بریده‌هایی از کتاب بازشناسی مبانی نمادهای ماسونی در آیین یهود

نماد «ارض مقدس» را نزد تمام اقوام جوامعی که بر محور یک مرکز روحانی کمابیش شبیه به معبد اورشلیم گرد آمده‌اند، باز می‌یابیم. درواقع تمام اینها تصاویری متفرق از یک مرکز برتر و یگانه هستند که در حقیقت «مرکز دنیا» است. به عبارت دیگر، این ارض مقدس برتر و کامل‌تر، بنا بر مفهوم اصطلاح «پارادشا» در زبان سانسکریت، همان خطهٔ اعلی است.

همانگونه که نور سفید به سه نور فرعی تجزیه می‌شود و این سه نور به هفت رنگ رنگین‌کمان تبدیل می‌شوند و از ترکیب این هفت رنگ گسترهٔ بی‌پایانی از رنگ‌ها تولید می‌شود، اما در حقیقت هر رنگی در اصل نور سفید است؛ به همین ترتیب یک متعدد می‌شود و وحدت حقیقی به صورت کثرت و تفرقهٔ ظاهری و غیر حقیقی نمودار می‌گردد.

«درخت» یعنی ظهور، یعنی تجلی، یعنی تبدیل خاک به میوه، دو جزء نماد یعنی صورت و معنی یا دال و مدلول آن، بی‌نهایت باز و گسترده‌اند.

در مسیر صدور ابتدا دایره (نمودار عالم معنا و روح) و در ادامه از تبدیل دایره به مربع (نمودار عالم ماده)، جهان و انسان دو بعدی شکل می‌گیرند. اما در مسیر بازگشت این انسان است که با تبدیل ماده به معنا و پس از آن با محو تمامی اشکال خود و جهان در مرکز نورانی و بی شکل وجود، جهانی نوین را خواهد ساخت و ابعاد جهان را بر اساس وحدت ابعاد وجود خود به هم خواهد پیوست. این رخداد در اوج قلهٔ خودآگاهی و در لحظهٔ اشراق رخ خواهد نمود؛