامعه زندگی‌ای نبود که در آن با همان نوع آدم‌های دِسِ‌سِ اما در مقیاس بزرگ‌تر مواجه می‌شدی؟

«آدم‌ها خیلی حرف می‌زنن. این دنیا کلاس درس دبیرستان نیست، ولی همه با صدای بلند طوری حرف می‌زنن انگار همه‌چی رو فهمیدن.

فروشگاه‌هایی که برای مشتری‌هایشان ارزش قائل نیستند، درست مثل رئیس‌هایی که برای کارمندهایشان ارزش قائل نیستند، سرانجام یکسانی دارند: شکست.

این دنیایی که در آن زندگی می‌کردیم جایی نبود که اگر در ریل بمانی، حتماً به مقصد خوبی برسی

رودخانه برای عبور است، نه برای پریدن به درونش. پل برای رسیدن به آن‌سوی راه است، نه برای پریدن از آن.

برای آشکار کردن شخصیت هر فرد، کافی است نشان بدهی در بزنگاه‌های زندگی چه مسیری را انتخاب می‌کند.

وقتی دید که رؤیاهای شخصی‌اش به‌خاطر تنش‌های دیپلماتیک به باد رفته‌اند، فهمید که به‌هرحال بخشی از جامعه است. پیش از این فکر می‌کرد با آن‌هایی که برای بازی‌های فوتبال هورا می‌کشند یا با شمع در میدان‌ها تجمع و اعتراض می‌کنند فرق دارد

زندگی اساساً چیزی نیست جز یک‌سری مشکل برای حل‌وفصل کردن و چون درهرحال مشغول حل‌وفصل کردنشانیم، چرا آن‌هایی را انتخاب نکنیم که حل کردنشان جالب‌تر است؟