کتاب خلوت من با خودم؟

در عمق وجود همهٔ ما نبوغی نهفته است، فقط بعضی‌هایمان بیشتر می‌توانیم آن ایده‌های ناب را بیرون بکشیم، بعضی‌هایمان کمتر.

باید از تصادفی برخورد کردن با لذت دست بکشیم و یاد بگیریم آن را به‌صورت نظام‌مند به دست آوریم.

برای خوب فکر کردن لازم است گاهی اصلاً ندانیم دیگران چه فکرهایی در سر دارند.

همه‌مان حق داریم مسیری را نشانه برویم که فردایمان به‌طریقی از امروزمان بهتر باشد. همه‌مان باید آن‌قدر جسور و شجاع باشیم که نسخه‌ای خلاق‌تر، آزادتر و سرزنده‌تر از خودمان را در ذهنمان مجسم کنیم.

بهترین راه برای اینکه ترس را از جاه‌طلبی‌هایمان بگیریم این است که به این فکر کنیم اگر هیچ شکستی در کار نباشد، چه می‌کنیم.

به گذشته فکر کنید: چه‌چیزهایی در آن هست که می‌خواهید بیشتر تجربه‌شان کنید؟ لذت واقعی کجاست؟ باید از تصادفی برخورد کردن با لذت دست بکشیم و یاد بگیریم آن را به‌صورت نظام‌مند به دست آوریم.

در لحظهٔ مرگ، احتمالاً آن کسی نخواهیم بود که همیشه آرزویش را داشته‌ایم.

ما نباید بابت شکست‌هایمان سرافکنده باشیم؛ فقط اینکه نتوانیم از آن‌ها درس مفید یا آموزنده‌ای بگیریم شرمساری دارد.

ما نباید بابت شکست‌هایمان سرافکنده باشیم؛ فقط اینکه نتوانیم از آن‌ها درس مفید یا آموزنده‌ای بگیریم شرمساری دارد.

ما شاید جرئت نداشته باشیم که ادعا کنیم در آینده می‌توانیم به آدم متفاوت و بهتری تبدیل شویم. چون به نظرمان ادعایی بلندپروازانه و از سر خودبزرگ‌بینی است، شاید هم اصلاً به شکست منجر شود. لابد فکر می‌کنیم آدم درست‌وحسابی از آنچه هست و آنچه دارد راضی است. اما راستش در واقعیت، اینکه بخواهیم تغییر کنیم نه پررویی است نه نشان از خودخواهی و غرور دارد. همه‌مان حق داریم مسیری را نشانه برویم که فردایمان به‌طریقی از امروزمان بهتر باشد. همه‌مان باید آن‌قدر جسور و شجاع باشیم که نسخه‌ای خلاق‌تر، آزادتر و سرزنده‌تر از خودمان را در ذهنمان مجسم کنیم.

او در گورستان روستایی کوچک، سنگ‌قبر آدم‌هایی را دید که کارگر سادهٔ مزرعه بودند و با خود اندیشید که این افراد که بوده‌اند، و اگر در جای دیگری قرار می‌گرفتند، به چه‌جور آدمی تبدیل می‌شدند: شاید در این گوشهٔ فراموش‌شده از زمین دلی آرمیده باشد که روزی از آتشی آسمانی می‌سوخت دستانی که عصای فرمانروایی تاب می‌داد یا بر چنگی شورانگیز زخمه می‌زد چه بسیار گُل که می‌شکفد، بی که دیده شود و عطر شیرینش در بادِ بی‌کسِ صحرا می‌پراکند