بریده‌هایی از کتاب نامه های عاشقانه پابلو نرودا به آلبرتینا رزا

حدیث عشق بیان کن! به هر زبان که تو دانی!! شمس الدین محمد شیرازی (حافظ)

زمان به مرور تو را یقیناً به آغوش من باز خواهد گرداند.

من نیازم به تو از نان، و از آب هم بیشتر است.

گاهی، امروز، از این که تو پیش من نیستی، می‌هراسم. از این که نمی‌توانی برای همیشه پیش من بمانی.

. تنها چیزی که در دیگری ممکن است موجب یأس آدمی‌می‌شود، خشکی و بی احساسی‌قلبِ وی است. حالا تصور کن که من این مطلب را در تو کشف می‌کنم، در تو، در تویی که قسمتی از خود من هستی. بعد این میل در من بیدار می‌شود که سرت را به دیوار بکوبم

حقیقت‌اش را بخواهی تو تنها کسی هستی که در این زمان منحوس می‌توانم به او تکیه بزنم، و درست همین حالا نزدیکی‌ات را کم دارم: تو را آرزو کردم

تو دلت رفته رفته برای من کمتر تنگ می‌شود.

کاش با آن چشم‌های غم زده ات، و با سکوتت که مورد پسند من است، این جا بودی.

به من نامه بده و نامه‌هایی را هم که برای‌ات برشمردم از پست بخواه، برای دریافت آن‌ها درخواست بده، چون متعلق به تو هستند و نه به هیچ کس در دنیا، نه به هیچ کس دیگری در دنیا، آن‌ها مال تو هستند و نه مال هیچ کس دیگری، درست مثل دل من.

خیلی تنها هستم. و جز این تنهایی هنوز هم فقط تو را دارم.

کاش بودی، آلبرتینا. کاش الان اینجا بودی و مقابل حرارت ذغالی که مرا گرم می‌کند، می‌نشستی، کاش با آن چشم‌های غم زده ات، و با سکوتت که مورد پسند من است، این جا بودی. کوچولو بیا! یا لااقل به من فکر کن. پابلو

تقریباً شب‌ها را کامل بیدارم، در طول روز می‌خوابم و میلی به هیچ کاری ندارم. خسته‌ام، خسته از خستگی‌یی که تنها قلب تو می‌تواند من را از آن برهاند.

ما با یک دیگر برای عشق مان قلّاده‌ی زیبایی از بلایا را تولید می‌کنیم.

در مورد حوادث ناگوار، در مورد تمام مسائل ناگوار یا نامطبوعی که برایم رخ می‌دهند، فراموشی را پیشه کرده‌ام، زیرا من توانا به فراموش کردن هستم. حالا نوبت توست: تو برای همیشه فراموش خواهی شد، و از قلبِ من تبعید خواهی شد، حتی اگر برایت معنا و اهمیت زیادی نداشته باشد. قضاوت: چون تو دوستی ناخوش آیندی بودی، و چون من دردمندانه اشتباه کرده‌ام که هوش و مهربانی‌تو را باور نمودم. سال نو برایت ارمغان آور شادی است، البته اگر تو در حال حاضر فاقد آن باشی. پابلو

نمی‌دانی که چه قدر به تو علاقه دارم. من نیازم به تو از نان، و از آب هم بیشتر است. این که به تو بگویند: «نمی‌توانم همه چیز را به تو توضیح بدهم،» واقعاً چه نقش و اثری می‌تواند که داشته باشد. شاید اصلاً نیازی نباشد که به تو توضیح بدهم تا مرا درک کنی. اگر هم چنان به من علاقه داشته باشی، توضیح به چه کارت می‌آید؟

چشم‌های چای وارِ تو،

وقتی فکر می‌کنم که این برهه، که تو در آن نیستی و غایبی، همه‌ی زندگی‌من نیست، بسیار بیش تر دوستت می‌دارم.

دسته گل بنفشه‌ی بزرگی هم با خودم آوردم. آن‌ها آن قدر زیبا هستند که فقط لیاقت تو را دارند.

من محکوم به تنهایی شده‌ام. به خودم لطفی می‌کنم که شاید باورت نشود: نامه‌هایت را می‌خوانم و تا می‌توانم به تو می‌نویسم.

اوضاعم در این روستا خوب نیست، در خانه، و در همه جا.

کوچولو بیا! یا لااقل به من فکر کن

من محکوم به تنهایی شده‌ام

از کلمه‌ی سیب، س‌ی ب خوشم می‌آید. اگر دختردار شوم اسمش را سیب می‌گذارم،

صدفی که نام مرا با صدایِ دریایی‌اش به تو می‌گوید.

من کمی‌رنجور بودم، چون تو به پاولتبی‌توجه هستی. وقتی بیش از هر زمان به تو محتاجم، به فکرت، به نامه‌هایت، تو خودت را عمداً از من دور نگه می‌داری. ناگوار است، کودکِ من، چون من احساسِ خستگی می‌کنم و گاه با این آرزو از خواب برمی‌خیزم که فراموشت کنم.

. تو یک رؤیایی افسانه‌ای هستی.

من محکوم به تنهایی شده‌ام.

زندگیم خیلی تغییر کرده است، نمی‌توانم در نامه آن‌ها را برایت شرح بدهم، برای همین از من می‌خواهد که دوباره بیایی کنارم تا خودت این جا باشی و از من و زندگی‌ام مراقبت کنی.

هر روز به من بنویس

در این محلِ خلوت با تو بودم، چه خوش بخت می‌شدم.