بریده‌هایی از کتاب بی اجازه

فراموش کرده بودم چقدر عاشق کتاب‌خواندن هستم. این یکی از مزایای انزوای خودخواسته‌ام است.

باید یاد بگیرم که به خودم کمک کنم. قرار نیست کسی بیاید و من را نجات بدهد.

بعد هم کاری را انجام می‌دهم که هر شب می‌کنم؛ خواندن یکی از کتاب‌های فراوانم

مادرم زیباست. اما وقتی خوشحال است، ده برابر زیباتر به نظر می‌رسد.

به پایین نگاه می‌کند و با سوراخی روی روتختی‌اش بازی می‌کند. «نمی‌دونم. به نظر نمی‌رسید هیچی بتونه اعصابت رو خرد کنه، اما وقتی این‌طوری صدات کردم، صورتت مثل لبو سرخ شد. هم‌رنگ موهات.»

قبلاً که تلویزیون داشتم، فراموش کرده بودم چقدر عاشق کتاب‌خواندن هستم.

«وقتی کسی سزاوار بلاهای بده، گاهی‌اوقات اجرای عدالت به عهدۀ خودت قرار می‌گیره.»

آدم‌های بد همیشه لایق بلایی هستند که سرشان می‌آید.

خندۀ بلندی سر می‌دهد. همین باعث می‌شود متوجه بشوم بااینکه قبلاً بارها صدای خندۀ آنتون را شنیده‌ام، اما هیچ‌وقت خندۀ بی‌ریایش را نشنیده‌ام. معمولاً به من می‌خندد. اما باعث می‌شود دلم بخواهد بیشتر بخندانمش

حس می‌کنم حدود یک میلیون سال سن دارم.

چقدر نداشتن تلویزیون آزادی‌بخش است. کلی کارهای بهتر برای وقت‌گذراندن هست.

کاری را انجام می‌دهم که هر شب می‌کنم؛ خواندن یکی از کتاب‌های فراوانم.