بریده‌هایی از کتاب دروغ ها درباره‌ مادرم

وقتی قرار است فردی «همه‌چیز» باشد، اوضاع چقدر خطرناک می‌شود.

می‌گویند، کسی که می‌نویسد با حرف‌زدن مشکل دارد. ولی آدم می‌تواند با نوشتن هم خود را پنهان کند. فریاد بزند و بنویسد.

گویی سکوت، لباسی بود که می‌شد با آن نامرئی شد، ولی گاهی آدم از این طریق بیش‌تر به چشم می‌آید.

در بازی‌ای که «خانواده» نام دارد، بچه‌ها هر از گاهی مبدل به برق‌گیر نیروهایی می‌شوند که زن در آن‌ها مطیع رئیس خانواده است.

پایهٔ شاخه‌های صنعتی بسیاری بر اساس اندام لاغر تشکیل شده است. اگر همهٔ زنان جهان، صبح از خواب بیدار شوند و در جسم خود واقعاً احساس رضایت و قدرت داشته باشند، اقتصاد جهانی همان شب در هم خواهد شکست.

گر همهٔ زنان جهان، صبح از خواب بیدار شوند و در جسم خود واقعاً احساس رضایت و قدرت داشته باشند، اقتصاد جهانی همان شب در هم خواهد شکست

برای آخرین‌بار نگاهش را در خانه می‌چرخاند که هیچ‌کس در خانواده به اندازهٔ او با ساختارش آشنا نیست: چوب درخت کاج، کاشی‌ها و دیوارها با آن کاغذدیواری‌های گران‌قیمت. همچنین برای آخرین‌مرتبه در باغچه می‌ایستد و بدون شک در آشپزخانه هم، در این مکان بهشتی و جهنمی. و بعد، بعد می‌رود. در پشت‌سرش بسته می‌شود. می‌گذارد کلید پشت در بماند، به همین سادگی. بگذار دزدها بیایند و همه‌چیز را به سرقت ببرند. او هیچ‌چیز برای ازدست‌دادن ندارد. سوار اتومبیل می‌شود و به پشت‌سرش نگاه نمی‌کند. هیچ بچهٔ کوچکی او را به تنگ نمی‌آورد و هیچ مادری نیاز به پرستاری‌اش ندارد. می‌تواند برود. بالاخره می‌تواند برود و می‌رود.