بریده‌هایی از کتاب رویای آدم مضحک

اما این زندگی، که شما این‌چنین ستایشش می‌کنید، همان زندگی‌ای بود که می‌خواستم با خودکشی خاموش کنم

آن‌ها همچون ما در پی فهم زندگی نبودند، زیرا زندگی‌شان از آغاز کامل بود.

به «هیچ» تبدیل شده بودم، به یک «هیچ» مطلق.

در نهایت، این مردم از تلاش‌های بی‌معنی خسته شدند. رنج در چهره‌هایشان پدیدار شد، و گفتند که رنج زیباست، زیرا تنها از دل رنج می‌توان به تفکر رسید. آن‌ها رنج را در ترانه‌هایشان هم ستایش کردند.

می‌بینید، با اینکه دیگر هیچ چیز برایم مهم نبود، هنوز هم درد را حس می‌کردم.

مردمانی مغرور و خودخواه پیدا شدند که یا همه‌چیز را می‌خواستند یا هیچ‌چیز.

و با این حال، همه‌چیز همینقدر ساده است: در یک روز، در یک ساعت—همه‌چیز می‌تواند ناگهان درست شود! نکتهٔ اصلی این است که دیگران را مانند خودتان دوست بدارید، این اصلِ همه‌چیز است، هیچ چیز دیگری لازم نیست؛ و بلافاصله راه درست کردن همه‌چیز پیدا خواهد شد.

هر چه بیشتر آموختم، بیشتر دریافتم که مضحکم.

رنج زیباست، زیرا تنها از دل رنج می‌توان به تفکر رسید.

آه، چه جانفرساست دانستن حقیقت، وقتی تنها کسی هستی که از آن آگاه است

سبکسری‌ای عجیب و خیالپردازانه فکر کردم: «آه، پس زندگی پس از مرگ وجود دارد!». اما عمق وجودم چیزی متفاوت می‌گفت: «اگر قرار باشد مطابقِ اراده‌ای ناگزیر و اجباری دوباره باشم و دوباره زندگی کنم، نمی‌خواهم مغلوب و خوار و ذلیل بمانم!»

ضعیفان به میل خود تسلیم قدرتمندان می‌شدند، تنها برای این‌که به آن‌ها کمک کنند تا ضعیف‌تر از خودشان را نابود کنند.

به خودم اطمینان دادم که نمی‌ترسم و از این فکر که نمی‌ترسم، سرمست شدم.

من نمی‌خواهم و نمی‌توانم باور کنم که شرارت وضعیت طبیعی انسان‌هاست.

آه، چه جانفرساست دانستن حقیقت، وقتی تنها کسی هستی که از آن آگاه است!

خواب‌ها نه از منطق، که از میل و آرزو سرچشمه می‌گیرند، نه از ذهن، بلکه از دل.

من نمی‌توانم بیش از این سرگردان شوم. چون حقیقت را دیده‌ام؛ من آن را دیدم و می‌دانم که انسان‌ها می‌توانند زیبا و خوشبخت باشند، بدون اینکه توانایی زندگی روی زمین را از دست بدهند. من نمی‌خواهم و نمی‌توانم باور کنم که شرارت وضعیت طبیعی انسان‌هاست. اما همه فقط به همین باور من می‌خندند.

شاید به این دلیل که اندوهی سهمگین در جانم می‌بالید، اندوهی ناشی از حقیقتی که بسیار بزرگ‌تر از وجود من بود: این باور که همه‌چیز در جهان بی‌اهمیت است.

در زمین ما، ما تنها از طریق رنج و درد می‌توانیم حقیقتاً عشق بورزیم! ما قادر به عشق ورزیدن به شیوه‌ای دیگر نیستیم و عشق دیگری نمی‌شناسیم

آه، چه جانفرساست دانستن حقیقت، وقتی تنها کسی هستی که از آن آگاه است! اما آن‌ها این را نمی‌فهمند

در نهایت، این مردم از تلاش‌های بی‌معنی خسته شدند. رنج در چهره‌هایشان پدیدار شد، و گفتند که رنج زیباست، زیرا تنها از دل رنج می‌توان به تفکر رسید. آن‌ها رنج را در ترانه‌هایشان هم ستایش کردند

گوش کنید: آیا کسی هست که هیچ‌وقت آشفته و سرگردان نشود؟

نهایت، این مردم از تلاش‌های بی‌معنی خسته شدند. رنج در چهره‌هایشان پدیدار شد، و گفتند که رنج زیباست، زیرا تنها از دل رنج می‌توان به تفکر رسید. آن‌ها رنج را در ترانه‌هایشان هم ستایش کردند. در میانشان قدم می‌زدم، دستانم را به هم می‌فشردم و برایشان اشک می‌ریختم، اما شاید آن‌ها را حتی بیشتر از پیش دوست داشتم، بیشتر از زمانی که هنوز رنجی بر چهره‌هایشان ننشسته بود و آن‌قدر معصوم و زیبا بودند. زمین آلوده‌شان را بیش از آن زمان که بهشت بود، دوست داشتم، فقط به این دلیل که اندوه بر آن پدیدار شده بود. آه، من همیشه غم و اندوه را دوست داشته‌ام، اما فقط برای خودم، فقط برای خودم، در حالی که برای آن‌ها اشک می‌ریختم و دلم به حالشان می‌سوخت.

«من مرده‌ام. کاملاً مرده‌ام.» این حقیقت را به تمامی درک کردم؛ هیچ شکی در آن نبود. نه می‌دیدم و نه می‌توانستم حرکتی کنم، اما هنوز حس می‌کردم و در ذهنم می‌اندیشیدم. عجیب آن‌که، به شیوه‌ای که تنها در خواب‌ها ممکن است، این واقعیت را بی‌هیچ مقاومتی پذیرفتم.

در خواب، گاه انسان می‌بیند که از جایی سقوط می‌کند، یا ضربه‌ای می‌خورد، اما معمولاً هیچ دردی حس نمی‌کند، مگر آن‌که در بیداری آسیبی دیده باشد. در رؤیای من نیز دردی نبود، اما گمان کردم که با شلیک گلوله، تمام وجودم به لرزه افتاد، ناگهان همه چیز خاموش شد، و پیرامونم را تاریکی هولناکی فراگرفت. گویی نابینا و گنگ شده بودم

به نظر می‌رسد خواب‌ها نه از منطق، که از میل و آرزو سرچشمه می‌گیرند، نه از ذهن، بلکه از دل. و با این وجود، گاه چه اندیشه‌های پیچیده‌ای در خواب به ذهنم خطور کرده است! و در عین حال، در خواب چیزهایی کاملاً غیرقابل تصور رخ می‌دهند.

اما اگر این خواب حقیقت را بر من آشکار کرده باشد، واقعاً فرقی می‌کند که خواب بوده یا نه؟ زیرا اگر یک بار حقیقت را دریابید و آن را ببینید، می‌دانید که حقیقت همان است و حقیقتِ دیگری وجود ندارد و نمی‌تواند وجود داشته باشد، چه در خواب باشید و چه در بیداری.

به نظر می‌رسید که هنوز انسانم و به «هیچ» تبدیل نشده‌ام،

رنج زیباست، زیرا تنها از دل رنج می‌توان به تفکر رسید.

هیچ کاری نمی‌کنم. فقط روزها کتاب می‌خوانم. شب‌ها همینطور می‌نشینم و حتی فکر هم نمی‌کنم؛ گویی افکاری بی‌هدف در ذهنم پرسه می‌زنند و من آن‌ها را رها می‌کنم.