بریده‌هایی از کتاب جستجوگر و نشانه ها

همان آتش افتاده بودیم. هر چه از باختن در آن می‌ترسیم، آزمون ماست.

بتازی؟ تو کیستی که غرور را اختراع کردی و تحقیر دیگری را وظیفهٔ خود ساختی؟» این پاراگراف مرا رها نمی‌کرد. آیا انسانی که روزبه‌روز بیشتر خودشیفته می‌شود، با اختراع فناوری‌های فرابشری برای زندگی طولانی‌تر، جراحی‌های زیبایی، مصرف مکمل‌های گوناگون و تلاش برای زندگی جوان‌تر، مثبت‌تر، پرتحرک‌تر و پرجنب‌وجوش‌تر، واقعاً عاشق زندگی است یا از مرگ هراسان است؟ انسان عاشق زندگی ارزش می‌آفریند، به زندگی کمک می‌کند و تبدیل به چرخ‌دنده‌ای از نظامی که تنها برای مصرف و نابودی طراحی شده، نمی‌شود؛ این‌طور نیست؟