کتاب قدرتمند (جلد یک و نیم)

«خونه همیشه بیشترین آسیب رو به انسان می‌زنه.»

برای دختری که شایستهٔ پایانی خوش بود.

«فقط به‌این‌خاطر که من عشق‌ورزیدن رو بیشتر دوست دارم، به این معنا نیست که جنگجویان رو تحسین نمی‌کنم.»

بین شکننده‌بودن و با لطافت رفتارکردن تفاوت زیادی وجود داره

من هرگز متعلق به شخص دیگری نبودم، و اصلاً نمی‌دانم چطور باید این کار را بکنم.

تردید یعنی من آن‌قدری به این مسئله اهمیت می‌دهم که به نحوهٔ رفتارم با او فکر کنم.

برای دختری چنان فروزان که خورشید در قیاس با او رنگ‌پریده به نظر می‌رسد.

به لبخندش خیره شده‌ام و می‌پرسم: «برای منه؟» زمزمه می‌کند: «تمام لبخندهام.»

چه حقیقت وحشتناکی، اینکه اعتراف کنی آدم دیگری برایت قابل‌تحسین و احترام است.

ملایمت، نیرویی در خود دارد که ناتوانی از آن بی‌بهره است.

خود اوست، که از همه پرنورتر می‌درخشد. به‌نوعی او همیشه خورشید بوده است. همیشه نوری بوده که باوجود ظلمت در این دنیا می‌درخشیده است.

نمی‌دانم چه‌چیزی در وجودش دارد که ناگهان باعث می‌شود این‌قدر شاعرانه حرف بزنم

من عاشق نمی‌شوم. من تلوتلو می‌خورم و به دام عاشق می‌افتم و نمی‌توانم سرعتم را کمتر کنم تا دربارهٔ این احساسات یا شخصی که احساساتم را همچون باری روی دوش او انداخته‌ام کمی بیندیشم.

اینکه تا این حد احساس عمیقی به یک انسان داشته باشم درست مثل نفرین است.

وقتی آنچه از من انتظار می‌رود را کنار می‌گذارم، همان چیزی می‌شوم که هستم.

می‌خندد و من از صدای بم او به خود می‌لرزم.

هرگز به خودم اجازه نمی‌دهم نور او را از وجودش بیرون بکشم، و لبخندهایش را بکشم.

می‌گوید: «تو هم اون بالا پیش من خواهی بود؟» «اگر این‌قدر خوش‌شانس باشم.» با لحنی جدی زمزمه می‌کند: «بهم قول بده. دوست ندارم تنها بمونم.» سرم را که به موهایش چسبیده، تکان می‌دهم. «بهت قول می‌دم، دنا.»

او خیال انگیزترین رؤیای من است. این حقیقت من است.

او همه‌جا با من است، اما، هیچ‌کجا نیست.

کاری کردم او لبخند بزند.

در پایان، هیچ نبود جز نور و تاریکی، جز آوا و سکوت. چیزی جز خاطرهٔ آنان که دوستشان داشتم برایم نمانده است. یکی دوست. دیگری رابطه‌ای ناتمام. و این تمام آن چیزی است که با خود بردم. اما آن‌ها را تماشا می‌کردم، گرم و درخشان، در اوج آسمان‌ها. همان‌طور که او با من عهد کرده بود.

حقیقت وحشتناک ماجرا همین است؛ من او را می‌خواهم.

«بس کن. اصلاً خنده‌دار نیست.» دوباره طوری ریزریز می‌خندد که باعث می‌شود عصبانیتم پر بکشد. اما وقتی نوک سوزن دوباره داخل انگشتم فرومی‌رود، هوفی می‌کشم و پارچه را کناری می‌اندازم. «اوه، خواهش می‌کنم، تسلیم نشو.» ناامیدی که در چهره‌اش می‌نشیند دلم می‌خواهد در تصمیم خود تجدیدنظر کنم. «ببین تاکجا پیش رفتی!» «منظورت این دوازده تا کوک کج‌ومعوجه؟» برای اثبات حرفم پارچه را مقابلش می‌گیرم. «آره، من یک اعجوبه هستم.»

داشتن تخیلی تا این حد فعال، به‌مانند یک نفرین است.

«خونه همیشه بیشترین آسیب رو به انسان می‌زنه.»

برای دختری چنان فروزان که خورشید در قیاس با او رنگ‌پریده به نظر می‌رسد.

«تو شیرین‌ترین چیزی هستی که تا به امروز دیدم.»

هرگز فکر نمی‌کردم ترک‌کردن تا این اندازه سخت باشد. چون حالا دیگر او مانده و تمام لحظات پس‌از او.

اینکه نمی‌توانم او را در آغوش بگیرم خیلی زجرآور است. قلبم درد می‌کند و دیدگانم تار می‌شود.