کتاب یوسفی به نام موسی

با اینکه جوانی نورس بود، از همان ابتدا تکلیف خود را با مسائل گوناگون محیط و اطراف به وضوح مشخص کرده بود. اولین خصلت خود را وقار انتخاب کرده بود. به‌نحوی محسوس باوقار بود. جز اینکه تمیز بود، عطرهای خوشبو هم می‌زد. لباس‌هایش در عین سادگی، برارزنده به‌نظر می‌رسید. مرتب می‌پوشید و کم غذا می‌خورد، هم در خانه، هم در مهمانی‌های رسمی. در ضیافت‌هایی که چند نوع غذا در سفره چیده می‌شد، قرار از کف نمی‌داد. اینگونه تربیت نشده بود که در راه شکم آبروریزی به راه بیندازد.

به روایاتی عمل می‌کرد که عاقبت به‌خیری را منحصر به خدمت پدر و مادر معرفی می‌کردند. بیش از همه فرزندان مذکر و مونث خانه به فکر والدین پیرشان بود. بی‌جهت نبود که بیش از بقیه مشمول دعای خیر آن دو بود که غالباً دعای عاقبت به‌خیری بود و بس!

از حضرتش در مورد موسی صدر سؤال کرد. پاسخ آیت‌الله مملو از امید بود. او زنده است. حوادثی در آینده رخ خواهد داد و باز خواهد گشت. آیت‌الله محمدتقی بهجت معتقد بود: «خداوند خواسته که ایشان را ذخیره کند تا زمانی برگردد و نقش مهمی در رابطه با قضایای جهان اسلام ایفا کند.»