بریده‌هایی از کتاب رویای آدم مضحک

اما این زندگی، که شما این‌چنین ستایشش می‌کنید، همان زندگی‌ای بود که می‌خواستم با خودکشی خاموش کنم

به «هیچ» تبدیل شده بودم، به یک «هیچ» مطلق.

آن‌ها همچون ما در پی فهم زندگی نبودند، زیرا زندگی‌شان از آغاز کامل بود.

می‌بینید، با اینکه دیگر هیچ چیز برایم مهم نبود، هنوز هم درد را حس می‌کردم.

در نهایت، این مردم از تلاش‌های بی‌معنی خسته شدند. رنج در چهره‌هایشان پدیدار شد، و گفتند که رنج زیباست، زیرا تنها از دل رنج می‌توان به تفکر رسید. آن‌ها رنج را در ترانه‌هایشان هم ستایش کردند.

مردمانی مغرور و خودخواه پیدا شدند که یا همه‌چیز را می‌خواستند یا هیچ‌چیز.

هر چه بیشتر آموختم، بیشتر دریافتم که مضحکم.

رنج زیباست، زیرا تنها از دل رنج می‌توان به تفکر رسید.

و با این حال، همه‌چیز همینقدر ساده است: در یک روز، در یک ساعت—همه‌چیز می‌تواند ناگهان درست شود! نکتهٔ اصلی این است که دیگران را مانند خودتان دوست بدارید، این اصلِ همه‌چیز است، هیچ چیز دیگری لازم نیست؛ و بلافاصله راه درست کردن همه‌چیز پیدا خواهد شد.

سبکسری‌ای عجیب و خیالپردازانه فکر کردم: «آه، پس زندگی پس از مرگ وجود دارد!». اما عمق وجودم چیزی متفاوت می‌گفت: «اگر قرار باشد مطابقِ اراده‌ای ناگزیر و اجباری دوباره باشم و دوباره زندگی کنم، نمی‌خواهم مغلوب و خوار و ذلیل بمانم!»

من نمی‌خواهم و نمی‌توانم باور کنم که شرارت وضعیت طبیعی انسان‌هاست.

آه، چه جانفرساست دانستن حقیقت، وقتی تنها کسی هستی که از آن آگاه است!

ضعیفان به میل خود تسلیم قدرتمندان می‌شدند، تنها برای این‌که به آن‌ها کمک کنند تا ضعیف‌تر از خودشان را نابود کنند.

شاید به این دلیل که اندوهی سهمگین در جانم می‌بالید، اندوهی ناشی از حقیقتی که بسیار بزرگ‌تر از وجود من بود: این باور که همه‌چیز در جهان بی‌اهمیت است.

به خودم اطمینان دادم که نمی‌ترسم و از این فکر که نمی‌ترسم، سرمست شدم.

به نظر می‌رسید که هنوز انسانم و به «هیچ» تبدیل نشده‌ام،

در زمین ما، ما تنها از طریق رنج و درد می‌توانیم حقیقتاً عشق بورزیم! ما قادر به عشق ورزیدن به شیوه‌ای دیگر نیستیم و عشق دیگری نمی‌شناسیم

خواب‌ها نه از منطق، که از میل و آرزو سرچشمه می‌گیرند، نه از ذهن، بلکه از دل.

من نمی‌توانم بیش از این سرگردان شوم. چون حقیقت را دیده‌ام؛ من آن را دیدم و می‌دانم که انسان‌ها می‌توانند زیبا و خوشبخت باشند، بدون اینکه توانایی زندگی روی زمین را از دست بدهند. من نمی‌خواهم و نمی‌توانم باور کنم که شرارت وضعیت طبیعی انسان‌هاست. اما همه فقط به همین باور من می‌خندند.

اما اگر این خواب حقیقت را بر من آشکار کرده باشد، واقعاً فرقی می‌کند که خواب بوده یا نه؟ زیرا اگر یک بار حقیقت را دریابید و آن را ببینید، می‌دانید که حقیقت همان است و حقیقتِ دیگری وجود ندارد و نمی‌تواند وجود داشته باشد، چه در خواب باشید و چه در بیداری.

در زمین ما، ما تنها از طریق رنج و درد می‌توانیم حقیقتاً عشق بورزیم!

به «هیچ» تبدیل شده بودم، به یک «هیچ» مطلق.

با اینکه دیگر هیچ چیز برایم مهم نبود، هنوز هم درد را حس می‌کردم.

رنج زیباست، زیرا تنها از دل رنج می‌توان به تفکر رسید.

اندوهی سهمگین در جانم می‌بالید، اندوهی ناشی از حقیقتی که بسیار بزرگ‌تر از وجود من بود: این باور که همه‌چیز در جهان بی‌اهمیت است.

در یک روز، در یک ساعت—همه‌چیز می‌تواند ناگهان درست شود! نکتهٔ اصلی این است که دیگران را مانند خودتان دوست بدارید، این اصلِ همه‌چیز است، هیچ چیز دیگری لازم نیست؛ و بلافاصله راه درست کردن همه‌چیز پیدا خواهد شد.

در خواب، گاه انسان می‌بیند که از جایی سقوط می‌کند، یا ضربه‌ای می‌خورد، اما معمولاً هیچ دردی حس نمی‌کند، مگر آن‌که در بیداری آسیبی دیده باشد. در رؤیای من نیز دردی نبود، اما گمان کردم که با شلیک گلوله، تمام وجودم به لرزه افتاد، ناگهان همه چیز خاموش شد، و پیرامونم را تاریکی هولناکی فراگرفت. گویی نابینا و گنگ شده بودم

به نظر می‌رسد خواب‌ها نه از منطق، که از میل و آرزو سرچشمه می‌گیرند، نه از ذهن، بلکه از دل. و با این وجود، گاه چه اندیشه‌های پیچیده‌ای در خواب به ذهنم خطور کرده است! و در عین حال، در خواب چیزهایی کاملاً غیرقابل تصور رخ می‌دهند.

به نظر می‌رسید که هنوز انسانم و به «هیچ» تبدیل نشده‌ام، پس تا وقتی که به «هیچ» بدل نشده‌ام، زنده‌ام و بنابراین می‌توانم رنج بکشم، خشمگین شوم و از اعمالم احساس شرم کنم.

می‌بینید، با اینکه دیگر هیچ چیز برایم مهم نبود، هنوز هم درد را حس می‌کردم.