کتاب عزت نفس

بیشتر تغییرات از درون آغاز می‌شود و در بیرون کار می‌کند.

پاسخ در جایی بین خودپرستی که روانشناسی سکولار از آن حمایت می‌کند (غیر روحانی) وفروتنی کاذب توسط برخی از مسیحیان گمراه قرار دار

گفت:"می‌دانی، بیشتر اوقات فکر می‌کنم که اگر فقط برای چند ثانیه می‌توانستم خدا باشم، یکی از چیزهایی که به مردم عطا می‌کردم، توانایی این بود که بتوانند نسبت به خود حس بهتری داشته باشند."

انسان همانطور که جسمی دارد صفاتی دارد که مجموعه ایشان وجود یک انسان کامل را تشکیل می‌دهد و همچنان‌که برای زندگی به همه بدن و همه حواس خود نیازمند است تنها با تمام این صفات معنی پیدا می‌کند و همانطور که می‌خندد بایدگریه کردن را هم بلد باشد و همچنانکه با شجاعت اقدام به عمل می‌کند هر زمان که شرایط نامناسب باشد باید بترسد و فرار کند. پس بنابراین رفتارهایی چون خشم و غم وگریه و ترس و... صفات منفی انسان نیستند که باید تبدیل به صفات مثبت شوند بلکه جزئی از وجود اشرف مخلوقات هستند تا بتواند هیجانات خودش را بصورت مناسب تخلیه کند

کلید، بدون شک در سخن او نهفته است،"من فهمیدم که در زندگی چه می‌خواهم انجام دهم." متاسفانه، بسیاری از مردم که من باایشان کار می‌کنم مدت‌های زیادی بدون تماس با اعماق خود زندگی می‌کنند. ایشان هیچ تصوری از آن‌چه دوست دارند انجام بدهند یا دوست دارند باشند ندارند.

پدر و مادر بسیار سختگیر می‌توانند سبب این تصور در ما شوند که ما افکار و عواطف وحشتناکی داریمو بنابراین سبب پر شدن زندگی درونی ما با وحشت شوند. ما نتیجه می‌گیریم که احساسات ما باید کنترل شودو درصورت امکان، بیشترآن‌هاباید حذف شوند. در نتیجه ما یاد می‌گیریم که احساسات خود را انکار کنیم یعنی تجربه کردن آن‌هارا متوقف کنیم.

بین شناختن خود و تأسف خوردن برای خود، تفاوت وجود دارد. شناختن خود مخالف تأسف خوردن برای خود است، چراکه غالبا به شجاعت و صداقت زیادی نیاز دارد. ناتانیل برندن این تمایز را بسیار روشن بیان کرده است: تأسف برای خود یعنی برای فهمیدن چیزی که سبب رنج ما می‌شود و مقابله کردن با آن تلاش نکنیم، تأسف یعنی شکایت کردن و اجتناب از رویارویی با عامل رنج درونی و زیاده‌روی کردن در افکار وگفته‌ها در مورد بیرحمی زندگی و بیهودگی مبارزه است.

گفتن "در حال حاضر من احساس ناامیدی می‌کنم “ احساس تأسف برای خود نیست. گفتن:"وضعیت من ناامید کننده است"(معمولا) احساس تأسف برای خود است. در وهله اول، بیان کردن احساسات در مرحله دوم، اظهار نظر در مورد واقعیتی است که ادعا شده است. توصیف احساسات، هر چند دردناک، می‌تواند درمانی باشد. بیان حقایق ادعا شده در مورد زندگییا جهان، حتی اگر ناشی از عواطف دردناک آن لحظه باشد، بطور کلی خودمخرب هست. در اولین مورد کسی مسئولیت به عهده می‌گیرد، مسئولیت آگاهی. در مورد دوم، یکی مسئولیت را رها می‌کند و منفعلانه تسلیم می‌شود.

منیکبار به یک مهمانی رفتم که میزبان چند نفر را، که یکدیگر را نمی‌شناختند، دعوت کرده بود و دو محدودیت برای مکالمات مهمانان گذاشته بود. در معرفی خودمان نباید از: الف) حرفه خود و ب) داشتن یا نداشتن فرزند می‌گفتیم. واضح بود که تلاش برای برقراری ارتباط با غریبه‌ها بدون اشاره به شغل و فرزندانچقدر دشوار است. هیچ پرسشی در این مورد وجود ندارد. بسیاری از ما خودمان را با آن‌چهانجام می‌دهیم معرفی می‌کنیم و سعی می‌کنیم با توجه به انواع شغل‌هایی که داریم، میزان موفقیتفرزندان و همچنین توانایی مالیدر کنار دیگران قرار بگیریم. به عبارت دیگر، ما همان چیزی هستیم که تولید می‌کنیم