بریده‌هایی از کتاب قدرتمند (جلد یک و نیم)

برای دختری که شایستهٔ پایانی خوش بود.

«خونه همیشه بیشترین آسیب رو به انسان می‌زنه.»

بین شکننده‌بودن و با لطافت رفتارکردن تفاوت زیادی وجود داره

«فقط به‌این‌خاطر که من عشق‌ورزیدن رو بیشتر دوست دارم، به این معنا نیست که جنگجویان رو تحسین نمی‌کنم.»

من هرگز متعلق به شخص دیگری نبودم، و اصلاً نمی‌دانم چطور باید این کار را بکنم.

برای دختری چنان فروزان که خورشید در قیاس با او رنگ‌پریده به نظر می‌رسد.

ملایمت، نیرویی در خود دارد که ناتوانی از آن بی‌بهره است.

چه حقیقت وحشتناکی، اینکه اعتراف کنی آدم دیگری برایت قابل‌تحسین و احترام است.

تردید یعنی من آن‌قدری به این مسئله اهمیت می‌دهم که به نحوهٔ رفتارم با او فکر کنم.

خود اوست، که از همه پرنورتر می‌درخشد. به‌نوعی او همیشه خورشید بوده است. همیشه نوری بوده که باوجود ظلمت در این دنیا می‌درخشیده است.

نمی‌دانم چه‌چیزی در وجودش دارد که ناگهان باعث می‌شود این‌قدر شاعرانه حرف بزنم

هرگز به خودم اجازه نمی‌دهم نور او را از وجودش بیرون بکشم، و لبخندهایش را بکشم.

می‌گوید: «تو هم اون بالا پیش من خواهی بود؟» «اگر این‌قدر خوش‌شانس باشم.» با لحنی جدی زمزمه می‌کند: «بهم قول بده. دوست ندارم تنها بمونم.» سرم را که به موهایش چسبیده، تکان می‌دهم. «بهت قول می‌دم، دنا.»

من عاشق نمی‌شوم. من تلوتلو می‌خورم و به دام عاشق می‌افتم و نمی‌توانم سرعتم را کمتر کنم تا دربارهٔ این احساسات یا شخصی که احساساتم را همچون باری روی دوش او انداخته‌ام کمی بیندیشم.

داشتن تخیلی تا این حد فعال، به‌مانند یک نفرین است.

«خونه همیشه بیشترین آسیب رو به انسان می‌زنه.»

برای دختری چنان فروزان که خورشید در قیاس با او رنگ‌پریده به نظر می‌رسد.

اینکه تا این حد احساس عمیقی به یک انسان داشته باشم درست مثل نفرین است.

کشیده‌شدن به‌سوی ناشناخته‌ها خیلی آرامش‌بخش است. اما ترک‌کردن او اصلاً این‌طور نیست.

او خیال انگیزترین رؤیای من است. این حقیقت من است.